Tula Tungkol Sa Ama Novels & Stories

“Tama! Nang nakipagtalo siya sa'min kanina, napakainit ng ulo niya!” “Oo! Sabi pa nga ng ilan nating katrabaho baka mayaman ang pamilya ng intern.” Ngumisi nang masama si Amelia. “Hah! Mukhang tama ako! Kung mayaman ang pamilya niya, maghuhukay ako ng uling!”

“Talagang tatanggap ka ng matinding parusa mula sa Langit! Sino ang nagturo sa iyo ng mga salitang iyon? Iyon ba ang ginawa mong ama? Bakit hindi pa siya napupunta sa impyerno?” Hindi nakaimik si Tessa. Ang kanyang ama ay palaging isang mabuting ama sa kanya. Isa lang ang ama niya sa buhay nito, ngunit hindi niya akalain na ganoon talaga ang pagmumura ng matandang babae sa kanyang ama. Gusto talaga ni Tessa tumalikod at umalis. Gayunpaman, napapaligiran na siya ng mga tao sa nayon. Marami sa kanila ang nagkomento at bumabatikos sa kanya. Hindi siya makaalis sa lugar!

Hindi pa rin nawawala sa mukha niya ang pagkagulat. "Natutuwa akong ipinagtanggol mo ako at ang iyong sarili," patuloy niya, ang kanyang mga salita ay nagdadala ng bigat ng mga taon ng tahimik na pagkabigo sa kanyang kapatid. "Si Amanda ay nakakalason, makasarili, at talagang mayabang. Siya ay palaging ganyan, inilalagay ang kanyang sarili sa lahat ng iba pa, walang pakialam sa damdamin ng iba. Nakakahiya," Maama vents, her tone laced with bitterness.

“Hindi ko iyon sinabi, hindi ko talaga sinabi iyon.” Bahagya siyang umiling, pilit pinapakalma ang sarili. “Ang ama ni Amara ang nagligtas kay Lolo, isa siyang bayani sa paningin ko. Matagal ko na siyang hinahangaan… si Uncle Alvarez.” aniya. Mariing umiling si Mistica, tuluy-tuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang mukha. Tumingin siya kay Nardo habang umiiyak.

Subalit tila yata medyo kumplikado at hindi niya alam kung paano ito pakikitunguan. Magulo pa ang isip niya ngunit gusto muna niyang i-focus ang isip sa paghahap kay Amara at kapag nakita na niya ito at ang kanyang Mamang. Kasama n'ya ang mga itong haharap sa mga Alquiza upang humingi ng tawad at magpasalamat. _____ ALQUIZA RESIDENT "Ano, anong ibig mong sabihin? Sandali hindi ko maintindihan paanong mangyayari 'yun, hindi ba kasasabi mo lang namatay na ang inyong ama?"

Ngunit, nagkamali si Valerie dahil nakatingin ang kanyang ama sa larawan ng kanyang ina. Sandaling natahimik si Valerie. Nalulungkot siya na makita ang kanyang ama na pinahihirapan ng pangungulila. Gusto niyang maging tunay na masaya ang kanyang ama at palayain ang kanyang ina sa pamamagitan ng pamumuhay sa mundong ito nang may kaginhawaan at sigla. Ngunit, palaging may mga sandali na tinititigan ng kanyang ama ang larawan ng kanyang ina na parang umaasa na ang pagtitig sa mukha ng kanyang ina ay makakabawas sa pangungulila na nararamdaman niya. Sa katunayan, habang mas madalas na tinititigan ng kanyang ama ang larawan ng kanyang ina, alam na alam ni Valerie na ang pangungulila na nararamdam

“Mahal lang po talaga namin ang isa’t isa.” Nagkaroon ng mahabang katahimikan. At pagkatapos ng ilang segundo, tumawa ng malamig si Lola Corazon—isang tawang walang halong saya. Tawang tila pangungutya ang intesyon. “Pag-ibig?” Tumigil ito sa pagtawa at muling tinitigan si Amara. “Kung mayaman ka, o nagmula sa mayamang pamilya, baka siguro ay mapapaniwala mo pa ako.”

Lumapit ako sa kanya. “Kaya nga nandito ako para tanungin ka tungkol sa tunay kong ama.” Diretso ko siyang tiningnan. “Totoo bang si Uncle Airam ang tunay kong ama?” Nanlaki ang mata niya. “Pa…paano…” “No… imposible…” Takot na takot ang mukha niya. At doon… Mas lalo akong naniwala. “It doesn’t matter anymore.”

"Mama, ano nga iyong afam?" "Afam? Naku, ano iyan... Afam, electric fan. Afam. 'Yan iyon." "Ah, afam, electric fan. Afam, electric fan. Magkatunog sila mama." Hilaw na tumawa ako saka ginulo ang buhok nito. "Ang talino talaga kahit kailan ng poging lalabs ko."

"Kumain ka muna." Napatingin si Amara sa laman nito. Mainit na lugaw, sandwich, prutas, at bottled water at pati gamot sa tiyan ay mayroon. Bahagya siyang natigilan. "Hindi ka na sana nag-abala." "Hindi iyon pag-aabala." Tahimik siyang tumingin kay Amara. "Mas mahirap kung bigla kang mahimatay."