Treating Yourself Quotes Novels & Stories

Nang mahimasmasan ay inayos ko ang sarili, ginamit ko ang bigay na lipstick sa akin ni Shiela, kinapalan ko ang paglalagay ko sa aking labi. Kaya ko ito! Kakayanin ko ito! Kailangan kong mabayaran si Shiela at ang mga kaibigan ko. Kailangan kong magpatuloy para kila tatay. Hindi ako pwedeng sumuko na lamang. Kaya mo ito Lyrica! Ayusin mo ang sarili mo! Tibayan mo ang loob mo, utang na loob. Hinampas hampas ko ang aking dibdib habang sinasabi iyon sa aking sarili.

Nagngingitngit ang kanyang kalooban. “Think, Rajinah! Think!” utos niya sa sarili, mariing magkalapat ang kanyang mga ngipin dahil sa gigil na nararamdaman niya para sa kanyang sarili. At kung maaari lang, gusto niya ring kutusan ang sarili. “You can’t go on like this! You have a deadline that you have to meet! Hindi pwede itong nangyayari sa’yo! Kailangang gumana ng utak mo ngayon! You need to focus! Focus! Think… think… think!” Hindi na niya alintana kung para na siyang sira sa patuloy niyang pagkausap sa kanyang sarili. And she was sure if someone was to see her right now, that someone would think the same thing of her.

Pero dahil sa sakit na ito, nakahanap siya ng kaliwanagan matapos siyang ipagpag sa nakakasakal na vortex na ito. Kaya kung mas masakit, mas matino siya. Nagpunta siya sa bathroom at naghilamos para pakalmahin ang sarili. Sa pagtingin sa salamin sa sarili niyang lubusang naubos, tahimik niyang sinabi sa sarili, "Aina, sapat na ang isang beses na pag-iyak. Wag na. Ngayon, kumain ka nang maayos, magpahinga ka, at mag-aral ka nang mabuti para sa exam mo bukas."

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

"I don't know. Maybe like Mommy?" He laughed. "Being a psychiatrist is boring, Dave. You know how annoying it is to talk with crazy people, right?" I frowned. "Yeah! It's so annoying to talk to stupid and idiot people!" Muli siyang tumawa at tinapik ako sa balikat. "People may be stupid and idiot, but when they need help, don't hesitate to give. This world has a lot of cruelty, Dave. But you can't just separate yourself from others. Instead of doing that, make something that could change them and the situation. Don't ever give up on things. God won't give you a problem that you can't solve. So as long as you stand, as long as you're alive and can fight, don't give up. If you're annoyed by ho

“At hindi mo kasalanan iyon.” Patuloy pa rin siyang humihikbi. Unti-unti kong iniangat ang kanyang mukha. Namumugto ang kanyang mga mata. Namumula ang kanyang ilong. Halatang pagod na pagod na siya. “Look at me.” Nag-atubili siyang tumingin. “Don't keep blaming yourself.” “Matagal nang nangyari ang lahat.” “At kahit ako...”

Ngunit natututo akong tanggapin na kahit may kirot, kahit may sugat, may kakayahan pa rin akong magmahal sa sarili ko, magmahal sa buhay, at unti-unti, tanggapin ang mga bagay na hindi ko na kayang baguhin. Sa bawat minuto ng katahimikan sa ospital, sa bawat tawa ng mga pasyente, sa bawat maliit na tagumpay sa trabaho, nararamdaman ko na kahit bahagya, may pag-asa pa rin. At kahit may kirot, kahit may pangungulila, natututo akong lumaban para sa sarili ko—na hindi lang basta umiiral, kundi buhay na may halaga at pagmamahal sa sarili, kahit sa gitna ng lahat ng sugat at sakit na dala ng nakaraan.

“Hindi ko siya, Matteo… ako lang… at susubukan kong gawin ang tama.” “Susubukan? Susubukan? Enough. You’re not ready. You’ll never be Sofia.” Tahimik ako, huminga nang malalim. Dalawang taon ng ganitong araw-araw. Dalawang taon ng ganitong treatment. At kahit ganoon, may maliit na apoy sa loob ko na nagsasabi: *Hindi ka siya. Ikaw ang sarili mo. At kailangan mong ipaglaban ito.*

Nakakatawa na sa isang iglap ay ako naman ang nagmamakaawa. “Listen to me, baby. I will leave to be a better man for you. To be someone who deserves you. You can't fix me because I am the one who can fix myself. Huwag mong gawing psychiatric center ang sarili mo para sa akin. Let's face the truth, I need to see doctors, I need to undergo in special treatment, I need to fully accept my condition. I need to learn more about it.”