Twenty Two Novels & Stories

nakangiting muli nitong wika. "Oo naman po. Pwede naman. Mukha naman po kayong mabait eh." sagot ko din naman kaaad dito na sinabayan ko pa ng ngiti. "PO? Aba, bakit may po pa? Feeling ko tuloy ang tanda-tanda ko na. By the way twenty-two palang naman ako. Teka lang tulungan na kita diyan sa ginagawa mo?" nakangiting sagot nito sa akin

"You're seriously asking me how old I am?" Tumuwid sya ng tayo at binulsa ulit ang kamay. Halos isumpa ko na ang tangkad nya sa akin gayung nagmumukha akong duwende sa harap nya. Isama mo pa ang brusko nyang pangangatawan. "This is a mistake, young lady. I'm twenty two, not some kid. Whatever you're thinking, you better rethink it." Oh, e, twenty two lang pala, e. Six years gap, hindi na masama.

sagot ng babae, halatang nagtataka. Hindi napigilan ni Seraphina ang malakas na tawa niya. “Kuya, twenty-two daw,” panunukso niya, habang ang kanyang kapatid naman ay pasimpleng umiwas ng tingin, halatang nahiya.

"Dalawampung taon." Nagulat si James sa kanyang sagot. "Parang nasa twenties na siya. Paano ito posible?" Napatingin siya sa anak na babae ni Cherry, hindi makapaniwala. Hindi siya mukhang isang babaeng nasa kalagitnaan ng edad na apatnapung taong gulang.

Lumingon siya sa akin at saka tinaasan ako ng kilay. "Ilan nga?" "Twenty-two," tipid kong sagot sa kaniya. Her eyes widened, almost comically, and she hurried forward, forcing me to scramble back to her side. Para namang nakakita siya ng multo n'ong sinagot ko na 22 na ako! "Bwisit!" aniya sa gitna ng mga yapak niya. "Dapat noong disi-otso mo pa 'to ginawa!"

Changes" daw ang ibig sabihin nu'n. Kung minsan nga lang parang ang weird niya." "Ganu'n talaga medyo bata pa kasi, ilang taon lang ba siya ngayon?" Tanong nito. "Magtutwenty two na nga pala siya this coming March, Papa." Bigla niyang naalala malapit-lapit na rin pala ang kaarawan nito. "Kung kailan lang pala siya lumagpas sa pagkateen-ager. Magugustuhan naman kaya niya dito sa atin?" Bigla nitong naitanong.

Tahimik lang siyang ngumiti. Sa loob-loob niya, para siyang palihim na humihingi ng tawad sa isang lalaking hindi naman mag-e-exist. “Ang lalaking lampas twenty-five, fifty-two na ’yan, ” biro niya nang mahina, hindi tumitingin sa kanila. “Ano pang silbi n’on?”

tanong niya sa kawalan na para bang naroon ang kausap. Ano nga ba ang plano niya? Twenty-two lang siya, ilang buwan pa bago mag-twenty-three, at kakaakyat lang niya sa entablado nitong hapon para tanggapin ang karangalan sa pagtatapos ng kolehiyo. Ngunit bago pa ang taon na ito, apat na taon na ang nakararaan nang ma-engage siya. Apat na taon na siyang nakatali sa pangakong kasal sa lalaking hindi man lang niya nakadaupang-palad.

Hindi naman eh. "One, two, three, four, five, six. Siiixxx." tiningnan ko naman ang minute hand. Ganoon din ang ginawa ko pero count by five naman. "Five, ten, fifteen, twenty, twenty---" nakita kong nasa gitna ng 20 at 25 ang minute hand. Ano ba'ng gitna ng 20 at 25? Ah ewan. "Six and twenty something minutes," sabi ko na lang. Haist bukas talaga hindi ko na ito susuotin lalo ko lang napapatunayan ang kabobohan ko at hindi ko iyon gusto.

Kung hindi niya pa sasabihin para magkaintindihan sila ngayon, paniguradong gagawan na naman siya nito ng isyu pagkatapos. “Anong ibig sabihin ng twenty years old? Seryoso ka ba??? Naguguluhan na ako nang sobra.” Hindi niya akalain na ang manyakis na mafia na ito ay magiging seryoso sa kanya. “Gusto kitang pakasalan.” “P-pakasalan?!”