Twenty-seventh Novels & Stories

“Gusto ko rin sanang matapos na agad, pero pakiusap, maghintay ka pa nang kaunti.” Sumulyap siya sa kalendaryong sa tabi niya. “There are still 27 days.” ***** Nang marinig ni Xavier ang sinabi nitong 27 days, naalala niya ang petsang nakabilog sa kalendaryo sa inuupahang apartment ni Mayumi.... Eksaktong 27 days iyon.

usisa niya. “Eh? Twenty-two po,” tapat ko namang pakli. “Kaedad mo rin ba ang Alpha na sinasabi mo?” tanong niya. “Thirty-two po si Aki-san!” proud kong turan habang nakangiti ng malapad.

“Natatandaan mo pa ba Jeff, noong malapit na akong umuwi sabi ko sayo?” “Yeah. At laging di nangyayari.” “At isang araw bago ako umuwi, papunta ka sa trabaho mo ng makuha si Seven.” “Walang puso ang gumawa noon. Para iwan lang siya sa harapan ng gate natin. Kamuntik ko nang masagasaan ang pinaglalagyan niya. Buti na lang talaga nagdalawang isip ako gawin yun. And it's dated, Seventh day of the month, seven, zero seven, AM. Kaya nga pinangalanan ko siyang Seven.”

untag sa akin ni King. “Huh?” ani ko nang bumaling. “Sabi ko, anong number ng gate?” “27, Daddy!” sagot ni Halina mula sa likod. Niliitan ko pa ang mata ko habang sinisipat. “Um, 27 nga.” “Oh. Mali tayo nang hinintuan.” Tumingin si King sa side niya. “I think yan ang number 26.” Sinundan ko pa nang tingin ang tinuro niya.

Malakas pa rin ang Italian accent nito. "Anyway, let's get to business," ani Carlos at nagseryoso na. May inilabas itong mga dokumento saka tumitig sa dalaga. "I'm not in the position to tell this to you but... You are the seventh wife of my grandson." "W-What did you say?" pag-uulit ni Zarayah dahil biglang nanlaki ang ulo niya sa narinig. Pangpitong ano? "You are the seventh wife of Carcel," pag-uulit naman ni Carlos. Si Attorney Hidalgo ay tahimik lang na nakikinig.

Pagbibigyan na lang n'ya ang kapatid sa gusto nito. "Kailan at anong oras ang flight natin Tah?" wala sa isip na natanong n'ya sa tiyahin. "Sa twenty-seven ang alis mo," simpleng sagot nito. Agad n'yang inaalala kung anong petsa na. Twenty three pa lang ngayon. Kaya mayroon pa s'yang apat na araw para magpaalam sa boss n'ya at mag-ready. "Wait lang- bakit alis mo? Hindi ba magkasama tayo?" nagtatakang tanong n'ya.

Nagsasalita siya habang patuloy na nag-i-scroll at nagbabasa ng mga email sa kanyang tablet. Hindi man lang niya ako tinitingnan nang deretso. Hindi man lang niya napapansin ang panginginig ng aking mga kamay sa ibabaw ng counter. Samantalang ako... hindi ko na maalis-alis ang tingin ko sa kanyang mukha. Twenty-six. Magtu-twenty-seven na siya. Para sa kanya, sapat at tamang edad na iyon para bumuo ng pamilya. Pero para sa akin, biglang parang napakaiksi at napakabilis ng panahon.

umiikot ang mga matang pagtatama ko. "February iyong basehan ngayon... tandaan mo na 29 iyong pinakamataas," pang-aasar pa nito. "Huwag mo na ngang ipaalala sa'kin ang edad ko," nayayamot kong reklamo. Ever since na tumuntong ako sa edad na twenty-eight ay naging sensitibo na ako sa usaping edad. Nataon pa talaga na kung kailan ako magt-thirty ay tsaka pa ako walang jowa dahil ayon binuntis iyong pinsang kong twenty-two years old!

She's so hard to read. END OF CHAPTER 20

nakangiting tanong ni Ma'am Rebecca Ma'am alam na kung sino ang panalo! Hubby!!! " Okay bibilangin ko na...one,two, three, four, five, six, seven, eight, nine, ten, eleven, twelve, thirteen, fourteen, fifteen, sixteen, seventeen, eighteen, nineteen, twenty, twenty one, twenty two, twenty three, twenty four, twenty five, twenty six, twenty seven, twenty eight, twenty nine ". bilang ni Ma'am sa bomoto kay Hash