Tula Tungkol Sa Ama Mga Nobela at Kwento

Hindi niya maintindihan kung bakit tila tinatakpan siya ng kanyang sariling ama ng katotohanan. Samantala, sa isang malayong sulok ng Asya, tahimik ngunit masayang nag-uusap sina Vanessa at Aling Beth. Para sandali, muling bumalik ang tunay na katauhan ni Vanessa—ang isang masigla at malayang babae na matagal nang napalayo sa sarili niyang mundo. Sa piling ni Aling Beth, ang matagal nang tapat na yaya, unti-unting naibalik ang sigla ni Vanessa. Tila ba isang panibagong simula ang bumabalot sa kanila. Kasabay ng kanilang mga tawa at kwentuhan, naroon din ang malalim na pagmamahal ni Ama, ang ama ni Vanessa, na labis na natuwa sa muling pagbabalik ng anak sa kanyang tunay na sarili.

tanong ama " Medyo nakakapagod ang dami kong ginawa" "Kamusta ang branch natin sa Pasay?" "hindi po kami natuloy dahil inayos ko po yung sa Palawan, hindi pa po kasi sila nakakapagsubmit ng report this month," "Uhm, yung bago mong assistant kamusta naman? "Ok naman po, madali namang matuto," "Talagang napakahusay mo," puri ng ama sa kanya "Dad pasok lang po muna ako sa kwarto ko gusto ko munagn magpahinga'"

tatawa tawa na sagot ni Amara at agad na nga siyang kumuha ng tissue at dahan dahan na pinunasan ang luha sa gilid ng kanyang mata. Simula kasi ng umuwi siya ng bansa ay talaga namang mas lalo nga silang naging malapot ng kanyang kapatid. Kaya siguro talaga namang mamimiss ni Amanda na naroon lamang sa mansyon nil ang ate Amara nya.

Ang ama ni Amanda ay tinamaan sa puso, at medyo nagkakaila sa kanyang mukha, pero nagpatuloy pa rin siya ng katigasan ng ulo, "Huwag mong gawing mali ang tama. Ang masamang babaeng ito ang nagpasama sa aming pamilya at nagdala ng malas sa pamilya namin!" "Pinakamalaking kapahamakan niya ang ipinanganak sa isang pamilyang tulad ninyo! Nagnakaw kayo ng pondo, hindi ba’t hindi siya ang nagpilit sa'yo na magnakaw?" Ang mga mata ni Beatrice ay nag-aalab, at tinignan ang ama ni Amanda nang galit. Hindi nakaimik ang ama ni Amanda bagkus ay itinulak sila palayo: "lumayas na kayo dito. Hindi kayo welcome sa aming tahanan!"

“ Tutal, nasa outfit ka naman na,. Why don’t we hit two birds with one stone?” Napa Kunot ng noo si Amara kung ano ang sinasabi ng kaibigan. Katheinre smiled. Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Amara She thought “ ito na naman siya sa ngiti niyang ganyan. Mukang hindi na naman maganda ang ibig sabihin ng ngiti na to”

" Wala kang utang na loob! Sa tingin mo kung hindi pa kita inaalagaan magiging tanyag ka na business man ngayon? Iyong babae na 'yon? Iyon ba ang pinagmamalaki mo, huh?" " Hindi siya babae lang, Tita! Siya ang magiging asawa ko at ina ng anak ko!" matapang na sabi ko din sa kanya. " Pareho kayo ng ama mo mga walang kwenta. Mag-ama nga kayo!" gigil niyang sabi na mabilis na tumalikod sa akin. Tiningnan ko lang ang regalo niya na binigay kay Amara. Isang kuko lang naman ng tao na may dugo pa ang nilagay niya sa maliit na box.

“Alam mong hindi na puwede ang gusto mo, Amanda,” sambit ni Amelia, ang kaniyang ina. Nakiusap siyang magkita sila sa Menchie’s restaurant. “Pero gusto kong mabuo ulit tayo, Mama,” sambit niya. “Alam mong may pamilya na ako at ganoon din ang ama mo. Kahit kailan, hindi na tayo mabubuo. Ilang beses ba dapat sabihin at ipaintindi sa ’yo ’yan?”

Tumango-tango naman ako bilang sagot. Nagtaka ako nang sabunutan niya ang kaniyang buhok at tila ba hindi mapakali. "May problema ba?" tanong ko sa kaniya. "Sa totoo lang, nahirapan si Father na paalisin iyon sa katawan ng Mama at ng pamangkin mo. Malakas kasi talaga ang kapit ng dalawang multong iyon," wika ni Am-Am.

Mahigpit na hinawakan ni Drake ang panga niya para mapatingin ito nang diretso sa kanyang mga mata. "Kaya huwag kang magkakamaling isipin na dahil sinabi kong hindi ko ito hiniling ay magiging malambot ako sa'yo. Sa paningin ko, utang na loob ka ng ama mo na hawak ko na ngayon. At hangga't hindi nababayaran ang lahat, mananatili kang sako sa akin. Naiintindihan mo ba?" Nanginginig sa takot at halo-halong emosyon, napayuko na lang si Amara habang tumatagos sa buto niya ang bigat ng mga salitang iyon. Wala na siyang kawala.

Pinulupot ko ang braso sa beywang niya. “His father is also my father. He’s my half-brother. Iniwan kami ng ama ko dahil sa nanay niya. Hindi naging mabuting ang ama ko sa amin ni Mama. Palagi niyang pinapamukha na wala kaming kuwenta at malas sa buhay niya. Bata pa lang ako noon, na-witness ko na ang kalupitan ng ama ko kay Mama. Iniwanan niya kami at sumama sa kabit niya. Hindi siya nagbigay ng suporta, kaya napilitang magtrabaho si Mama. Para makaraos kami sa pang-araw-araw naming buhay. Gusto ko sanang huminto na lang sa pag-aaral, pero tumanggi siya. Igagapang niya daw ang pag-aaral ko para makatapos lang ako. Tinulungan ko siya nang hindi niya alam. Nagtitinda ako ng sampagita pagkatap