Novel & Cerita Unexpected Quotes About Love

Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote. 'Of all people, my heart could have chosen, it decided on a boy who didn't have enough room in his own heart to love someone like me.' Damn. It hit me hard.

Ngunit sa kabila noon ay may ngiting sumisilip sa gilid ng kaniyang mga labi. “You always make me smile whenever I am with you, Katalina. I felt special. When you give me your full attention it makes me feel like the luckiest man in the whole wide world. Thus, when I said ‘I like you’, trust me I’m lying... because the truth is I love you. Katalina, I love you.” Biglang pagseryoso nito. Tumitig siya sa mga mata ni Vicente, tinitingnan kung totoo nga ba ang lahat. At sobra pa ang nakikita niya na nagpatunaw sa kaniyang puso. Her heart beats faster than the first time it beats for him.

tanong nito sa akin sabay yakap at hinalikan ako sa noo. “Wala lang, kaninang umaga kasi, napaisip ako what if magluto ako ng marami para naman marami makain ang dalawa kong mag ama,kaysa naman mag order na naman tayo sa Online diba?” pagpapaliwanag ko dito. “Hayysstt ang sweet talaga ng Love ko, kaya mahal na mahal kita eh” sabi nito sa akin, sabay hinalikan sa leeg ko.

Nagkukwentuhan saka ang iba naman ay halos nagtatawanan. Biglang nilapitan ni Herold si Safira na tahimik namang nakatutok sa kanyang libro na nakapatong sa kanyang kinauupuan. "Hindi pare... masyado lang talagang mailap si Ms. Manang... ahmmm... Ms. Clumsy, baka naman kulang ka lang sa pagmamahal. Maaari mong maranasan ang tinutukoy kong pagmamahal kung susubukan mo lang ako. Malay mo, matutunan mong mag ayos at mapalabas mo ang naitatago mong ganda riyan sa pamamagitan ko. Game na game naman ako roon. Ano mapagbibigyan mo ba ako?" malagkit na bulong ni Herold sa kaliwang tainga ni Safira habang dahan dahan nilalapit nito ang kanyang mukha sa kaliwang tainga ni Safira saka niya biglaang h

Para bang sa lahat ng kaganapan, ngayon pa lang niya mararamdaman ang tinatawag nilang wedding jitters. Humugot nang malalim na hininga si RC bago nagpatuloy sa pagsasalita. “We didn’t start our tandem like normal couples who were in love do, but still, ending up with you was something I will treasure for life. It wasn’t easy to have you—all of you. Until now, I’m still struggling—courting you, convincing you, and loving you in every way I know while taking advantage of every opportunity presented to me. I won’t say sorry for loving you like crazy, and please keep that in mind, Ritch. Even if you’re tired of me, I will keep you close to me. Call me selfish, but I won’t let you go. Never. It

Pero bago siya makapagdesisyon the door wasn't fully closed. A small gap. Just enough for her to see inside. She told herself, "I'm not going to look but the voices grew louder." VJ had stepped closer to Emman again too close almost forehead to forehead. "You loved me," VJ whispered. "And people don't stop loving overnight." Emman looked torn. Completely torn. "Vhen...please don't do this right now—" "Then tell me," VJ murmured, touching Emman's face gently. "Sabihin mo sa akin... na wala ka nang nararamdaman sa akin."

She expected to see something like that in his face but instead of disgust she saw his sadness and concern. "You're beautiful. Don't let your demons destroy you." sabi nito habang nilalagay ang isang charm bracelet sa kung saan ang kanyang mga sugat. "Bigay sa'kin ng mama ko 'to. Kapag nagagawi ang tingin ko dito ay nawawala ang lungkot ko. I hope this can help you so I'm lending it to you." nakangiting patuloy nito. "Why are you doing this?" hindi niya mapigilang tanong. "I'm merely a stranger to you. Why help someone like me?" patuloy niya.

"At nagtatanong ka kung kailan ka pa namin niloloko, Sherra? Two years na kaming may relasyon at kasal na lamang ang kulang sa aming dalawa. Kasalanan mo kung bakit ka nagawa naming lokohin. Kasalanan mo dahil istupida ka!" "Tama ka, Amy. I'm stupid dahil nakipagkaibigan ako sa mga taong manloloko at maiitim ang budhi. Pero wala na sa akin ang lahat. Kung mahal ninyo ang isa't isa ay magsama kayo at magpakasaya. The hell I care!" galit na sagot ko sa kanya. Galit ako hindi dahil sa natuklasan ko ang tunay niyang ugali kundi dahil sa mga sinabi niya sa akin. "Oh really? But I'm sure na buong magdamag kang nag-iiyak kagabi dahil sa natuklasan mo," nakangising panunuya sa akin ni Amy.

naka ngiting tugon ko sa kaniya. "Just like you and daddy. Kaya po pala kayo nag aaway palagi dahil love niyo ang isa't-isa, it's not because you hate each other. " inosente pang saad nito. Marahan akong napabuntong hininga bago masuyong hinawakan ang pisngi niya, her innocent eyes na nakuha niya sa kaniyang ama kung tititigan mo ng matagal, saka mo lang mapapansin ang pagkakaiba non sa mga mata ko.

dagdag ko. Naramadaman ko ang likidong lumalabas sa aking mata kahit na ako'y nakapikit. "Napapagod na akong mag panggap na hindi ko kailangan ng mga material na gamit na gustong gusto kong mayroon ako, napapagod na akong kumain kahit na hindi ko naman gusto iyong ulam. Bata pa lang ako ay kailangan ko ng intindihin ang buhay na binigay sa akin ng diyos, noon. Iniisip ko na mag babago pa, na mababago ko pa. Pero ngayon? Ubos na ang natitirang pag-asa sa puso ko para mag patuloy pa sa buhay na hindi ko naman hiniling na magkaroon ako," umiiyak kong sabi.