Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Buhay

Litse lang talaga ang buhay! Siya pa itong minalas. Sa napakaraming tao sa mundo, siya pa ang nabunot ng tadhana. Ito na ba ang naging kaparusahan sa pagiging matigas ng ulo niya?

kinakabahan kong tanong God, bakit ba napaka-complicated ng buhay? Alam kong mali eh at dapat kanina pa ako nag walk out at hindi na pinatulan ang mga sinasabi nitong si Kuya Ralph sa akin ngayun pero heto ako ngayun sa harapan nito. Patuloy pa rin na nakikipag diskusyon dito.

Hindi na muli niyang napigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga pisngi "Magulo ang buhay namin. Minsan, alam mo, pinapangarap ko na lang na mamuhay sa simpleng buhay. 'Yung malaya kong nagagawa lahat ng gusto ko nang walang kumo-kontrol ng mga desisyon ko sa buhay. Naiinggit nga ako sa 'yo minsan. You are living the life you want, Karina." "Akala ko rin noon, dapat kong kainggitan ang lahat ng mag kumpleto at buon pamilya. Pero hindi pala lahat, gano'n kasaya tulad ng napapanood ko sa mga telenovela's. Hindi pala lahat, happy family. Kahit paano, hindi pala dapat ako mainggit."

ani ni Hilda at bahagya yumuko. "But na realize ko na ang buhay hindi about sa tama lang at mali. Depende iyon sa environment at sitwasyon. Tumira ako ng ilang taon sa mansion ng hindi alam na isa lang ako na hostage. Nabuhay ako sa mundo na ito na hindi alam ang mga tunay na panganib at kung gaano kalaki ang epekto ng mga ginagawa ko na hakbang sa buhay ko— isa na doon ang maging parte ng mundo niyo ni Art."

Kapag kakain puro tunog ng mga tinidor at kutsara lang ang naririnig namin. Hindi iyon naging madali sa'kin lalo na tatlong mahal sa buhay ko ang nawala. At habang buhay ko nalang iisipin na laging nasa tabi ko ang aking asawa. Magpapatuloy ako para sa aming mga anak. Alam ko nandiyan lang siya sa aming tabi. Eto ang aming buhay ni Tyler, although hindi kami nag kasama habang buhay ay aking laging iisipin ang mga memories namin na masasaya at paano namin nalampasan ang ma challenges sa buhay.

Walang permanente sa mundo. Lahat ng bagay lumilipas, umaalis, namamatay. Kaya naman aligaga ang mga tao na gawin ang mga bagay na gusto nila hangga't mayroon pang oras. 'You only live once', yan ang madalas kong marinig sa kahit na sino. Karamihan sa mga tao health conscious, maalaga para humaba pa ang buhay. Pero kahit anong pilit nating iwasan, darating pa rin ang araw na tuluyan na tayong mawawala. Tuluyan na tayong lilisan na para bang araw sa kanluran na tuluyan nang lumubog kasunod ng pagsapit ng dilim.

Kung bakit naman kasi, siya pa ang tinamaan ng sakit na iyon? Nagtungo na ako sa kusina. Wala namang ibang laman ref namin kundi talong, itlog, paano ba naman kami magiging healthy nito? Lalo pa si Hailey. Kung marami lang talaga kaming pera walang problema. Tortang talong para sa buhay naming hilong talilong! Patapos na ko magsaing nang maramdaman kong may tao sa likuran ko.

Naguluhan ako sa kanyang sinabi ngunit unti-unti nagkakaroon ako ng clue kung ano ang ibig-sabihin ni Tito. “You’re already in the right age to know everything. Siguro naman may karapatan ka nang mabuhay sa katotohanan.” Sa palagay ko ay ayokong marinig kung ano man ang sasabihin ng tito ko pero kung mananatili akong walang alam ay hindi ko malalaman kung ano ang kahihinatnan ng buhay ko. Nagsasawa rin ako sa ganitong klaseng cycle ng buhay ko kung paulit-ulit lang din.

Tanging tunog lang ng hangin mula sa dagat, mga ibong lumilipad sa langit, at paminsan-minsang tawanan ng mga tao ang maririnig. Just a slow and quiet life. Isang buhay na tahimik, simple, at malayo sa gulo ng mundo. At hindi niya man lang alam kung nakaramdam ba siya ng ganitong katahimikan noon, bago siya naanod sa isla kung nasaan siya ngayon at noong naaalala pa niya ang buong pagkatao niya. Minsan ay napapaisip siya kung anong klaseng buhay ang mayroon siya noon.

Tulala si Lirah habang nakatanaw sa bintana. Pakiramdam niya bigla ay bumalik sa umpisa ang kaniyang buhay. O mas lumala pa nga dahil ngayon ay wala na siyang gana sa lahat. Ni pagkain ay kailangan pa niyang pilitin ang sarili para sa dinadala niya.