Novel & Cerita Treating Myself Quotes

Sa ngayon ang nararamdaman ko ay pagkalungkot, galit at pagkaawa sa sarili ko. Ang sabi ni Josh, iwasan kong uminom ng gamot na ibinigay sa akin ni Dr. Morgan. May tinatawag na ‘self-healing’ at natagpuan ko ang sarili ko na pumayag. Sa puntong ito ay wala akong pagkakatiwalaan kung hindi ang sarili ko lang kaya pipilitin ko na sumunod sa payo niya. "Pwede ba akong magbakasyon ng kahit limang araw?" I asked Bronn, wiping away my tears.

I said desperately. "No, and I'm Sorry Yumi, Please fix yourself and move-on." Huling sabi niya at saka tumalikod at lumabas na ng pintuan. I pity myself. I'm bitter. I'm Obsessed. Pero napangiti ako nang maalala ko ang sinend kong pictures kay Quinlee kagabi. Pinahid ko ang mga luha sa mata ko. "Wala ka nang babalikan Zik." bulong ko.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Napatingin ako kay Tito Alister para kumpirmahin ‘yon at tinangoan lang niya ako. “I’m sorry, E. Hindi pa naiimbento ang gamot para agapan iyang nararamdaman mo. Self-help ang tanging prescription ko sa’yo. Tanggapin mo na lang kaysa kung ano-ano pang iniisip mo para lang utuin ang sarili mo kasi mas mahihirapan ka lang kapag gano’n. Tandaan mo, the more you pigil, the more you gigil.” “Hay naku, Enrique. Kumain ka na nga lang. Ano ka ngayon, ‘di kinarma ka rin sa pambu-bullshit mo sa pag-ibig.”

“Sorry. Hindi ko sinasadya. Akala ko kaya ko pa.” Lumapit siya sa akin at nilagay ang palad sa noo ko. “Medyo mainit pa rin. Uminom ka na ba ng gamot?” Umiling ako. “Hindi pa. Nakalimutan ko.” “Hindi nakakalimutan ‘yan,” matigas niyang sabi. “Dapat inaalagaan mo ‘yung sarili mo. Hindi mo kailangang ubusin ang lakas mo sa isang project.”

Ahhh nanggigil talaga ako! "Kaya mo 'to Aya! Hindi ka iiyak! Huwag kang patatalo! Huwag kang luluha. Lumaban ka ng patas! Malakas ka, hindi ba? Matapang ka!" paulit-ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko. Gusto kong paniwalaan ang sinasabi ko ngunit patuloy ang pagtulo ng aking luha. Hindi nakatulong ang pagsasabi ko sa aking sarili ng ganoon para tuluyan kong matakasan ang sakit ng aking nasaksihan.

Pfft! Iyong cutter sa kuwarto ay matagal ko ng inalis, Inilagay ko 'yon sa kuwarto ni niccolo. Sinusubakan ko na hindi makahanap ng mga bagay na puwedeng makapagtrigger sa akin para maghiwa. Madalas kapag gabi, bigla-bigla pa rin akong nalulungkot na para bang parte nang buhay ko ang kalungkutan. Kaysa sabihin kong, I'm damaged, I'm broken, I'm depressed, I'm suicidal, I overthink a lot...madalas ko ng sinasabi sa sarili ko na, I'm healing, I'm rediscovering myself, I'm starting over. "Positive self-talk, jaq. Positive self-talk dapat palagi." paalala ko sa sarili ko.

Siguro nga, kailangan ko lang magtiwala at maghintay. "Salamat, gamot," sambit ko habang iniisip kung paano ko haharapin ang mga susunod na araw. "Salamat, sa kahit papaano, natutulungan mo akong pagalingin ang sakit sa aking gitnang bahagi," bulong ko sa aking sarili.

napabuntong-hininga nalang ako sa katotohanan sa sarili ko, na ang tanga-tanga ko. "Shh.. Angel don't say that you are an amazing woman, and we love you" pag-aalo nila sa puso kong sugatan pero kahit yata ilang milyong pagpapalubag nila sa kalooban ko ay hindi nun maaalis ang sakit na nag-marka na dito. I drink myself to insanity dahil yun lang ang kaya kong gawin and I am lucky because they drink with me hanggang sa hindi ko na kaya at ako na din mismo ang sumuko.

Mabilis ko ring iwinaksi agad sa isipan ko ang mga iyon dahil ako lang yung mahihirapan ng sobra sa huli. Maingat kong tinatampal ang sariling mukha. “Focus Faustina," bahagya kong tinapik ang mga pisnge ko. "You need to live now on your own.” Pagpapa-alala ko sa sarili. Iisipin ko nalang na sila yung mga tipong tao na dadating sa buhay para magbibigay ng ala-ala ngunit dadaan lang sa buhay.