Ungrateful People Quotes 소설 & 이야기

"Ikaw ang totoong successful.. isang billionaire!" "I have millions of money pero wala pa yun kalahati sa pero mo Yanetta." "Magpasalamat nalang tayo kung anong meron tayo ngayon, maraming tao ang walang ganyan kalaking halaga," seryosong sabi ko. Ito ang natutunan ko sa lolo ko, always grateful for what we have today, no matter how small or big it is. That's my lolo's motto na pinamana sa mga apo niya.

Ang akala niya pa naman ay matalino ito subalit mukhang dito nagmana ang anak sa pagiging tanga. Without a doubt, He's also an ungrateful asshole. Hindi sila marunong tumanggap ng kanilang pagkakamali. Especially, appreciating other's mercy. Napangisi nalang siya. War? Fine. They'll give that to them.

Inuunahan na nito ang mga 'yon so she can prevent herself from extending too much help, effort and kindness – na madalas hindi nasusuklian ni kahit ang salitang, salamat. Ang iniisip kasi lagi ng ibang tao. If a person has enough, helping is no longer compassion but a must. Na okay lang 'yan, 'di naman mababawasan ang yaman nila. Maliit lamang 'yong hiningi kumpara sa ari-arian at net worth ng mga ito. People tend to generalize everything. Hindi naman lahat masama ang ugali at mayayabang. Hindi naman lahat ng tulong ay pakitang-tao. Madami pa ring tulong na buong pusong ginagawa. Whether it's for a show or compassion, one must always learn to say thank you and one should never use other peop

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

he said flatly. “Huy! Optimism is not useless! Grabe ka talaga, uncle!” Umirap siya at umusli ang nguso dahil sa narinig. ”Alam mo, mas mabuti nang ikaw ang bigger person kasi mas may allowance ka sa sarili mo. Allowance for mistakes, new learnings, and for kindness and peace. Mas nagiging maayos kang tao, 'no.” Umangat ang kilay ng kaniyang kausap. “Are you saying that I’m not a nice person?”

rinig kong sabi ng isang my edad na din na katulong dito sa bahay pero hinayaan ko na lang silang pinag-uusapan ako. I dont care hindi ko aaksayahin ang oras ko sa mga bagay-bagay na wala naman ambag sa buhay, kong ayaw niyo sakin, ayaw ko din sainyo, that's life! I respected people na marunong din magrespecto sa kapwa tao, either mayaman o mahirap, may kasalanan o wala, wag makisaw-saw sa buhay ng may buhay wag maki-alam sa buhay ng may buhay. Do good to all people pero parang hindi ko ata kayang mag good sa ngayon.

"You're ungrateful! Instead of saying thank you, talaga bang ilalabas mo pa ang usapan na iyan!" Napangiti siya. Ngiting alam niyang kailanman ay hindi na magiging masaya. "Thank you? Okay, thank you, ha! Sa pagpapahirap mo sa akin, physically, psychological, especially, emotional! Thank you, dahil hindi ko maenjoy ang buhay ko! Thank you, dahil sa kulungan na ito! Thank you, dahil hinahayaan mong maliitin at tapakan ako ng kerida mo! Thank you, Daniel...sa lahat ng pasakit! Lalo na ang panloloko ninyo sa akin!"

"Seryoso po ako." "Ako ba hindi?" Sarkastiko nitong tanong. "You know what, Nahara, you are such an ungrateful and hypocrite woman. I know you live a miserable life just by looking at you. You are an open book. But instead of thanking and appreciating my efforts in saving you, you are just throwing away the opportunities to live like it's just some random trash out there... Hindi ko alam kung maayos pa ba ang takbo ng utak mo o sadyang tanga ka lang!" Ilang beses siyang napakurap-kurap. "H-hindi mo naiintindihan ang punto ko. Gusto ko lang na iligtas ka bilang pasasalamat ko sa kabaitan mo-"

Kahit na ang ilang tao ay magsasabi na napakaraming taon na mula nang maganap ang insidente, at ang matanda ay may sakit na at matanda na ngayon, at pinapayuhan siyang huwag magtanim ng sama ng loob sa kanya, ngunit sa sandaling lumabas ang mga ganitong komento, sila ay tinuruan ng aral ng ibang mga netizens. Huwag payuhan ang iba na maging mabait nang hindi nararanasan ang kanilang paghihirap. Kung mabaligtad ang mga posisyon at naranasan ng iba ito, kaya ba nilang maging sapat na mapagbigay upang hindi na mag-alala sa anumang bagay? Naisip ni Lucky na kakaunti lang ang mga taong maaaring maging sapat na mapagbigay upang hindi na mag-alala.

Napakurap ako bago nilunok yung pagkain. "Thank you?" I asked. "Thank you for what?" "For listening to me. Hindi ko akalain ma magaling ka palang makinig," he paused. "For all the people I knew, hindi ko akalaing ikaw pa. Kaya salamat." Isang pilit na ngiti lang ang tugon ko. I'm not so sure if he should be thankful to me. I've done something he shouldn't be thankful for.