Twenty Five Novels & Stories

"Mga ginoo't binibini, may gustong magbigay ng 25,000?" "30,000," sabi ng isang matandang lalaki na nakatingin sa akin na parang gusto niya akong kainin, please God hayaan niyo na lang na may ibang mag-bid. "50,000" Isang lalaki na nasa late 20s ang nag-bid. Ang gwapo niya pala. Hindi ko naman ayaw na makipag-date sa kanya. At least hindi niya ako tinitingnan na parang pagkain niya.

O baka mamaya ay senior citizen na ito? Ang Mommy niya ay nasa fifties na ngunit mahilig pa rin ito sa pink kaya hindi niya tuloy maiwasang hindi mapaisip. Bukod pa doon ay matagal tagal na ri siyang hindi nakauwi sa bahay nila dahil masyado pa siyang busy at ganun din naman ito. Sa ngayon ay nasa ibang bansa ito at nagbabakasyon kasama ng Daddy niya.

I can feel he's careful to whatever he is saying. “Twenty-five,” he replied shortly. Napatango ako. Ibig sabihin anim na taon ang gap naming dalawa. I'm nineteen and he's twenty-five. Not bad for him to get married, but me? I don't think so. Kahit naman ayokong magpakasal, wala na rin akong choice kundi ang pumayag. Matapos 'yung sagutin ni Professor Farris, wala nang nagtaas ng kamay, I guess they're already satisfied with those two questions. Ano pa bang tatanungin nila e ikakasal na siya?

Ngiti lang ang tanging sinasagot ko sa kaniya ayaw ko na may maka-alam pa. Magdadalawang buwan na akong nagtatrabaho rito, masasabi kung okay naman siya dahil na tutugunan ko lahat ng pangangailangan ko, nakakapag-ipon na rin ako para sa panganganak ko, nakapagpa-check up ako, nakakapagod pero sanay na rin naman ako sa trabaho ko kaya masaya rin naman. "Girl, number 25." Binigay sa akin ni Fae ang tray na may lamang pagkain, siya pala iyong babaeng sumalubong sa akin ng unang araw ko ditong pumasok.

tanong ko pa. Mabilis naman na tumango ito. “Oo, sana kung papayag siya.” Ngumisi naman ako. “Din bigyan mo siya ng 50 bilyon,” saad ko. “H-ha? 50 bilyon?” nagtataka na tanong ni David. Muli akong tumango. “Kung may 50 bilyon ka, pwede mo siyang pakasalan kahit bukas na bukas,” sagot ko at nilagok ang alak.

Ang titigan ang kaluluwang nasa harapan niya ang tanging gusto niyang gawin. Suot ang asul na long-sleeve na nababahiran na ng dugo at ang itim na pantalon na kupas na ang kulay. Ang paa nito'y walang saplot at nababalutan ng putik ngunit hindi iyon ang pinaka-nakakuha ng atensyon ni Kino. Damn, seventy-seven years. How he still manage to stay in this kind of situation?

Nagkatinginan ang lahat at nagtanong, "Sino sa inyo ang 250?" Umiling ang lahat. Kumunot ang noo ni Kaizer at muling binasa ang numero sa kaniyang seryosong boses, "I repeat, number 250. Please claim your prize immediately." Hinahanap pa rin ng lahat kung sino ang "250." Napatingin si Lexie kay Camille na nasa kaniyang tabi, "Ikaw ba 'yan?" Mariing umiling si Camille, "Siyempre hindi!"

Tahimik lang siyang ngumiti. Sa loob-loob niya, para siyang palihim na humihingi ng tawad sa isang lalaking hindi naman mag-e-exist. “Ang lalaking lampas twenty-five, fifty-two na ’yan, ” biro niya nang mahina, hindi tumitingin sa kanila. “Ano pang silbi n’on?”

Tumaas ang kilay ko. "O, para maniwala ka talaga sa akin ibibigay ko na sa iyo ngayon iyong 2500." Nilabas niya ang maliit na envelope at inabot sa akin. Limang malulutong na five hundred ang laman non. "Ayaw mo pa rin ba?" "A-Ano ba ang gagawin? Legal naman yan?" Mahinang tumawa iyong babae. Kamuntikan niya pa nga akong hampasin na para bang close kaming dalawa, nailag ko lang ang braso ko.

puri nito sa anak, kaya naman agad na napayaka si Cassie sa ama, kaya naman maririnig ang mahinang palakpakan. Cassio took a breath, nang pagkalas nila sa yakapan nila ng anak niya. “And now… I think everyone’s more excited to hear from the birthday girl herself. So, sweetheart—this is your moment” Ani Cassio at inabot na ang mic kay Cassie, kasunod ang malakas na palakpakan ng lahat. “Good evening, everyone. First, I want to thank all of you for being here tonight. Turning twenty-five feels surreal. Some say it’s the age where you’re expected to have everything figured out… but honestly, I still feel like I’m just beginning.”