Tula Tungkol Sa Sarili นิยาย & เรื่องราว

"Ang tanga mo! Isang tanga na hindi mabitawan ang sarili sa mga bagay na hindi naman umi-exist." Kumulo ang dugo ko. Gusto niya yata makipagsabunutan sa akin. "Ano'ng tingin mo sa sarili mo, hindi ka rin ba tanga? Pinagduldulan pa rin ang sarili kahit hindi nito gusto." Kinagat niya ang mga labi. Namasa-masa bigla ang mga mata. Idadaan naman sa iyak para maawa ako sa kanya. "Mas tanga ka dahil–"

“Llewela Furiae Ortíz-Lambríx POV ” PAULIT ULIT sa isipan ko lahat ng mga nangyayari, ganun ba ako Katanga at ka b*bo para hindi ko Malaman lahat lahat? Para akong nakakulong ngayon sa isang madilim na parte ng Buhay ko. Wala akong ibang maisip kundi ang sisihin Ang Sarili ko.

Bulong niya sa sarili, "Isang kaligayahang gawa lamang ng sarili kong panloloko." Mahal niya si Rafael, kaya naman likas na binabantayan niya ang bawat kilos nito. Paano niya hindi malalaman ang malaking puhunang inilaan nito para kay Viviane? Kahit hindi man alam ng babae ang lalim ng pagmamahal na iyon, buong puso pa rin itong inialay ni Rafael. Gaya niya, masaya rin siya noon sa akalang kasama niya ito nang totoo. Hindi patas ang pag-ibig, at hindi rin makakamit ang tunay na ligaya sa pamamagitan ng pagpapanggap. Ilang beses na ba niyang niloko ang sarili niya? Hindi na niya mabilang. Panahon na upang magising mula sa maling akalang ito. Mahiyain at maingat na nagsalita si Layla, "Ate, hi

Tuwid kong sabi sa kanya at tuluyan na akong umalis sa lugar na iyun. Pagdating ko sa bahay ay daretso lang ako sa C.R at saka ako naligo. Habang tinitingnan ko ang aking sarili sa harap ng salamin. Hindi ko maiwasan ang mainis sa aking sarili. Sa mga bagay na ginawa ko. Sinuntok ko ang salamin at lumaglag ang bubog nito sa sahig kasabay din ng pagdaloy ng dugo sa kamao ko at lumalahok na iyun sa tubig.

Wala si Dark o kahit na sinoman ang makakatulong sa aking sarili kundi ako lamang. Buong buhay ko ay nakadepende lang ang aking sarili sa ibang tao. Ang mga taong akala ko ay pamilya ko ay isa pa lang kasinungalingan ang lahat. Nabuhay ako sa isang kasinungalingan. Namulat sa isang bangungot at nabuhay muli sa isa na namang bangungot.

aniya sa sarili. Hindi niya napigilan ang sarili na tumalon sa tuwa. Pangarap lang kasi niya ang ganoong silid pero ngayon, nandoon na siya. Kinikilig siya sa tuwa at saya. Mabilis siyang tumakbo sa may kama at binagsak ang sarili. Humagikhik siya ng mag-bounce sa malambot na kama. Inulit-ulit niya iyon.

Hindi ko alam na makaka diskubre pala ako ng isang bagay tungkol sa aking sarili. Baka sobrang focus lang talaga ako sa mga bagay na nakakapag-palimot sa akin ng lungkot, na hindi ko na nagagawa ang mga bagay na totoong kagustuhan ng sarili ko. Baka masyado lang talaga akong nakatutok kung paano makatayong muli na nakalimutan ko na ang maging isang responsableng tao. Dahil sa kagustuhan kong umusad ay nakalimutan ko ang sarili ko. Nakalimutan ko na may mas importante akong aayusin at pag-tutuunan ng pansin upang tuluyang makausad sa buhay. At 'yon ay ang pag-alaga at pagmahal muna sa sarili.

“Huwag mo sisihin ang sarili mo.” Siya ay nagpakawala ng isang mapait na ngiti sa sarili at nanatiling tikom ang mga labi. Ganyan talaga ang ugali niya, hindi niya sinisisi ang sarili niya. Sobrang taas ng tiwala niya sa sarili at hinding-hindi niya pinagdududahan ang sarili niya.

tanong niya sa kanyang sarili at napahilamos na lang gamit ang kanyang mga palad. “Hindi, huwag mong paasahin ang sarili mo dahil napaka-imposibleng mangyari iyon.” sabi niya at umiling-iling. Tama, dapat niyang tanggalin iyon sa isip niya. Sa huli ay pumikit na lang siya at marahil sa matinding pagod ay agad siyang nakatulog pagpikit niya. ~~~

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.