Twenty Four Hours Novels & Stories

Tahimik pa rin siyang lumabas ng kanyang kwarto at tinahak ang hagdan pababa ng kanilang tahanan. Nahagip ng kanyang mata ang bilog na orasan na nakasabit sa dulo ng hagdan malapit sa pasilyo papunta sa kanilang kusina. It was past 2 o’clock in the afternoon. Wala sa loob na napahawak siya sa tiyan. Humpak na humpak iyon. Dalawang oras pala ng pagkain ang nalipasan niya? Yet, surprisingly, she couldn’t feel any hunger—

Matapos ay naghintay na lamang silang matapos ang nalalabing oras para makompleto ang 48 hours. Bawat segundo ay tila katumbas na ng oras para kay Chris. Hindi na siya makapaghintay na lumabas at umalis sa lugar na iyon. Sobrang higpit na ng hawak niya sa rehas habang nakatitig sa wallclock ng presinto.

Ang malakas na tunog ng alarm ang nagpagising kay Quaro. He grabbed his phone and checked the time. Four in the morning. Fuck. Pasado alas dos nang tuluyan siyang dalawin ng antok—may isang oras na kaya siyang tulog?

"Sige. Ganito na lang, sa beach na lang tayo magpunta." "Beach? Ulit ko. Tumango siya sa akin. Mayamaya'y ipinakita niya ang kaniyang orasan. "Tignan mo 'to. Sixty-two hours, kaya mo bang sumama sa akin sa mga oras na 'to?" Medyo naguluhan ako sa sinabi niya. Ano'ng mayroon sa sixty-two hours. At saka ngayon ko lang napansin ang oras niya, bakit parang timer 'yon?

Lumapit siya sa akin at nilapag sa mesa ko ang paper bag. "What are you doing?" "Sir, isang buwan kayong paglulutuan ni Ma'am bago kayo maghiwalay kaya kainin mo po sana." "What are you talking about?" Nilabas niya ang mga food container. "Hindi ko nga kakainin iyan." Napadako ang aking mga mata sa sticky note na nakadikit sa food container. Mayroong nakasulat na "Day twenty four" doon.

agad kong pinindot ang end call. Hindi ko namamalayan na nakangiti na pala ako habang naninigarilyo. Sabi ng ibang shared quotes sa f******k...nagiging totoo ang isang tao pagsapit ng alas dos o alas tres ng madaling araw, pero eleven twenty-five pa lang. Madalas kasi binabase natin lahat ng pangyayari sa oras na dapat sa sarili natin. Nagvibrate ang phone ko at isang pop-up message mula kay Sining ang lumitaw.

“Shifting diyan kaya walang problema kung 24 hours. Actually, Alas-diyes ng gabi ang curfew rito at Alas-kuwatro ang gising ng mga tindera diyan sa cafeteria.” “Ha? Seryoso? Ang galing naman.” Hindi makapaniwalang tango niya na siyang napalunok pa sa narinig. Agad din siyang napatingin muli sa humihigop ng sopas. Mukhang masarap, nakakagutom.

Halos twenty four hours na nakabantay sa bawat galaw ko ang mga ito kaya hindi pa ako lubusang malaya, subalit nagagawa ko na ang lahat ng gusto ko. Tahimik akong pumasok sa loob ng bahay at ang madilim na kabahayan ang sumalubong sa akin. Pagod na pumanhik ako ng hagdan at diretsong pumasok sa loob ng aking silid. Alas diyes na ng gabi at sobrang late na akong nakauwi.

Natatakot siyang baka marinig siya ito ng binata. “You’re not answering my calls,” he said. Mula sa gilid ng kanyang mga mata, kita niyang nag-angat ito ng tingin sa kalangitan. “Have you already decided?” Pinikit niya ang kanyang mga mata. “Is my twenty-four hour up?” “You still have eight hours left.” “Then leave me alone,” inis niyang sambit dito. “Are you that desperate to take me down? I still have hours left. Leave me alone and give me time to think.”

Ano ba’ng dapat isagot dun? “Hindi ka pa ba inaantok? Inaantok na kasi ako.”pag-iiba ko, pero nagsasabi ako ng totoo. “You know what, I suddenly felt upset realizing that time is free but I can’t own it.” “Bakit mo naman naisipan ‘yan bigla?” “Ang bilis kasi ng oras, mag-aalas tres na.” “What if you’ll be given a chance to own twenty four hours, how will you spend it?” tanong ko kahit antok na antok na.