Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Ama

Ang gusto lang niya ay makasama ang ama niya dahil talagang natakot siya nang bigla itong atakihin! Kaya naman nang nakita siya ni Sylvia, hindi nito maiwasang sermonan siya. "Umuwi ka muna at magpahinga, Amanda! Hindi mo man lang ba chineck ang sarili mo sa harap ng salamin? Ako na lang ang magbabantay sa ama mo. At tsaka, may nurses naman na tumitingin sa kaniya kaya wala ka nang dapat ipag alala!" Umiling si Amanda. "Ayos lang ako, Ma. Gusto kong ako ang mag alaga kay Papa. 'Wag ka nang mag alala sa 'kin."

Kaya ito ba ang kapalaran? Huminga ng malalim si Tessa. Ngunit hindi siya naniniwala sa kapalaran; ang paglitaw ni Amara ay maaari lamang niyang ilarawan bilang “isang hindi mapigilang multo.” Ipinanganak ni Amelia ang isang anak na babae para habulin siya ng kanyang malupit na espiritu. “Mom, bakit siya nasa Tagaytay?” tanong ni Bianca, puno ng pagkalito.

Lumapit si Ama sa akin at hinawakan ako sa aking balikat, may luhang tumutulo sa kanyang mata pero walang galit, walang paghihiganti, walang puot. “Saan mo siya nakita Anak? Sa Intramuros?” tanong ni Ama. Tumango na lang ako bilang tugon pero nakatanggap ako ng isang suntok sa mukha dahilan upang matumba ako. Agad namang pumagitan sa amin si Li Wei, “Maaaring napadpad lang dun si Palan-taw!” ipinagtanggol naman ako ng aking kaibigan.

141 "Salamat, Mahal. Tinanggap mo pa rin ang pagdating ng aking ama rito, kahit na hindi tayo mayaman." Nalungkot si Tania sa damdamin. "Huwag mong sabihin iyan. Mula nang makilala kita, hindi kita tiningnan batay sa kayamanan. Tiwala akong nalulungkot lang ang iyong ama kaya siya napasok sa sugal dati."

Tama nga ang narinig ko ng gabing yun. "Pero may kapatid naman po si Sir Thunder, si Ma'am Cleo at andyan din si Ma'am Andi na asawa ng kuya ni Sir Thunder, sila ang tumatayong nanay ni Ameeya. Kaso minsan lang din sila nagkikita kasi nasa Davao talaga base sila Ma'am Andi. Si Ma'am Cleo naman madalas nasa ibang bansa at busy din sa mga negosyo niya."

//////////////////////////////////////// SA PALASYO NG VERNOUS Nakasimangot ng sinalubong ni Aadi sI Amara kaya nagtaka si Amara , agad niyang hinalikan ang ulo nito "Anak may problema bah?"- tanong ni Amara habang hawak ang pisnge ng anak niya "Mama may kasalanan po ako sa paaralan"- mahinhin niyang sabi "Ano? Anong kasalanan yun? Trajan alam mo ba toh?"- tanong ni Amara kay Trajan na wala ring ideya

Nakita ako ni Amara, at halos mahulog siya sa kakatawa. “Killian, parang burrito ‘yang teddy bear, hindi baby!” “E di at least hindi siya lalamigin!” sagot ko sabay tawa. Nag-start din ako magtanong sa ibang lalaking naging ama na. Hindi ako close sa karamihan sa kanila, pero I swallowed my pride. Kasi gusto kong matuto. Nakipag-usap ako kay Tito Ramon, ang retired driver ni Lolo. Tatlong anak niya, and sabi niya, “Hindi mo malalaman kung paano maging tatay hanggang hindi mo ito ginagawa. At kahit ginagawa mo na, araw-araw pa rin siyang bagong leksyon.”

ani Amara at galit na galit na sa pagkakataong ito. Namilog ang mga mata niya. Para siya naitulos sa kinatatayuan niya. Hindi na siya makagalaw. Ang Mama niya? Bakit? “Kung di dahil sa kakatihan ng Ina ng babaeng 'yan at inakit pa ang Ama mo, baka buo pa rin kayo ngayon at baka buhay pa hanggang ngayon si Tita Melody,” dagdag ni Amara ngayo'y umiiyak na.

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

“K-Kamusta po si ma- si mama?” Basag ang tinig na tanong ni Amara sa ginang, nakita niya pa ang sandaling pag lungkot ng mukha nito na halatang pinilit palitan ng tuwa kahit paano. “H-hindi niyo po kailangan na huwag sabihin sa akin ang totoong lagay ng nanay ko, huwag niyo po akong isipin, mas gusto ko po sanang marinig ang totoo.”