Tula Tungkol Sa Sarili Novels & Stories

ANDREA'S POINT OF VIEW Alam ko. Alam kong lulunurin ko lang ang sarili ko sa sakit. Alam kong bawat hakbang ko papunta dito ay hakbang palayo sa katinuan ko. Pero hindi ko mapigilan. Kailangan kong makita. Kailangan kong patunayan sa sarili ko na totoo na... na wala na talaga. Hinanap ko ang video. Hinanap ko ang mga litrato at balita tungkol sa kasal nila.

“Opo. Salamat ulit.” At sa sandaling iyon, hindi ko alam kung gaano katagal kami nagtagpo ng mata. Parang nawala ang oras. Parang sa loob ng bahay na ito, sa sofa na ito, unti-unti naming natutunan na maipakita ang sarili—ang tunay na sarili—na hindi nasasakal ng nakaraan.

Wika n'yang may pagmamalaki sa sarili. "Hmmm, oo na sige na ikaw na!" Nakangiti nitong saad. "Alam mo bang ang laki tuloy ng pagsisisi ko na itinanggi ko s'ya noon? Wala s'yang kasalanan, bata lang s'ya na hindi ginustong malagay sa ganitong sitwasyon. Pero idinamay ko s'ya sa galit ko, now I realized how bullshit I am, ang laki ko pa lang gago? Alam mo bang nahihiya ako sa tuwing maiisip ko, nahihiya ako sa anak ko. Pero mas nahihiya ako para sa sarili ko. Dahil ngayon ko lang na-realized ang katangahan ko. Sana mas maaga ko pa s'yang nakilala, sana nakita ko ang una n'yang ngiti, ang tunog ng una s'yang tumawa at magsalita. Ang dami kong sinayang na sandali. Pinagsisisihan ko ang lahat nan

"For years, I've denied the pain. Iniwasan kong harapin ang problema dahil hindi ko naman alam kung ano ang gagawin ko para mawala na 'yon ng tuluyan. So I kept it to myself. Itinago ko na lang at ibinaon. Pero sa tuwing nakikita ko siya, parang hinuhukay 'yong galit at sakit na naramdaman ko noong araw na 'yon. Bumabalik lagi sa alaala ko ang nangyari. And that always pushed my button. Para akong sasabog sa galit." Umiling ako, hindi makapaniwala na sinasabi ko ito ngayon kay Kuya Alted. "Pero kapag wala siya, kapag ako lang mag-isa... I started to contemplate. Napapatanong ako sa sarili ko. Kung bakit ganoon? Bakit pagkatapos no'ng nangyari, parang sinarado ko rin 'yong sarili ko sa lahat?

I feel so alone. Nang maghiwalay ang landas namin ay tsaka pa lang nagsink in sa akin lahat. Pumayag talaga akong ibenta ang sarili ko.... Nakakababa man ng self worth at self respect, pero heto na e, I cannot back out anymore. I am now Rafael Tallano's bed warmer...

' tanong ko sa aking sarili. Hanggang hindi ko na mapigilan ang aking sarili, bawat dila nito sa aking tingkèl ay ikinaungol ko dahil sa kakaibang sarap na aking naramdaman, hanggang nararamdaman ko na lang na pinatigas nito ang kanyang dila saka tinutudyo nito ang aking lagusan, para aking nahihibang sa aking nararamdaman. Kaya agad kong hinawakan ang kanyang ulo.

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

paliwanag niya. "It's remind me of us, as a person, as a human madalas na ang tinitingnan satin ng mga tao ay ang buo nating pagkatao. Akala nila kilalang kilala na nila tayo dahil nakikita nila ang buo nating pagkatao. Nakikita nila kung ano tayo pero hindi nila binibigyang pansin ang mga pinag daanan natin bago natin nahubog ng perpekto ang ating mga sarili. Dumadaan tayo sa maraming pag subok na hindi nila alam though, nakikita nila pero hindi nila binibigyang pansin." dagdag niya pa

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

At sa sandaling iyon, naramdaman ko kung gaano kabigat ang sikreto na kailangang itago ko. Tumakbo tuloy ako sa loob ng banyo, doon, habang nakaupo sa toilet bowl, iniyak ko na lahat. Ang lala, sobrang lungkot at sobrang sakit. Paano kaya ito, bigla-bigla na lang nilang makikita at malalaman na wala na siya. Ano kasi ang naisip ni lola at ayaw niyang ipaalam? Naisip ko tuloy si Tita Shiela, kung hindi na rin niya kayanin, ganito rin ba ang mangyayari sa kaniya? Susuko at ililihim din niya na may taning na ang buhay niya?