Novel & Cerita Treating Yourself Quotes

Pero dahil sa sakit na ito, nakahanap siya ng kaliwanagan matapos siyang ipagpag sa nakakasakal na vortex na ito. Kaya kung mas masakit, mas matino siya. Nagpunta siya sa bathroom at naghilamos para pakalmahin ang sarili. Sa pagtingin sa salamin sa sarili niyang lubusang naubos, tahimik niyang sinabi sa sarili, "Aina, sapat na ang isang beses na pag-iyak. Wag na. Ngayon, kumain ka nang maayos, magpahinga ka, at mag-aral ka nang mabuti para sa exam mo bukas."

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

“At hindi mo kasalanan iyon.” Patuloy pa rin siyang humihikbi. Unti-unti kong iniangat ang kanyang mukha. Namumugto ang kanyang mga mata. Namumula ang kanyang ilong. Halatang pagod na pagod na siya. “Look at me.” Nag-atubili siyang tumingin. “Don't keep blaming yourself.” “Matagal nang nangyari ang lahat.” “At kahit ako...”

Sa ngayon ang nararamdaman ko ay pagkalungkot, galit at pagkaawa sa sarili ko. Ang sabi ni Josh, iwasan kong uminom ng gamot na ibinigay sa akin ni Dr. Morgan. May tinatawag na ‘self-healing’ at natagpuan ko ang sarili ko na pumayag. Sa puntong ito ay wala akong pagkakatiwalaan kung hindi ang sarili ko lang kaya pipilitin ko na sumunod sa payo niya. "Pwede ba akong magbakasyon ng kahit limang araw?" I asked Bronn, wiping away my tears.

Ngunit natututo akong tanggapin na kahit may kirot, kahit may sugat, may kakayahan pa rin akong magmahal sa sarili ko, magmahal sa buhay, at unti-unti, tanggapin ang mga bagay na hindi ko na kayang baguhin. Sa bawat minuto ng katahimikan sa ospital, sa bawat tawa ng mga pasyente, sa bawat maliit na tagumpay sa trabaho, nararamdaman ko na kahit bahagya, may pag-asa pa rin. At kahit may kirot, kahit may pangungulila, natututo akong lumaban para sa sarili ko—na hindi lang basta umiiral, kundi buhay na may halaga at pagmamahal sa sarili, kahit sa gitna ng lahat ng sugat at sakit na dala ng nakaraan.

“Hindi ko siya, Matteo… ako lang… at susubukan kong gawin ang tama.” “Susubukan? Susubukan? Enough. You’re not ready. You’ll never be Sofia.” Tahimik ako, huminga nang malalim. Dalawang taon ng ganitong araw-araw. Dalawang taon ng ganitong treatment. At kahit ganoon, may maliit na apoy sa loob ko na nagsasabi: *Hindi ka siya. Ikaw ang sarili mo. At kailangan mong ipaglaban ito.*

Nakakatawa na sa isang iglap ay ako naman ang nagmamakaawa. “Listen to me, baby. I will leave to be a better man for you. To be someone who deserves you. You can't fix me because I am the one who can fix myself. Huwag mong gawing psychiatric center ang sarili mo para sa akin. Let's face the truth, I need to see doctors, I need to undergo in special treatment, I need to fully accept my condition. I need to learn more about it.”

Kung anong tapang ang mayroon siya para magawa iyon ay hindi niya alam. “Sana ganyan ka rin sa sarili mo, Liberty. Handa kang ipaglaban ang iba pero hindi mo magawa sa sarilli mo…” mahina niyang sambit. “Be kind to yourself, please… you are all you have. No one will save you from drowning but yourself…”

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.