Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Buhay

I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart. Minsan ay maikli at diretso ang teksto, parang mga sandaling dumadaan ng mabilis ngunit nag-iiwan ng matibay na alaala. Minsan naman ay mahaba at masalimuot, parang mga yugto ng buhay na puno ng paglalakbay, pagtuklas, at mga pagsubok na nagpapatibay sa ating karakter. May mga pahina ring tila walang kabuluhan sa una, ngunit kapag nagtagal, doon mo makikita na iyon ang mga bahaging nagbigay-kulay at kabuluhan sa ating kwento.

Tungkol naman sa Duke, hindi naman sila nagkaroon ng romantikong engkwentro. So anong gustong mangyari ng mahiwagang nilalang sa ngayon? "Gusto kong itanong sa inyo, saang mundo ninyo balak ipagpatuloy ang kwento ng buhay ninyo, gamit ang buo ninyong pagkatao?"

Walang N*****x pero ang kwento ng buhay ay parang nasapelikula. Napamasid ako sa madungis kong sapatos at sira-sira na. Na siyang nagsasalamin nang kapalaran ko. Kung i-kuwento ang buhay ko sa drama ay parang korean nobela. Kawawa naman ang gaganap na artista. Magiging pulubi at walang pera tapos matutulog pa sa tabi ng kalsada. Lagi na lang ganito. Kasing pait ng ampalaya ang buhay ko. Sana bukas maka-candy man lang.

Mayroon siyang tinapay na may mantikilya habang buhay, may mga tagapag-alaga sa bahay at isang tsuper na magdadala sa kanya kahit saan. Pero kung babalik siya sa pamilya Talbot, wala na siyang matitira kundi utang. Palaging namuhay ng komportable mula pagkabata, paano niya matatanggap ang isang buhay na puno ng kahirapan? Pinagpag ni Rosalie ang mga kamay niya mula sa pagkakahawak ni Roxanne at nagtago sa likod ni Ethan. "May asawa na ako, Nanay. Hindi kita matutulungan!"

May iba’t ibang kulay at laki rin ng mga tuwalya na nakasabit sa hook sa pader. Kung hindi mo alam, iisipin mong marami ang nakatira sa bahay—sa dami ng gamit na naroon. “Grabe. Sa dami ng ito, hindi ko na alam kung ano ang para saan,” bulong niya sa sarili. Talagang mas simple ang buhay ng mga lalaki, naisip niya. Tulad nga ng kasabihang biro: “Lalaking lumalabas ng bahay, panyo lang ang bitbit—pang-mukha, pang-kili-kili, pang-singit.”

Bumuntong-hininga si Gaius. Tumango si James at sinabing, "Tama si Taran. Walang kwenta ang buhay sa larangan ng pag cucultivate. Kinokontrol ng mga powerhouse ang buhay ayon sa gusto nila. Hangga't hindi nila nawawalan ng konsensya at nalipol ang kanilang Banal na Kaluluwa, maaari silang muling magkatawang-tao."

Tama, bago ako mawalan ng malay at tuluyang nawalan ng malay, inihayag niya ang lahat tungkol sa kung sino talaga ako. Pero, naguguluhan ako kung paano mangyayari ang mga imposibleng bagay na iyon sa buhay ng isang ordinaryong tao na tulad ko. Kapansin-pansing nakakakilabot ang kwento ng buhay ko, parang ang daming gulo na nangyayari. Nakakapagod. Ni minsan sa buhay ko ay hindi pumasok sa isip ko na sina Sam, Liam, Noah, at ang kanyang Tatay... Naging bahagi sila ng buhay ko.

Reklamo pa ni Geraldine sa akin. "Aba, oo naman. Pwedeng mangyari sa tunay na buhay 'yan. Bakit, ang mga kwentong nababasa naman natin ay naka-base malapit sa tunay na buhay naman talaga ng tao, a?"

nalulungkot siya surpresa niya sana ang pagdadalang tao niya pero hindi man lang niya ito nalaman bago nawala ang taong naging dahilan para maging buo siya . " thats life honey talagang ganyan ang buhay .Masaya na si lola ngayon para sayo honey " nagpunas siya ng luha at nakita niyang sila nalang pala ang naiwan sa sementery .Hindi niya pala namamalayan na umalis na ang iba .

Pinilit kong huwag pansinin ang luhang nagbabadyang tumulo mula sa sarili kong mga mata. “Kung papatayin mo ako ngayon, sa kulungan ang bagsak mo. Habambuhay. Hindi ka na makakabangon. Gusto mo ba talagang ibigay ang buong buhay mo dahil lang sa pag-aakalang may kinalaman ako sa nangyayaring scandal sa buhay mo?” Isang mapakla, basag, at malademonyong tawa ang kumawala sa mga labi niya. Tawa ng isang taong tuluyan nang nawalan ng katinuan.