Treasure Every Moment Mga Nobela at Kwento

Dumeretso ako sa table ko at nilapag roon ang gamit ko bago nagsimulang magtrabaho, nasa kalagitnaan ako ng ginagawang software design ng mahagip ng mata ko 'yung envelope. Marahan ko iyong kinuha at tiningnan. It looks plain, but the color makes it weird. Nang tuluyan kong makuha ang laman noon na isang card ay agad ko iyong binuksan. 'When the clock strikes at 12, cinderella needs to leave, When your clock strikes at 3, You need to see me, The clock is ticking, your time is running, Choose wisely, see me at the wave or let your flowers wither under the wrath of the bereaved.'

Ngumiti si Zachary habang nagpapaliwanag, "Ganito kasi, bukas ang Treasure Measure, pero walang laman. Ibig sabihin, halos wala siyang makukuhang kliyente, at kahit may gustong magbenta, pupunta ba sila sa shop na walang kahit ano? Sa tingin ko, wala siyang magiging transaction ngayong araw kahit anong oras pa siya magsara." "Isipin mo: buong araw na walang nangyari, hindi ka ba mabubwisit? Pero sa huling sandali—bago ka magsara, biglang may lumapit na matamis na alok. Siguradong magugulat ka at matutuwa, at kusang kakapitan ni Raymond ang pagkakataon na iyon, kaya mas magiging hindi maingat siya."

nakikiusap na wika ni Devon. "your too late nagawa muna tinatapos kulang," tumalikod na sya at humakbang papuntang pintuan ng lingunin nya uli Ang dalawa, "and by the way I just drop by for giving this cake for an ex unhappy anniversary," ibinato ni Tasha ang cake sa harapan ng dalawa na kasalukuyan paring naka higa sa kama, "and thanks to the open gate and door dahil naka pasok ako, nakalimutan nyo atang e lock dahil masyado na kayong sabik sa love making nyo, but don't forget to leave and clean your mess soon as possible, I will just give you twelve hours na umalis sa pag aari ko." matigas na utos ni Tasha sabay balibag ng pinto at tuluyang lumabas na ng apartment. HUG A FRIEND

Simula ngayon, gusto kong pag-igihin ang bawat echo—sa bawat pag-awit, bawat kanta, bawat kwentong mas madiskarte. Sinimulan ko ang umaga sa prayer of gratitude. Hindi lang dahil thankful ako, kundi dahil kailangan kong ipaalala sa sarili ko ang origin ng lahat ng effort. May journal pa sa nightstand ko. May nakasulat: Balance is not perfection. Balance is a practice. Iyan ang mantra ko ngayong araw.

Ang kabuoan ng treasure clock ay napapalibutan ng ibat ibang klase ng mga bulaklak at sa bandang paanan naman nito ay napapalibutan din ng ibat ibang uri ng limestones at gemstones. "Glad you are now awake!"napasinghap ako sa gulat ng makarinig ako ng isang baritonong boses mula sa'king likuran. Dahil sa sobrang focus ko sa pagtingin sa isang napakagandang orasan ay hindi ko namalayan ang pagpasok niya sa silid. Nakangiting lumapit siya sa'king pwesto habang nakapamulsa. Nakasuot siya ng isang gray v-neck t-shirt at shorts.

Tonight is another moment us that is worth to treasure for. He look at me as if I'm the most precious girl he had ever met. Umuwi na kami at hinatid ulit ako ni Kael, he kisses my lips then bid his goodbye. Pagka-pasok ko sa loob, nasa living room sila Mom and Dad at mukhang inaantay ako. “This is what you're doing everytime we're on a business trip?” My mom asked me. “No, ngayon lang.” I answered.

But soon, Miracle will understand everything. But would it be selfish if she says she doesn’t want that day to happen? Kasi kapag dumating na ang araw na ‘yon, malaki na si Miracle. And she doesn’t want that to happen sooner. She wanted to treasure every moment with her daughter. Yung tipong kahit anong gawin nito ay “mom” pa rin ang sinasambit. “Mommy, look!” Tinuro ni Mira ang kalangitan. “There’s a meteorite!”

Tanging ang mahinang musika na lang ang naririnig namin. Hindi maalis ang tinginan namin sa isa’t isa habang sumasabay sa mabagal na tugtog. “Tahimik ka na naman…” sabi ko. Ngumiti siya. “I’m just taking in every moment. I’m memorizing all of this. I don’t ever want to forget this day. Every detail… not like our first wedding, when I barely remember anything.” Nilapat ko ang pisngi ko sa dibdib niya.

hindi ko maintindihan yung sinasabi niya dahil naka focus ako sa nararamdaman ko ngayon "What do you mean?" tanong ko tiningnan niya lang ako at Ngumiti " Stop looking back. look what's ahead of you. And stop blaming yourself for everything. You did nothing wrong. You should focus in the present not on your past." sabi niya hinawakan niya ang magkabila kong braso at sinama niya ako sa pagtalon niya. Dahil sa gulat ko diko namalayan na pino protektahan niya ang ulo ko sa pagtalon namin. pagkatapos noon ay maramdaman ko nalang ay ang pagbagsak namin pareho sa matigas na lupa tumayo agad ako para tingnan siya. " don't you know, Loving someone in the present is much more fun. than loving someone

Ngumiti ako, “Of course, we’ll make a display sa bahay para makita natin lagi.” Si Messiah ay tumingin sa akin, hawak ang kamay ko, “You know… simple moments like these… are the best memories.” Tumango ako halatang emosyonal. “Yes… these are the moments that matter. Not money, not status… just us.”