Ungrateful People Quotes Novels & Stories

Sa pamilyang ito ay mukhang sa kaniya ko lang makikita ang inaasahan kong ugaling hindi ko gusto at hindi ko alam kung bakit naiintindihan ko pa rin iyon kahit na alam kong masakit ang mga binitiwan niyang salita. Normal lang ito, normal lang na isipin ng mga mayayamang katulad niya na pineperahan o ginagamit lang sila ng mga katulad ko. Hindi ko siya masisisi dahil hindi niya naman ako kilala. It just hurts me, that we have such a judgemental world. Malungkot akong ngumiti sa kaniya, "Wag kang mag-alala dahil wala naman akong balak na humingi ng kahit ano mula sa inyo. I'm grateful that my mother works for your family, I'm grateful that she works for a family like this. I'm grateful enough

Kahit na di ko hinihingi, binibigay niya ang mga bagay na alam niyang mahalaga sakin. Minsan napapa-isip pa din ako kung talaga bang gusto niyang makatulong o may iba pa siyang dahilan. Ngunit di na mahalaga sa akin 'yon. The most important thing is, I should be grateful for the things I have. But this should be the last. I won't accept anything from him from now on. "Don't thank me. Thank yourself. Tsaka, iyang university na pinasukan mo ay di lang 'yan ordinaryong paaralan. Dugo, at kaluluwa mo ang ibubuhos mo doon." abiso nito kaya natulala ako.

saad ko at puno ng hinanakit ang bawat salita na lumalabas sa bibig ko ngayon. "In the first place I don't need to pay that shit, since I didn't asked you to, pero ngayon sasabihin mo na bayaran ko ang utang na hindi ko naman talaga inutang sa'yo?" Tumawa si Navi at tumapat sa akin. "You're ungrateful, as what I expected. Ang utang ay utang, dapat mong bayaran yon sa ayaw at sa gusto mo." Lumayo ito ng bahagya at tumanaw sa malayo.

"And also, I learned that Desperation is not an evidence of hard work, it's a sign of lack of faith. Desperate people lose the thing that makes them human beings. They lose their heart. Anger and hate fill them so that they act like animals. Never allow yourself to be so desperate that you end up settling for far less than what you deserve. Don't let desperate situations make you do desperate things.." sambit niya kaya mas lalo lang akong naiyak.

Nanatili itong walang imik at matiim pa rin ang mga matang nakatitig sa kanya. Hindi niya kaya pang salubungin ang mga titig na yon. Kaya nagpasya siyang bumangon kahit masakit ang buong katawan partikular na sa kanyang bandang ibaba ay pilit niya paring kinaya. Hindi niya kayang mananatili pa sa kuwartong iyon kasama ang isang napaka- ungrateful na tao. He should be thankful dahil siya ang nauuna, bagkus ay nagalit pa.

Nagsalita ito sa matigas na ingles. “People who are used to eating for free don't know how to appreciate things. When we eat out, we have to pay for the food. The housekeeper who cooks at home also gets a monthly salary. Someone cooks a meal for you, and it's so delicious. Instead of being grateful, you think others are exaggerating. You're ungrateful.” Si Yoseff, na biglang natawag na walang utang na loob dahil lang sa isang kaswal na komento, ay natigilan at bumaling kay River, "Ganoon ba kaseryoso 'yon?"

Tila ba tuluyan ko siyang nagalit sa mga naging salita ko. "Napaka-ungrateful mo rin, ano? Ang taas din ng pride mo. Gusto ka na ngang tulungan ng tao ay minamasa mo pa? Ayaw mo pang tanggapin? Sana ay magpasalamat ka na lang, kahit papaano may gusto pa ring tumulong sa 'yo sa kabila ng kasamaan ng ugali mo," matigas niyang banggit, rason para mapakurap-kurap ako.

Why am I going to be grateful? Alana sighed. Bumangon siya at pilit na pinabangon din si Aurora. Pinaupo niya ito sa kama at hinaplos ang pisngi nito. “No matter what happens in your life, you should still be grateful. Your mother… your mother may… may have left you but you still have a father. He’s still here, he’s still here and taking good care of you. You still have your brother with you. Your grandparents, too. You should not focus on the bad things in life, baby. Because that will make you sad even more.”

I cannot see anything in her, except sitting there silently, holding the universe together. "I feel so stupid." Nakaraan ang ilang minuto ay nagsalita na rin siya. "I feel like all of my efforts and hardships are worthless." "That happens." I slowly tapped her shoulder. "But..." I paused. "Always remember that worthless people think they will never achieve greatness. But great people will never think they are worthless." Sa wakas ay tinignan niya ako sa mata. Nakita ko ang bahagyang pagkislap nito habang nakatitig sa akin.

Hindi ko naman nagustuhan ang huli niyang sinabi kaya hindi ko mapigilan hindi maasar dahil batid niya wala na lang siyang magagawa kaya siya ganito. "You don't have to say inappropriate things like that. But yes, even you'll get man, wala ka na rin namang magagawa." Tinaasan ko rin siya ng isang kilay. Nanaig sandali ang katahimikan. Siya rin ang bumasag. "I prepared you breakfast but you sound ungrateful. Instead of saying thank you, parang tini-trigger mo pa 'kong magalit dahil buntis ka." I took a deep breath and looked at her apologetic. "Sorry," but not sorry.