Twenty Four Hours Novels & Stories

Narinig niyang muli ang anak. Ngunit ilang segundo lamang iyon. Dahil may isang kamay na humawak sa balikat ng bata. --- At dahan-dahang lumapit sa camera si Victor Sterling. --- Ngumiti ito. --- "Twenty-four hours." Mahina nitong sabi. --- "Dalhin ninyo ang lahat ng dokumento." --- Pagkatapos ay tumingin ito kay Sophia. Diretsong-diretso.

Napakamot ako ng ulo. Hindi ko naman kasi talaga naintindihan. Mas lalo tuloy akong nahiya. Naningkit ang mga mata ni Manang Isay. "Alin sa mga sinabi ko ang hindi mo naintindihan, Alena?" Nag-aalangan akong nagtaas ng kamay. "'Yung..." "Mula paggising hanggang pagtulog..." "Twenty-four hours po ba akong gising?" "Literal?"

Pero, mayroong sumipa ng cellphone ng babae dahilan kung bakit tumilapon 'yon palayo rito. Umigting ang panga niya sa napanood bago tinignan kung anong oras naganap ang pangyayaring 'yon. Nangyari 'yon apat na araw na ang nakakaraan sa eksaktong 7:23 ng gabi.

sagot ko sa amo ko. "Hindi naman kasi talagang 24 hours lang ang deodorant kundi may 48 hours o 72 hours na 3x stronger protection at long-lasting protection! Gumagamit ka ng deodorant ng hindi mo naman pala binabasa ang nakasulat," singhal ng amo ko sa akin. "May mga deodorant na walang oras at pang short time lang na gustong laging nagpapahid ng deodorant sa kili-kili kada minuto," dagdag pa niya.

Panay ang usal niya ng mga panalangin sa harapan ng kanilang bintana habang ang papa niya ay paulit-ulit na tinatawagan ang mga pulis. But they keep on insisting their 24 hours protocol. Hindi sila makakilos dahil wala pa nga namang twenty four hours na nawawala si Wind, they still need to wait for maybe twenty to twenty one more hours long before doing a search operation. Para sa mga taong nag-aalala nang husto gaya nila, twenty one hours is forever. It's killing them!

Chester's POV Dalawang linggo. Labing-apat na araw. Tatlumpu't apat na oras sa isang shift. Wala akong matinong tulog, wala akong maayos na kain. Wala rin akong balita sa kanila.

mamaya ay sabi ni Sasha. Nagpunas na siya ng kamay at kinuha ang pouch ng pera kay Sasha. Napangiti siya nang makita ang makapal na bundle ng pera. Otso oras pa lang na kita ‘yon ng cafe. Two shifts ang duty ng empleyado niya sa cafe sa loob ng sisteen hours na operation. Inaaral pa nila ang pasok ng costumer kung kakayanin na ang twenty-four hours operation. Saka na sila magdadagdag ng empleyado.

He smiled. “I–I’m hungry, what time is it?” nahihiyang pag–amin nito sa kanya. “Of course, you do, baby. You were asleep for almost twenty two hours.” aniya, “ And it’s half past one in the afternoon, love. Let me first call your doctor to let him know you're awake,” aniyang h*****k sa mga labi ni Thalia bago tumayo upang tumawag sa nurse station.

My heartbeat acted stupid again. “You always say things like that?” he asked. “Like what?” “Like you’re trying to sound wise but also confused.” I smiled. “That’s my brand.” He huffed. Not quite a laugh. Close enough. The night stretched around us, warm and noisy and temporary. My wrist pulsed under my sleeve. 22 days. I didn’t look at it. I didn’t want to ruin the moment by remembering exactly how little time we had. But of course, I remembered anyway.

sambit niya at itinaas pa ang isang kamay. Napahinto naman ang lalaki. “Wala akong pakialam sa kahit na anong dahilan! Ang interesado ako ay kung paano mo ito aayusin!” he gritted his teeth. Napalunok ang executive. “W-Within twenty-four hours, Sir.” “Twelve.” “Sir…?” “You heard me.” Tahimik na lang itong yumuko. Lumipat naman ang malamig niyang tingin sa marketing director.