Twenty Five Mga Nobela at Kwento

Dahil dito ay malayang nakapapasok at nakalalabas ang mga batang nasa edad labing-apat pataas. “Game, anong oras?” “Eight, see you there, Rexy!” Abot tenga ang ngiti nito na mapapayag si Vahlia dahil bukod sa may kasama siya ay makalilibre pa siya sa mga alak dahil nga sa mga perang madaling naipupuslit ni Vahlia mula sa kan'yang bank account kahit na ni-lock ito ng mga magulang niya.

tanong ko sa kaniya. “Sa 'yo siyempre! Twenty-five lang siya, bata pa at maayos ang hinaharap.” “Twenty-five?” tanong ko. “Twenty-five years old... e tatlong taon lang ang agwat niyon sa akin, ah!” “Hindi naman ganoon kalaki ang tatlong taon!” katwiran ni Daddy. “Daddy, ikaw ang forty-something noong naging stable ka!” “Exactly! Kaya alam na alam ko kung ano ang dapat mong hanapin sa isang lalaki bago ka pumasok sa isang seryosong relasyon!”

biro ko, pero ramdam ko ang tibok ng puso ko. Natawa siya nang mahina. “Fine. Let’s use a different term. Gusto kitang makasama. Simple as that. Rule Number Twenty-Five: Kapag tinanong kita kung okay ka, maniwala kang nag-aalala ako, hindi dahil may kailangan ako sa kumpanya mo.” “Rule Number Twenty-Five na pala tayo,” sabi ko nang may ngiti. “Ang dami na niyan ah.”

Tinawanan lamang siya ng huli. “Hoy! Bata o!” tinuro nito ang anak kong si Kai na kandong ni Zap habang si Rai ay karga naman ni Rain. Kay bilis namang binaba ni Fifty ang kamay nito buti na lamang at hindi nakita ng mga bata. “Suntukan na lamang tayo, dali!” Babae si Fifth ngunit naka tuxedo ito imbes ay magsuot ng gown. She’s a lesbian pero napakagandang tomboy.

Nakita niya ang bahagyang pagkawala ng kulay sa labi nito. “Bakit mo tinatanong?” sagot nito. Hindi siya sumagot. Tumingin lang siya kay Nate. Bago pa makapagsalita muli si Fiona, ngumiti ang bata. “Five po!” Parang may humampas sa dibdib ni Theo. Five. Isang simpleng numero lang iyon. Pero sa loob ng isip niya, bumukas ang isang pinto na pilit niyang isinara sa loob ng maraming taon.

Hindi ko alam kung paano mabuhay nang walang katulong. At sa unang pagkakataon... Medyo nakakahiya na. Hindi nakakatuwa. Hindi cute. Hindi funny. Nakakahiya. Twenty-five years old na ako. Pero parang wala akong alam sa totoong buhay. Tahimik akong naglakad. Habang unti-unting bumibigat ang pakiramdam ko. Pagdating ko sa maliit na bahay ay inilapag ko ang isda sa mesa.

Fifty-two KRYSTAL Hindi ko maitago ang ngiti ko dahil hindi ko makalimutan ang mukha ni Zeikko. Grabe siya magtampo, tipong hindi talaga niya ako kinibo o kinausap, kahit nga super clingy ko na sa kaniya sa sasakyan kanina dahil sumabay ako hindi pa rin tumalab kaya ang ending pumasok kami sa trabahong dalawa na walang goodbye kiss.

Lalo nga itong gumaganda kapag natititigan. "Mabait siyang kaibigan. Huwarang anak at kapatid. Masayahin. Positibo. At mataas ang pangarap sa buhay lalo na sa pamilya. Napaka-unfair nga ng mundo. Maaga siyang kinuha. Marami namang masasamang-tao na puwede sanang mauna." "How old is she?" "She turns twenty-five. Pero twenty-four siya nang mamatay."

“H-hindi po, ah. A-ano na ako… twenty-five. P-Pinabili lang sa akin ‘yan ng kaibigan ko.” Nagdududa siya nitong tiningnan. “Miss, mukhang bata ka pa at nag-aaral pa. Aba, mukhang ka-edad mo lang ang anak ko. Pasensya na pero bawal.” “H-ha? Anong bawal? Eh, twenty-five na nga ho ako. Saka… hindi naman para sa akin ‘yan kundi sa tita ko.” Sa sobrang kaba niya ay halos magkandautal-utal na siya. Nanlalamig ang mga kamay niya at pinagpapawisan siya ng malapot kahit malamig sa lugar.

sabi ni Diego. Tahimik si Nilo. Nakatingin lang sa hangin si Vaughn. Ako rin napa-isip. Five seconds. Five. Four. Three. Two. One. “Thirty-five thousand seven hundred fifty.” “Tewty-five tawtan seben hanwed pipty.” Napatigil ako. Hindi lang kaming dalawa ang sumagot. May isa pang boses. Napalingon ako. Isa pang bata. Hindi bulol.