Twenty Five の小説・ストーリー

Mamaya na kayo,mag-eenjoy muna kami ng bitchesa kong kaibigan. Inilibot ko ang tingin sa palibot. Too many youngsters ang nandito ngayon, madami din namang may mga edad na, na katulad ko. Actually I'm not that old, 25 is still young though. Busy lang ako kaka work for my future kaya wala akong boyfriend.I'm tired depending on my parents money kaya kailangan kong magtrabaho.

"Twenty five million..." Napatingin ako sa binatang katabi ko na biglang nagsalita. Nakatingin ito sa stage, nagkukunwaring nakikinig sa nagsasalitang emcee. "Are you really worth twenty five million? O baka nasayang ang twenty five million sayo?" Nakangisi nitong sabi. Aba! Ang yabang! Inirapan ko na lamang ito at hindi sumagot. Antipatiko!

"Mga ginoo't binibini, may gustong magbigay ng 25,000?" "30,000," sabi ng isang matandang lalaki na nakatingin sa akin na parang gusto niya akong kainin, please God hayaan niyo na lang na may ibang mag-bid. "50,000" Isang lalaki na nasa late 20s ang nag-bid. Ang gwapo niya pala. Hindi ko naman ayaw na makipag-date sa kanya. At least hindi niya ako tinitingnan na parang pagkain niya.

O baka mamaya ay senior citizen na ito? Ang Mommy niya ay nasa fifties na ngunit mahilig pa rin ito sa pink kaya hindi niya tuloy maiwasang hindi mapaisip. Bukod pa doon ay matagal tagal na ri siyang hindi nakauwi sa bahay nila dahil masyado pa siyang busy at ganun din naman ito. Sa ngayon ay nasa ibang bansa ito at nagbabakasyon kasama ng Daddy niya.

I can feel he's careful to whatever he is saying. “Twenty-five,” he replied shortly. Napatango ako. Ibig sabihin anim na taon ang gap naming dalawa. I'm nineteen and he's twenty-five. Not bad for him to get married, but me? I don't think so. Kahit naman ayokong magpakasal, wala na rin akong choice kundi ang pumayag. Matapos 'yung sagutin ni Professor Farris, wala nang nagtaas ng kamay, I guess they're already satisfied with those two questions. Ano pa bang tatanungin nila e ikakasal na siya?

Ang titigan ang kaluluwang nasa harapan niya ang tanging gusto niyang gawin. Suot ang asul na long-sleeve na nababahiran na ng dugo at ang itim na pantalon na kupas na ang kulay. Ang paa nito'y walang saplot at nababalutan ng putik ngunit hindi iyon ang pinaka-nakakuha ng atensyon ni Kino. Damn, seventy-seven years. How he still manage to stay in this kind of situation?

tanong ko pa. Mabilis naman na tumango ito. “Oo, sana kung papayag siya.” Ngumisi naman ako. “Din bigyan mo siya ng 50 bilyon,” saad ko. “H-ha? 50 bilyon?” nagtataka na tanong ni David. Muli akong tumango. “Kung may 50 bilyon ka, pwede mo siyang pakasalan kahit bukas na bukas,” sagot ko at nilagok ang alak.

Nagkatinginan ang lahat at nagtanong, "Sino sa inyo ang 250?" Umiling ang lahat. Kumunot ang noo ni Kaizer at muling binasa ang numero sa kaniyang seryosong boses, "I repeat, number 250. Please claim your prize immediately." Hinahanap pa rin ng lahat kung sino ang "250." Napatingin si Lexie kay Camille na nasa kaniyang tabi, "Ikaw ba 'yan?" Mariing umiling si Camille, "Siyempre hindi!"

paalam ni Felix. "Uncle, let me bring her. I can't leave her alone out her. May bago siyang manliligaw at hinihintay lang non na wala ako, didiskarte agad iyon sa asawa ko," pabiro ang tono ni Levi. Humagalpak ng tawa ang may edad na lalaki. "How old are you, by the way? Twenty-two?" "Twenty-five po."

Tahimik lang siyang ngumiti. Sa loob-loob niya, para siyang palihim na humihingi ng tawad sa isang lalaking hindi naman mag-e-exist. “Ang lalaking lampas twenty-five, fifty-two na ’yan, ” biro niya nang mahina, hindi tumitingin sa kanila. “Ano pang silbi n’on?”