Tula Tungkol Sa Damdamin Novels & Stories

Sobrang sakit ang pagkakatama nito, feeling ko ay nagkasugat ito. Napahagulgol ako sa nangyari. Hinawakan ko ang ulo kong tinamaan ng tumbler, masakit ito at may nahawakan akong bukol doon. Imbes na pumasok ay umuwi nalang ako para makapagbihis at di na ulit bumalik sa school. --- End of flasback... Naramdaman kong may tumulong luha sa may pisnge ko. Pinahid ko agad iyon.

Tanging bulalas ko “Huwag ka sa akin mag sorry kundi diyan sa babaeng pinabayaan mo sa gitna ng ulan! Naku Cian ano ba gagawin namin sayo? Masyado ka padalos dalos ng desisyon oh ano nangyari napahamak siya! Hindi kaba natatakot? “ “Natatakot ako pero nilalabanan ko ayoko may pagsisihan muli ako sa huli tama na ang isang beses na pagkamamali!”.

Namumuo ang mga luha, ayaw niyang umiyak, ngunit hindi niya mapigilan ang sariling damdamin. Ang Tore ng Dilaw na Tagak na pinaghirapan nilang buuin nang kanyang Ina ay ngayon wasak at hindi na kailanman maibabalik sa dating anyo. Namamaga ang ilong ni Liana, para bang nakatayo siya sa gitna ng mga guho, walang kasiguruhan, walang malapitan. Biglang may isang payat na pigura ang humarang sa kanyang likuran.

### **Kabanata 4: Pahinga sa Gitna ng Bagyo** *(Tina’s POV)* Matapos ang tawag ni Tita, nanatili akong nakatitig sa kawalan. Ang bigat ng emosyon ay parang alon na patuloy akong tinatangay. Hindi ko alam kung ano ang mas matimbang—ang sakit ng katotohanan o ang takot sa hindi pa alam. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago ko naramdaman ang marahang haplos sa aking balikat.

Hindi ng pag-unawa, kundi ng pagsuko sa katotohanang may mga tanong na kailangan munang mabuhay sa puso bago tuluyang masagot ng panahon. Sa gabing iyon, habang tahimik ang paligid, isang bagyo ang unti-unting namuo sa loob ng silid. Hindi ito bagyong may ulan o hangin. Isa itong bagyo ng damdamin, ng mga alaala, ng mga tanong, ng isang pusong gustong makilala muli ang sarili, kahit kapalit nito ay masaktan ang lahat ng mga taong nagmamahal sa kanya sa kasalukuyan.

tumikhim ulit ako. "But maybe, soon I'll need your help to ease this pain and to heal this wounds. And I hope for now, be hopeless, huwag ka munang umasa sa akin. Ayaw kong makasakit ng damdamin, dahil alam ko kung gaano kasakit ito." mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Nakikita ko ang mapait na timpla rito. Na sa isang sundot pa'y lalabas na ang likido.

Babagsak ang Damdamin •• Syempre, hindi naman nagtagal ang inis ko sakaniya no'n. Kaunting lambing lang niya ay bumibigay na agad ako. Bumawi naman siya no'n kinagabihan, hinarana niya muli ako sa may tambak. At parang automatic na after no'n ay magkakatitigan hanggang may kung anong tensyon kaming mararamdaman sa isa't isa dahilan ng pagdampi ng aming mga labi sa isa't isa. Kaya lang ang pangalawang beses na ito ay kakaiba sa pakiramdam. Mas matagal kaysa una. Mas malambing, mas sabik, mas alam na ang gagawin...ang galaw ng mga labi. Ang haplos sa braso. Sa pangalawang beses na iyon pareho na kaming hindi na nangangapa sa nangyayari. Hindi na kami gano'n ka inosente.

Tumingala ulit siya sa akin. "Damn!" hindi ko mapaigilan ang mapamura habang nakatingin ako sa mapupungay niyang mga mata lalo na ng basahin ng pasadahan ng dila ang sarili niyang mga labi. Napalunok ako at hindi ko na mapigilan ang sarili kong hindi siya yukuin para halikan, ngunit ng yuyukuin ko na dapat siya ay saka naman niya binawi ang pagkaaktingala sa akin.

CHAPTER 53 Tulala ako habang naka-tingin sa T.V. Kahit parang nanonood ako ay wala akong maintindihan. Hindi ako makapag-focus at ang tanging nagawa ko lang ngayon ay titigan ang pinapanood. Hindi ko maintindihan kung ano ang nangyayari dahil sa pagiging lutang ko. Hindi ko pa rin maiproseso ang sinabi ni Damon kanina. He said he needs to leave.

Tila sumasabay ito sa agos ng aking nangingiming damdamin. Naramdaman ko na lamang kusang tumulo ang luha sa aking mga mata. Hindi ko alam pero parang ang bigat ng katawan ko pati pakiramdam ko. I feel harassed and exhausted. Napasandal ako sa dingding at napatingala, para akong nalulunod sa kalungkutang hindi ko mawari. Parang may kulang sa pagkatao ko, pakiramdam ko gusto kong masaktan, gusto kong makasakit at gusto kong maging hayop.