Uncle Death Quotes Mga Nobela at Kwento

pahayag ni Marcia. "Let’s not think about him anymore. Hey, why don’t you just go have some fun at the river with your friends?" Uncle said, trying to lighten the mood. "Pero magluluto pa po tayo ng pananghalian," sagot ko. "Kami na ang bahala ro’n. Sa ngayon, gusto kong mag-enjoy muna kayo at kalimutan ang biglang pagsulpot ng lalaking ’yon dito. Siguradong mahirap para sa inyo na maalala ang mga pinagdaanan ninyo sa kanya. We almost lost you that time, at bilang nakatatanda at magulang, hindi ko na hahayaang mangyari ulit ’yon sa inyo o kahit kanino sa mga kaibigan ninyo," mariing pahayag ni Uncle.

napupoot ang dibdib na pangako ko sa aking sarili. "Mabuti naman at naliwanagan na ang iyong pag-iisip. Natutuwa ako dahil sa wakas ay makakapaghiganti na tayo sa pamilya ng taong-lobo na pumatay sa pinakamamahal kong kapatid at pamangkin," naluluhang wika ni uncle. "Patawad na hindi agad kita pinaniwalaan, Uncle."

“Mabuti naman at hindi mo pa pala nakakalimutan ang boses ko,” masiglang bungad ni Janus sa kabilang linya. “Anong kailangan mo?” malamig at mataray na sagot ni Cassandra. “Love, bakit naman sa lahat, si Uncle Ismael pa ang ipinalit mo sa’kin? Sinabi ko na sa’yo, mapanganib siya. Siguro naman nabalitaan mo na ’yong pinatay niyang katulong,” sumbong nito, halatang pilit ang lambing.

Habang nasa likod ko si Uncle, binulungan niya ako ng, “You were amazing. Hindi halata.” “Hindi pa ‘to tapos,” sagot ko, palihim na kinurot ang tagiliran niya. “Kung hindi mo inayos ‘yung kwarto, patay tayong dalawa.” Napangisi siya. “You owe me tonight.” Hindi ko mapigilang matawa nang mahina. “Not tonight, Mr. Salazar. Baka magising si Mama at mahuli tayong magkayakap.”

Nandoon si mommy at naglalakad papalapit sa akin habang may malumanay na ngiti sa labi. Umupo siya sa tabi ko at pinunasan ang mga luha kong hindi ko napapansin na tumutulo pa pala. “You should be with Ace, mom. He needs you more.” “Pero hindi lang siya ang nawalan ng kaibigan, anak. You lost a friend too. You're hurting just like him.” “This is so unfair.” “Death really is unfair, Nico. Death comes so unexpectedly. Death is cruel. Death is something that is so difficult to understand. But you know what anak? It teaches us a very great lesson.”

Nagulat tuloy ako at muntik na mahulog. "U-Uncle?" I uttered. Our faces were only inches apart, and he really seemed so familiar. His voice. His touch. His scent. Even his posture. "Have we met before?" I asked out of nowhere. I really hate my mouth. Kusang nagsasalita kahit hindi naman iyon ang gusto kong sabihin. Pero ano ang ibig niyang sabihin? What does he mean by sober? "Uhm... excuse me, Uncle. Restroom lang," I said, and slightly pushed him, and immediately left.

Kung hindi pa niya ito pinuntahan ngayon ay hindi pa niya malalaman ang nangyayari dito. At sa dami ng sinabi ng Uncle Nick niya, dalawang bagay lang ang tumatak sa isip niya. Una, walang kasalanan ang Auntie Aya niya. At pangalawa, kagagawan lang iyong lahat ng sarili niyang lolo. "Paano niya nagawa 'to sa 'yo, Uncle?"

Napailing naman ang aking ama sa sinambit ni Uncle Lucifer. Binatukan naman siya ni uncle Luciano sa ulo. "Why are you doubting, our niece? Being genuis in our family runs in the blood, except for you," nang-aasar na saad ni uncle Luciano na siyang nagpatawa sa akin. Pero sumimangot lamang ito sa kaniyang kapatid. "But really, thank you, Lacy, for standing up for your coward uncles. Without you, their family would probably inherit the throne and, they will do whatever they want," uncle Lucio said. I just bow my head a litle and told them it's nothing.

“I never hated you, Aaron. It’s just that, when something bad happens, unjust it may sound, people tend to blame someone for it. But I never blamed you. Greg was a good friend and so is your mother. Siguro, hanggang doon na lang talaga ang buhay ni Monique.” He forced a smile, unsure of how to react to what the old man had just told him. But he surely felt comforted with his words. He needed that. “Thank you, Uncle Enrique. I… I don’t know that I needed to hear that,” aniya, sinsero.

“Kakanta rin ‘yan. Huwag nating biglain. Isa pa, baka mapuruhan mo siya. Ako na ang magpapaamin." "Siguraduhin mo lang dahil kung hindi iyan magsasalita ay mainam na patayin na lang natin siya. Sandali nga, sa'n ka ba kasi nagpunta?" "Diyan lang. Nagmasid. Mahirap na, baka may nakasunod sa atin." "Mapapatay ko yang gagang yan. Matapang ang tarantado! Patayin mo na nga ang putang-inang yan!" galit na singhal ng uncle niya.