Treating Myself Quotes Novels & Stories

Pero ayoko namang ipahalata sa kanya na sobra akong affected. The fvck are you saying? Hindi mo nga siya ni re-replyan sa chat. Tapos sabihin mong hindi mo ipapahalatang affected ka. Napabuga nalang ako ng malalim na hininga. Minsan hindi rin talaga mabuti yung nakakapag salita yung inner self natin. Parang ang tanga lang na nakikipag away ako sa sarili ko. "Yvonne, pwede ka bang maging muse sa booth namin?"

Nahiya ako bigla kaya lumipat na ako sa harapan ni Harrison at doon ako nagtago. "Baka nilalait na nila ako," sabi ko sa sarili. "Maganda naman ako sa walang tao ayon ang sabi ni Harrison kaya ayos na iyon, huwag lang nila akong laitin. Hayyy nako, self, nakakahiya," loka-loka kong sabi sa sarili ko. "What are you saying, Mahal?" takang tanong ni Harrison. "Wala! Huwag mo akong pansinin," sabi ko at naglagay na ng ibang mga iiihawin pa. At hindi ko na siya pinansin pa.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

I meet new people every day, most of them have considerable power and influence in their hands. Nakakabawi na. Nakakabangon na ulit. Bumabalik na ang dating kumpyansa. Hindi na muling magpapa-api. Ito ang palagi at paulit-ulit kong paalala sa aking sarili tuwing nakakadama ako ng panghihina. Sinasambit ko ito na parang personal na mantra para mas maging matatag. Ilang beses kong kinumbinsi ang aking sarili na kaya ko nang harapin si Ryan nang hindi naaapektuhan dahil sa natamo kong tagumpay sa Lumina.

“Nakikita ko sa mga mata mo. Araw araw, ang iyong ilaw ay lumalabo ng kaunti. Marami kang dapat iunpack. Maraming pagkakasala, pagkamuhi sa sarili at kapaitan sa iyong sarili. Kailangan mong makipag usap sa isang tao na makakatulong sayo ng propesyonal bago pa huli ang lahat." Hindi ko nais na makarinig ng anumang pag uusap tungkol sa isang therapist. Hindi ko maisip na sabihin sa matalik kong kaibigan ang lahat ng nararamdaman ko, pati na ang isang estranghero. Saan ako magsisimula? Na nahihirapan ako, nalulunod at ang pinaka kaakit akit na solusyon ngayon ay ang pagpapakamatay? "Hindi ko lang nakikita na kailangan ito," Bulong ko at ibinaba ang aking concealer pagkatapos kong gawin ito.

Mabuti na lang at mukhang marunong itong makiramdam kaya walang pag aatubiling pumayag kahit na wala pa akong naikukwento sa kanya sa mga nangyari. "See? I'm fine so don't worry about me. Hayaan mo na ako rito tita, kaya ko na ang sarili ko. You can leave now." Dagdag na pagmamalaki ko pa kahit ang totoo'y nakakaramdam na ako ng labis na pagkahilo sa ilang basong nalagok ko. Sadyang nilalabanan ko lang dahil gusto ko pang lunurin ang sarili. Iyong tipong lasing na lasing para panandalian akong makalimot sa sakit at pagkalugmok.

Sa tingin ko ay buong buhay akong magluluksa dahil nawalan ako ng katuwang sa buhay. "Ano ba yang mga pinagsasabi mo? Magpapagamot ka para gumaling at para hindi mamatay. Masyado namang mababa ang tingin mo sa sarili mo." pagtatama ko dito at pinunasan ang luhang nagbabadyang tumulo. Mabuti nga at hindi niya ito napansin.

Why do I treat myself like this? My mother said before that I should just understand them. And that's what I'm doing right now. Instead of fighting them back, I just stayed silent. I like it that way. I don't have the guts to fight back, anyway. People often call me a weakling. Because that's what I really am. Natigil ako sa pagbabasa ng makarinig ng malakas ng pag-uusap. I have this thing, na mabilis akong madistract sa kahit anong bagay.

Nakatingala niyang hinaing sa sarili habang nakapikit. “Yeah, I can handle this, breath in, breath out,” aniya sabay dilat ng mata na siyang dako naman sa mesa na may 1 bottle water, styrofoam na tingin niya pagkain ang laman habang may isang balot na tasty bread at gatorade na siyang nagpasikip muli ng dibdib. “Grabe, your such a useless creature in this world,” bulong niyang iling.

Itaga mo yan sa bato self, never again sabi ko sa aking sarili. "Excuse me...mataba ako at kulot pero hindi gaya mo na kulang na lang ibuyangyang ang kaluluwa para mapansin lang. Mahiya ka naman sa sarili mo day, mag salamin ka kaya para makita mo yang hitsura mo na walang ka-taste taste," niratrat ko na siya sa inis. Ikaw ba naman pagsabihan ng mataba at kulot, pinagtawanan pa ako. Hindi ko yun matanggap kaya hindi ako magpapatalo never in my wildest dream na natalo sa mga ganitong bagay lang.