Tula Para Sa Ama 소설 & 이야기

At totoo ito, ang sabi lang ni Amara ay wala siyang pamilya maliban dito bilang best friend niya. "Sorry to hear that again, sweety." Ngumiti si Talia sa asawa. "No, don't be. Sabi ni Amara, kinailangan akong operahan sa utak to remove the tumor and to save my baby as well. Maliit ang chance na makaligtas ako and Thank God, miracles do happen because look at me, I'm alive." "Thank you, sweetheart. I'm happy na naging asawa kita. Kahit hindi ako ang totoong ama ni Eliam at Emmett, pakiramdam ko ako pa rin ang tunay nilang ama."

Mapaklang ngiti ang gumuhit sa mukha ni Lila nang maisip niya ang Amo niya. “Wala na tayong magagawa kung kamukha mo ang taong iyon. Baliktarin man natin ang mundo ay siya ang Ama mo. Pero pipilitin kong ikubli ang lahat mula sa kaniya d-dahil hindi siya karapat-dapat na tumayo bilang ama ng batang naging bunga ng kaniyang kahayupan,” sabi niya. Nilatag niya ang telang dala niya at kaniyang pinatong doon ang kaniyang baong pagkain at mga prutas. Hinablot niya mula sa basket ang Santol. Naalala niya si Totoy.

tatawa tawa na sagot ni Amara at agad na nga siyang kumuha ng tissue at dahan dahan na pinunasan ang luha sa gilid ng kanyang mata. Simula kasi ng umuwi siya ng bansa ay talaga namang mas lalo nga silang naging malapot ng kanyang kapatid. Kaya siguro talaga namang mamimiss ni Amanda na naroon lamang sa mansyon nil ang ate Amara nya.

“Alam mong hindi na puwede ang gusto mo, Amanda,” sambit ni Amelia, ang kaniyang ina. Nakiusap siyang magkita sila sa Menchie’s restaurant. “Pero gusto kong mabuo ulit tayo, Mama,” sambit niya. “Alam mong may pamilya na ako at ganoon din ang ama mo. Kahit kailan, hindi na tayo mabubuo. Ilang beses ba dapat sabihin at ipaintindi sa ’yo ’yan?”

"Hindi magagawa ni Daddy ang sinasabi mo—" "Then ask him!" Tinuro niya ang ama. "Tell them, Dad! Tell them—" Natahimik siya ng makatikim ng sampal sa ina. "That was a long time ago, Kiara." Lumuluhang wika nito. Umawang ang labi niya. Hindi makapaniwala na nakatingin ngayon sa ina niya. "A-Alam mo, Mommy?" Katulad niya ang puno din ng luha ang mukha nito.

Tila isang katulong lamang na utos niya sa kanyang lolo, nakuha niya pang isenyas ang kamay na tila ba itinataboy ang matanda. Pipikit pa lamang sana si Amara nang marinig ang galit na sigaw ng kanyang ama. “Damn it, Amara this is absolutely ridiculous, sino ka para utos-utosan ang lolo mo ng ganyan ha? Get up, get up now!” “Aish! Ano ba dad, if you don’t want the old man to move, then you do as I asked him to do instead, ang ingay-ingay lalong sumasakit ang ulo ko!”

Ang ama ni Amanda ay tinamaan sa puso, at medyo nagkakaila sa kanyang mukha, pero nagpatuloy pa rin siya ng katigasan ng ulo, "Huwag mong gawing mali ang tama. Ang masamang babaeng ito ang nagpasama sa aming pamilya at nagdala ng malas sa pamilya namin!" "Pinakamalaking kapahamakan niya ang ipinanganak sa isang pamilyang tulad ninyo! Nagnakaw kayo ng pondo, hindi ba’t hindi siya ang nagpilit sa'yo na magnakaw?" Ang mga mata ni Beatrice ay nag-aalab, at tinignan ang ama ni Amanda nang galit. Hindi nakaimik ang ama ni Amanda bagkus ay itinulak sila palayo: "lumayas na kayo dito. Hindi kayo welcome sa aming tahanan!"

"Kahit isang gabing hindi sinasadya at kahit maging dahilan pa ng tuluyang pagkamuhi niya sa akin ay tatanggapin ko, magkaroon lamang ako ng kasama at kakampi sa paghihirap na ginagawa sa akin ng asawa ko. Kahit hindi ko na malalasap ang saya na hinihiling ko kasama ang asawa ko, basta bigyan niya ako ng anak ay tatanggapin ko ang parusang iyon," She hold my face and wiped my tears. "You don't need to ask yourself what is missing because you are perfect enough to be his wife. He just can't let go the past and just move on. Tam, you don't have to endure more. You endure too much. It's enough already to pay the debts of your family to his. Find someone better. If you want a child find someone

Pumasok ang supervisor para ipaalam sa akin. Tumango ako at tumayo sa may pintuan. Ibinaba ko ang ulo ko habang naghihintay. Maya maya, bumukas ang pinto. Nakita ko ang isang pares ng mahabang binti na nakabalot ng itim na pantyhose. Nakasuot din siya ng isang pares ng high heels. Nanatiling nakayuko ang ulo ko habang may paggalang na sinabi, "Magandang gabi, Miss. Ako si Masseur No. 888. Inaasahan kong pagsilbihan ka ngayon."

Sino pa ang may pakana ng mga daga at ‘yang bangkay d’yan? Napangiwi ang butler, halatang masama ang loob at nasasaktan, habang tahimik ko silang pinagmamasdan. Hindi rin naman mabait si Butler—kilala siyang tuso—pero tauhan lang siya. Hindi gaya nina Wendy na may ibang motibo, sinusunod lang niya ang gusto ng ama ko.