Twenty Five Novels & Stories

Mas kaunti iyon ngayon kumpara noong una kaming nagkita. "Ilang taon ka na?" "Twenty five." Napaatras ako dahil sa gulat pero hindi niya ako pinakawalan. Ang tanda na pala niya! Akala ko matangkad lang siya at sadyang malaki ang katawan. Iyon pala, dahil sa edad niya.

biro ko, pero ramdam ko ang tibok ng puso ko. Natawa siya nang mahina. “Fine. Let’s use a different term. Gusto kitang makasama. Simple as that. Rule Number Twenty-Five: Kapag tinanong kita kung okay ka, maniwala kang nag-aalala ako, hindi dahil may kailangan ako sa kumpanya mo.” “Rule Number Twenty-Five na pala tayo,” sabi ko nang may ngiti. “Ang dami na niyan ah.”

Matikas ito at naaakma sa karera o pag-akyat sa bundok. “Morticia ang kan'yang ngalan, limang taong gulang na ang kabayong ito. Hindi nais ng mga mamimiling nakikilahok ang mga itim na kabayo sa iba kung kaya’t dito ko na sila inilagay. Nakakatuwang nagustuhan mo si Morticia, Binibini.” “Magkano ang kabayong ito?” tanong ni Vahlia habang hinihimas ang buhok nito.

Tingin ko kasi magkasing-edad lang kami. “Twenty-three,” ngumiti na siya ulit ngayon. “Ikaw?” “Twenty-two.” “Matanda pa pala ako ng one year,” natawa ito ng mahina. “But happy ako na natagpuan na ni Alguien ang babae na handa niyang pakasalan. Sana tuloy-tuloy na… at sana maging reason ka na maging happy na siya.”

Nakita niya ang bahagyang pagkawala ng kulay sa labi nito. “Bakit mo tinatanong?” sagot nito. Hindi siya sumagot. Tumingin lang siya kay Nate. Bago pa makapagsalita muli si Fiona, ngumiti ang bata. “Five po!” Parang may humampas sa dibdib ni Theo. Five. Isang simpleng numero lang iyon. Pero sa loob ng isip niya, bumukas ang isang pinto na pilit niyang isinara sa loob ng maraming taon.

Hindi ko alam kung paano mabuhay nang walang katulong. At sa unang pagkakataon... Medyo nakakahiya na. Hindi nakakatuwa. Hindi cute. Hindi funny. Nakakahiya. Twenty-five years old na ako. Pero parang wala akong alam sa totoong buhay. Tahimik akong naglakad. Habang unti-unting bumibigat ang pakiramdam ko. Pagdating ko sa maliit na bahay ay inilapag ko ang isda sa mesa.

Fifty-two KRYSTAL Hindi ko maitago ang ngiti ko dahil hindi ko makalimutan ang mukha ni Zeikko. Grabe siya magtampo, tipong hindi talaga niya ako kinibo o kinausap, kahit nga super clingy ko na sa kaniya sa sasakyan kanina dahil sumabay ako hindi pa rin tumalab kaya ang ending pumasok kami sa trabahong dalawa na walang goodbye kiss.

"Wait, wait. Mukha na ba akong 45?" Napatitig naman si Faith sa kaharap na binata. At katulad nang naisip niya kanina, bata itong tingnan kumpara sa edad nito. "I'm just 25." Napatingin si Faith kay Let na lumayo at kunwaring inabala ang mga mata sa sahig. "Nasaan na ang mga mukhang daga na 'yon?" patay-malisya itong umiwas.

“H-hindi po, ah. A-ano na ako… twenty-five. P-Pinabili lang sa akin ‘yan ng kaibigan ko.” Nagdududa siya nitong tiningnan. “Miss, mukhang bata ka pa at nag-aaral pa. Aba, mukhang ka-edad mo lang ang anak ko. Pasensya na pero bawal.” “H-ha? Anong bawal? Eh, twenty-five na nga ho ako. Saka… hindi naman para sa akin ‘yan kundi sa tita ko.” Sa sobrang kaba niya ay halos magkandautal-utal na siya. Nanlalamig ang mga kamay niya at pinagpapawisan siya ng malapot kahit malamig sa lugar.

sabi ni Diego. Tahimik si Nilo. Nakatingin lang sa hangin si Vaughn. Ako rin napa-isip. Five seconds. Five. Four. Three. Two. One. “Thirty-five thousand seven hundred fifty.” “Tewty-five tawtan seben hanwed pipty.” Napatigil ako. Hindi lang kaming dalawa ang sumagot. May isa pang boses. Napalingon ako. Isa pang bata. Hindi bulol.