Tula Tungkol Sa Buhay 소설 & 이야기

bulong ni Tari. "Hindi ko alam kung paano pero nakakalula ang mga nangyayari sa buhay ko. Akala ko n'on, sa madilim na kwarto ng apartment ko magtatapos ang journey ng buhay ko," aniya. Napabuntong hininga siya. IpapasaDiyos niya nalang kung saan siya dadalhin ng laban niya ngayon.

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

Tumingala siya sa limang salitang nakaukit sa gitna at mahina niyang sinabi, “Master, ano nga ba talaga ang mahabang buhay? Limang daang taon ba iyon o isang libo? Nabuhay ka ng isang libong taon at nag-cultivate ka ng limang daang taon dito, pero sa huli, hindi mo rin nalampasan ang kamatayan. Meron ba talagang paraan sa mundong ito para mabuhay nang kasing tagal ng langit at lupa?” Pagkasabi nito, napangisi siya at umiling. “Masyadong malalim ang inisiip ko. Paano mo naman malalaman ang sagot? Kung alam mo, sana hindi ka namatay tatlong daang taon na ang nakalipas.” Pagkatapos nito, hindi na niya muling tiningnan ang couplet at itinulak na niya ang pinto gamit ang kamay.

Feeling niya tuloy ay siya ang kontrabida sa isang teleserye na pinagbibidahan ng mga ito. Hay! Ang buhay talaga minsan ay parang life.

hindi ko na natapos ang gusto kong itanong sa kanya ng harapin niya ulit ako at magaang binigyan ng ngiti. "Ang gusto ko lang sabihin sa 'yo ay naka-plano na ang buhay natin umpisa pa lang. Talagang, minsan, may kailangan lang talaga tayo pagdaanan na hirap sa buhay natin. Dahil kasama iyon sa plano ng Tadhana para sa atin para mas maging matibay tayong tao at para rin mahanap rin natin ang sarili natin."

Isang luha ang tuluyang bumagsak sa kanyang pisngi. “Sana… sa susunod na buhay… hindi na kita makilala, Alexander.” ABANGAN....

Mapait na ngumiti ang dalaga nang wala siya makuhang sagot dito. Hindi naman talaga ganito ang buhay nila. Napakasaya nila kung tutuusin. Sila ang tipikong pamilya na kumakayod sa araw – araw pero hindi naman naghihikaos sa buhay.

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

sagot ni Elara " Actually, ganito ang plano ko sa buhay.. noong bata pa ako, umaasa ako sa kuya ko, paglaki ko, aasa ako sa magiging ate ko at pagtanda ko, aasa ako sa mga pamangkin ko, mabubuhay ako habambuhay sa pag-asa lang sa ibang tao." "……………………" Napanganga si Elara at walang masabi. Tahimik ang paligid sa mga sandaling iyon.

Mula sa kanyang mataas na gusali, lahat ng klaseng lalaki at babae ay mukhang maliliit na itim na tuldok, na kasing liit ng mga langgam. Ang iba pang lahat ay namumuhay ng sariling buhay. Ang lahat ay muhkang masaya, na may kanilang tagong kwento at kung ano pa man. Para sa taong dumaan, siguro siya ay nagdaan sa matinding pagdurusa at paghihirap, ngayon na ang kanyang puso ay abo na. Paano ang tungkol sa kanya? Paano ang tungkol sa kanyang sarili?