Treasure Every Moment Novels & Stories

Timeless. "Wow..." Psyche whispered, her fingers trembling. The subtle luxury, the understated statement-it was Brent. Every detail a memory of childhood crushes, playful teasing, and long-forgotten promises whispered across years. Brent leaned closer, voice low and suggestive. "Diamonds, Psyche. Para kahit ano mangyari...they'll last. Timeless...just like how I feel about you." A ripple of murmurs swept through the crowd. Gasps, giggles. Psyche's cheeks flushed, half-flustered, half-thrilled. Harrison's jaw tightened from across the hall, the tension practically visible.

Iyinakap ko ang aking mga bisig sa leeg nito at isiniksik ang sarili dito. I don't know what will happen tomorrow but I'm going to treasure this moment with you. This moment that as if this will last. To be continued... MissToxotis |RATED 18 Enjoy Reading! ❤️

I checked myself before we headed here. "Where's your necklace, Sadie Dollina?" Napahawak naman ako sa leeg ko at namilog ang mga mata dahil hindi ko suot ang necklace. She gave it to me when I was 16. She gave me so much jewelry but that one is the important one. I remembered when everytime I forgot to wear it and she'd see me without it, she'd scold me. Pagagalitan niya ako na parang napakalaking kasalanan ang ginawa ko. Minsan ay nagtataka na lang talaga ako dahil sa galit niya tuwing makikita niyang wala sa akin iyon. That's why I treasure that necklace. But I also treasure that because that necklace is from her. That necklace is sentimental, because that moment when Mom gave that to me,

Ang bigat bigat nang loob ko pero kailangan kong maging matatag. Habang nakaupo sa harap nang bintana, nilalanghap ang malamig na simoy nang hangin, at walang ibang naririnig kung hindi ang mahinang tiktak ng orasan, at paalala na bawat segundo, lalo lang akong nalulunod sa kasunduang ito at sa mundong pinasok ko. Every second solidified my commitment to the deal. Nagbasa nalang ako nang libro upang mahimasmasan, nang bigla akong napahinto. Isang linya ang tumatak sa aking isip: "Every ending is just a beginning in disguise." —Craig D. Lounsbrough.

Mahinang bulong niya: **“Kahit kakaiba ang taong ito, kung sabay tayong tatlo, kaya natin siyang patayin. Kapag nagpadala ka ng mensahe at tama nga ang bead, hindi sa atin mapupunta ang credit. At kung mali tayo, mapapagalitan tayo. Gusto mo bang maging tanga?”** Nagulat ang babae. Nag-alinlangan— pero ibinalik ang jade. Agad nilang inilabas ang kanilang mga magic treasure. Walang salita. Diretsong pag-atake.

(Playing background music) Not sure if you know this But when we first met I got so nervous I couldn't speak In that very moment I found the one and My life had found its missing piece So as long as I live I love you Will have and hold you You look so beautiful in white And from now till my very last breath This day I'll cherish You look so beautiful in white Tonight What we have is timeless My love is endless And with this ring I say to the world You're my every reason you're all that I believe in

sagot nito sa amin sa nahihiyang tono. “We shouldn’t be speding too much of this worth today. We must buy things we just needed this whole day and save what remains.” Ikinatingala naming lahat kay Tamara nang sa kauna-unahang pagkakataon ay pagsalitaan kami nito. “Gift from strangers are the most dangerous things you can have. This might be a trap for us to suffer the next time if we take impulsive action.” Suhesyon nito.

Tinitigan ko ang kisame. Naalala ko si Troy. Ang huling pag-uusap namin sa sasakyan. Ang pag-amin niya. Ang mga mata niyang puno ng pagsisisi. At ngayon, wala siyang magawa. Kung nasaan man siya… Kung buhay man siya… Alam kong gagawin niya ang lahat para kay TJ. At gagawin ko rin. Kinabukasan, dumaan ang mga araw na parang slow motion. Bawat oras, binibilang ko. Bawat umaga, gumigising ako na may iisang layunin.

Tumango at nag thumbs up ang babae ng umalis. Itinuloy na ni Ellie ang pamimigay ng leaflets sa mga naglalakad malapit sa kanilang booth. Marami ang tumatanggi na tila nandidiri sa papel. Meron namang tumatanggap ngunit balewala lang ito. Nasanay na siya sa attitude ng mga taong nakakasalamuha araw-araw. Iniisip niya, sa bawat isang leaflets na ipapamigay ay katumbas ng kanyang buhay. Tanggapin man o hindi ang kanyang leaflets, magpapatuloy parin siya. Hindi niya kailangang mahiya kahit deadmahin pa. Ang panuntunan niya sa real estate ay hanapin ang isang positive client sa isang libong tao. Tila isang karayom na nahulog sa dilim. Ang positive client ay isang diyamante.

Marcus whispered, his hand finally making firm contact with the bare skin of my waist, pulling me slightly closer to his chest. Ang hininga niya ay may matapang na amoy ng alak. Napasimangot ako dahil sa biglang pagsisisi na naramdaman ko. The illusion of freedom was fading, leaving me feeling vulnerable and exhausted. 'Sa tingin ko okay na ako, Marcus. Let go, kailangan ko nang umuwi. Naghihintay na ang driver ko."