Novel & Cerita Twenty Five

Gayundin si Gideon na tumalikod at pasimpleng nagsuot ng shades. Kung hindi n'yo malalaman ay masasabi n'yong syota ko siguro ang kasama kong si Gideon, pero hindi. He's on his mid-fiftys, but then again, para lamang itong nasa twenty something dahil sa baby face nito at tindig na hindi maikakailang napakagwapo.

dagdag nito. Iyon ang mas mahalaga. Huminga siya nang malalim. “Ilang taon siya?” Napatigil si Bryan. “…Twenty-something.” Napatingin si Jillian sa kanya. “Twenty-something?” “Oo.” “Bryan, twenty-something din ang twenty-one at twenty-nine.” Tahimik ang lalaki. “Napakatalino mong tao pero bigla kang hindi marunong magbilang?”

Mukhang hindi exact ang salitang weird sa akto niya ngayon. “Hayop ka, anong ‘I’m not getting any younger’ eh first year pa nga lang tayo. Makapagsalita ka naman parang middle aged woman ka na.” “Ay ganoon ba? Pwede bang pakimove-forward ‘yong time na 25 years old na ako?” she asked like she was so serious, binatukan ko na siya this time dahil kung ano-ano na lang ang naiisip niya.

Tingin ko kasi magkasing-edad lang kami. “Twenty-three,” ngumiti na siya ulit ngayon. “Ikaw?” “Twenty-two.” “Matanda pa pala ako ng one year,” natawa ito ng mahina. “But happy ako na natagpuan na ni Alguien ang babae na handa niyang pakasalan. Sana tuloy-tuloy na… at sana maging reason ka na maging happy na siya.”

Bibo nitong pagbati. Si Borto, isa sa mga pinagkakatiwalaan ko rito. Fifteen years old pa lang siya, pero marami nang alam sa pag-aalaga ng mga bulaklak. Hindi na siya nag-aaral sapagkat, ulila na siya simula noong bata pa siya.

sabay na tanong nila mom and dad kaya tumango ako. "Dapat daw 25 flowers 'yon na ukit mula ginto. Kaso aksidenteng nabagsak noong gumawa kaya pito lang ang nasa bouquet dahil two plues five is seven. Two and five was number on twenty-five kaya naman akala ko gold bars makukuha ko para gawa ako ng inidoronh ginto kaso mas bet ko na yung golden flowers na bigay sa akin ni Poy, now the flower is in my room from Sensui's house. Wahhh now i wanna kiss again the golden flowers." ngiting mahaba kong salaysay na nakahawak sa magkabilaan kong pisngi.

Nagitla pa nga ako. "Twenty-five." "Jeez..." Nagtataka ako kung bakit bigla siyang natawa. "Mom is really annoying sometimes," sabi pa niya. "B-Bakit? A-Ano'ng meron sa edad ko?" Hindi ko na nga natiis na hindi magtanong. "I'm thirty-five," seryoso niyang tugon. Napakislot ako. 'So?' "So I bet you don't have any idea why you were brought here, right?" dugtong pa niya.

seryosong sagot naman kaagad ng Mommy niya sa kanya! Hindi niya naman mapigilan ang mapailing. Oo, thirty-five na siya! Eh, ano naman ngayun! Wala naman sigurong problema iyun diba? Kaysa naman pilitin siya nitong pumasok sa isang relasyon na ayaw niya nga! Ayaw niyang mag-asawa at lalong ayaw niyang magpakasal.

"Bali mga five years pwedeng magawa lahat ng 'yon." "Five years? Twenty five na ako ngayon, so thirty one na ako sa panahon na 'yon. Wala na ako sa kalendaryo," sabi niya habang natatawa. "Bata pa naman ang thirty one at lalaki ka, bata pa naman ako kaya kahit twenty seven pwede pa akong mag-anak."

"Sabihin mo na. 'Pag may naalala ako tungkol sa sarili ko ikaw mismo ang pinakaunang makakaalam." "Talaga lang ha." "Ilan nga?" "Twenty-five." "Twenty-five lang?" gulat na ulit pa niya. I rolled my eyes. "Oo. Bakit ilan ba ang gusto mo? Kwarenta? Ikaw 'tong mukha ng kwarenta e." He chuckled. "Ang harsh mo naman sa akin. Hindi naman ako ganun katanda noh." "Sus, baka nga singkwenta ka na e. Hindi ka na makatayo diyan sa higaan mo."