Unforgettable Memories Quotes นิยาย & เรื่องราว

Sa pagkakataong ito, hindi nag-alangan si Sophie na sumagot, “Ayaw kong umasa sa tadhana. Hindi ko pwedeng ipagkatiwala ang ganitong bagay nang hindi sumusubok. Maraming tao sa mundo. Bukod sa mga kapitbahay natin, napakababa ng tsansa na magkitang muli ang dalawang tao na nagkakilala sa ibang bansa. Kung hindi ko siya hahanapin, natatakot akong imposibleng makita ko siya sa buong buhay na ito.” Pagkatapos, naging mapanglaw ang ekspresyon sa mukha ni Sophie, “Hindi masyadong maganda ang memorya ng tao. Madalas, walang natatandaan ang iba. Naaalala lang natin ang ilang mga bagay kung paulit-ulit natin itong nakikita o nababasa. Kagaya lang ito ng pagkakabisado natin sa mga libro natin habang

“A thousand words couldn’t bring you back. Neither could a thousand tears. You left me with happy memories… but I never wanted memories... I only wanted YOU.” *** “Loving you is like breathing. How can I stop?” *** “Thank you. For showing me what love is all about.” *** “Wife, please love me again...”

muli nitong tanong sa kanya pero wala pa rin siyang naging tugon para rito. "By any chance, do you remember-------" Napatigil sa pagsasalita si Gilbert nang bigla niyang kinabig ang upuan paharap dito. "I never thought that my bestfriend would be able betrayed me one day." Napaawang ang mga labi ni Gilbert sa mga narinig nito. "Wait! Do you remember everything now?" Tumayo siya saka niya nilapitan ang kanyang kaibigan.

Sakto namang may kapo post lang si Martin. It was a blurred photo pero nahulaan niyang silang dalawa iyon sa Marriage Booth. May nakalagay pang qoute na “In a world full of temporary things, you are a perpetual feeling.” ― Sanober Khan. "I wish I could forget what the heart remembers." - Martin. **************

As if he was also fixated on the scenery which he can’t cast away his eyes. Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot, “It just stayed. Magka-amnesia ka man ay hindi mawawala niyon ang pakiramdam sa mga alaalang iyon. It would stay right here,” I pointed my chest. “Those memories will always be kept and be treasured.”

"If you only learned to open your eyes, my daughter." Hindi rin ako nagtagal roon dahil hindi ko na kaya pang makinig sa mga pangaral ng matanda. Hanggang ngayon, kahit na papauwi na sa kasintahan ay hindi pa rin matanggal sa utak ko ang narinig mula sa dalawang taong gusto lang atang guluhin ang isip ko. I took my phone out of my pocket and called the man I wished to spend my whole life with. Nakahinga ako ng maluwag nang agad niya 'yong sagutin.

Parehas kami ng kaibigan niya na hindi malaman kung anong point niya. "Wag natin silang kalimutan bagkus itanim natin sa puso at isipan natin ang mga masasaya nating memorya kasama sila. Karamihan kasi sa atin pag nasaktan tayo, we tend to forget all of our good memories with them to heal. Pero para sa akin mali iyon. Hindi ka tunay na gagaling kung iniiwasan mo ang mga memoryang binuo niyong magkasama. Kasi pag nakalimutan na natin sila sasabihin natin okay na, pero pagkaharap na natin ang mga taong sabihin nating nanakit sa atin, babalik at babalik pa rin lahat ng sakit. Though kaunti na lang pero naroon pa rin ang sakit. Sa case ko kasi hindi ko sila kinalimutan tinanggap ko ang naging ka

Catalina used to believe that memories were soft things. She believed they faded gently, like chalk washed away by rain, like the distant echo of laughter that once lived in a playground but never truly stayed. She was wrong. Memories were sharp. They waited. They cut deepest when you thought you were safe.

“Oo... medyo marami lang talagang pumapasok sa isip ko ngayon. Sobrang naghahalo-halo lang.” Sinalubong ni Ma'am Elena ang tingin ko nang may malambing na pag-unawa. “Huwag mong pilitin ang sarili mo, hija. Memory is a strange thing. Minsan, kapag mas pinipilit mo itong alalahanin, mas lalo itong nagtatago at lumalayo.”

“I can’t promise you that I won’t remember.” “…I’ll never forget what you and Oliver mean to me now.”