Tula Tungkol Sa Sarili Novels & Stories

“Ang tanga ko. Ang tanga-tanga ko!” Sinasabunutan na niya ang kanyang sarili. She was the one who dragged herself into this doom. Kung may sisisihin man siya, walang iba kundi ang kanyang sarili. No one’s there to blame but her. Hinayaan ni Ichika ang sarili na umiyak at magluksa sa pag-ibig na alam niyang hindi naman para sa kanya nang una pa lamang. Siya lamang itong tanga na agad na nagpadala sa mga salitang lumalabas sa bibig nito.

Bulong niya sa tainga ko. Sobrang lapit niya na sa akin at hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko. Nawawala ako sa sarili ko at nalalasing ako sa labi niyang nanunuya sa gilid ko. Isa lang. Isang tikim lang. 'Yon lang ang gusto ko. Nababaliw na ba ako? Nababaliw na talaga yata ako!

Malungkot ko iyongtinitigan. Paano niya naaalala ang mga bagay tungkol sa akin pero hindi ako? Minsan, gusto kong sumugal at magpakilala pero paano kung mas makasama iyon? Gusto kong isipin ang aking sarili pero may mga bagay na mas mahalaga pa kaysa sa sarili mong kagustuhan at pangarap. Habang lumalaki ka ay nasanay kang inaabot na lang sa iyo ng mga magulang mo ang pangangailangan mo, those moments that I treasure by heart. But I realized that it is not the giving that made it special, it is the lessons taught on how selfless should love is. Lagi kang mag-bibigay kasi mas masarap yon kaysa ikaw ang kumukuha.

Iris PALAGI kong sinasabi sa sarili ko dati na isang araw may isang taong sisira sa akin kaya kailangan kong ihanda ang sarili ko dahil alam kong sobrang sakit nito. Palagi kong nilalayo ang sarili ko sa mga taong nasa paligid ko dahil mabilis akong masaktan. Akala nila, wala akong nararamdaman kapag naririnig ko ang mga mura at masasakit na salita nila ay nadudurog agad ako. Nasasaktan ng mas higit pa sa alam nila.

At parehong nag-iisip kung— May relasyon pa bang nabubuo sa pagitan ng dalawang taong hindi na alam kung sino sila. At doon ko naintindihan: Ang tunay na kulungan ay hindi ang lugar na kinalagyan mo. Kundi ang bersyon ng sarili mo na naiwan doon. At hindi ko pa siya kayang bitawan.

Siguro nga, sa mundong ito, hindi lang ako ang maraming pagdadaanan. Ang bawat tao'y may isang kuwento upang sabihin tungkol sa kanilang buhay. Napagtanto man natin o hindi, lahat tayo ay pangunahing tauhan sa sarili nating kwento. Ngayon naiintindihan ko na ako ay masyadong makasarili noon; Lagi kong iniisip ang sarili ko. Ang unang tao na naaawa ako kapag may nangyaring mali ay ang sarili ko. Palagi akong nasa ilalim ng impresyon na ako lamang ang nagdurusa, sa kabila ng katotohanan na ang ibang mga indibidwal ay maaaring humarap ng mas kakila-kilabot na mga hamon kaysa sa akin.

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Tawag ni Molly, hinila ako pabalik sa kasalukuyan. Lumingon sa kanya ang mga mata ko na kanina pa nakatutok sa mesa. “Oo?” "Alam kong cliché ang sasabihin ko pero kailangan mong makinig sa akin," simula niya. "Hindi ka talaga uunlad hangga't hindi mo napapatawad ang iyong sarili. Napakaraming kasalanan at panghihinayang ang dinadala mo. Pareho kang nilulunod, binibigatan at kinakain ka ng buhay. Kailangan mong bitawan. Patawarin mo muna ang sarili mo."

Wala akong kakampi, karamay, sarili ko lang ang tutulong sa akin. Tumayo ako at tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. May kalmot ako sa leeg, namumula ang kaliwang bahagi ng mukha ko, may pasa ako sa binti, at malamang magkakapasa na rin ako sa braso. Pinilit ko pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. Kailangan kong magpakatatag. This is me, Elaisa Sandoval-Montefalcon, and this is my story.

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”