Treating Yourself Quotes Novels & Stories

Her voice cracked again, this time because of a sore throat. Onetime, you get isolated in a dark room, you have no one to hold, and you are scared, clasped your both hands. When you are down, think of funny things and laugh. When you are crying, cry it all out, later wipes your own tears. When you are lying down on one's stomach, lift up yourself. You can be your own version of the hero, and knight to yourself like how Eleuthera Augustine encouraged herself to withstand the fight.

sabi nito, napangiti ako. "Don't hold yourself, akong bahala sa lahat, sabi mo nga sa akin, I'm your brother, so let me take good of everything, sobrang selfless mo, maging selfish ka naman kahit papaano" sabi nito habang nakangiti. Napaluha ako dito, niyakap ako nito, "Thank you ate, you don't need to be hard on yourself, also find your happiness" sabi nito sa akin.

Kung pwede lang na hatian siya sa sakit na nararanasan niya ay gagawin ko. "Huwag mong hayaan na masira ang sarili mo Kia, alam kung malakas ka. Pull yourself, tingnan mo ang itsura mo, tingnan mo ang katawan mo. Madalas sabihin sa akin ng mga katulong na hindi ka kumakain. Huwag mong pabayaan ang sarili mo okay?" anas ko.

“Kasi kung gusto mong hindi lang lagnat ang maranasan mo, sige lang, subukan mo akong hindi sundin talaga, pati ‘yang mga jam mo, ipapamigay ko ng libre ng masayang ang effort mo.” Napabuntong-hininga ako. Wala akong laban sa kaniya pag ganito siya magsalita. Kinuha ko na lang ang gamot at ininom na rin. Nakahinga siya nang maluwag nung inumin ko na. “Mabuti naman. O, humiga ka. Kailangan mong magpahinga.” Nakasimangot akong sumandal sa sofa. “Tito, may jam pa ako—”

"Walang sinuman ang may karapatang magtakda ng halaga mo kundi ikaw lang. At tandaan mo, may mga tao na makikilala ang totoong ikaw. Hindi mo kailangang magpanggap para magustuhan ka ng iba. Ang pinakamahalaga ay maging tapat sa iyong sarili." Habang patuloy silang naglalakbay, si Veronica ay medyo mas magaan ang pakiramdam. Bagamat may mga tanong pa rin sa kanyang isipan, nararamdaman niyang unti-unti niyang natutuklasan ang tamang landas. Hindi na niya kailangang mag-alala sa mga iniiwasan niyang tingin. Ang mahalaga ay ang kanyang lakas na matutong tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat ng hamon.

Napabuntong-hininga si Vidson at tumango, "Kung gayon magpahinga ka sa ibang silid. Mukhang pagod na pagod ka, huwag mong pilitin ang iyong sarili na magkasakit, mahal." "Mas mabuti pang ikaw ang magpahinga, pagod na pagod ang katawan mo lalo na't ikaw pa rin ang humahawak sa ilang trabaho. Sa halip na mag-alala sa akin, mas mabuting mag-alala ka sa iyong sarili."

Pero kahit na ganito ang sitwasyon, gusto ko pa din magpatuloy sa gagawin ko. It's not a selfish thing for me. This is what myself wanted and I will give it to myself. I'm giving myself what it wanted because it doesn't receive anything before except for the treatment. Magiging masama man ako sa paningin ng iba, I will give no care, they don’t know what I’ve been through.

Kapag hindi pa ako kumain, siguradong tuluyan nang hihina ang resistensya ko. Naaawa ako sa itsura ko. Nagkakaganito ako dahil lang sa isang lalaki. Nagpapakatanga ako nang sobra-sobra at pakiramdam ko, ako pa ang may pagkukulang. Hindi ba talaga karapat-dapat mahalin ang isang tulad ko? "Jothea, tama na," pakiusap ko sa sarili ko. "Umayos ka na. Please. Isipin mo naman ang sarili mo."

Alam kong wala akong karapatang mag react. "Hindi pa nga naging kayo over maka react. Na para bang may chance. So funny, self. Delulu ka na talaga." Mahina kong tinapik-tapik ang magkabilang pisngi. Binasa ko ng tubig ang aking mukha at napabuntong hininga. Bumaba ang tingin ko sa dibdib. "Karapatan mong masaktan? Arte mo masyado. Hindi bagay. Hinding-hindi mangyayari ang iniimagine mo. So please ha, huwag makapal ang mukha dahil masasaktan ka. Huwag umasa. Love yourself nalang. Keep your feelings to yourself." Parang timang kong kinausap ang sarili. Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha.