Unpredictable In Tagalog Novels & Stories

sabay-sabay nilang sagot, tuwang-tuwa. Napangiti na lamang ako. Ramdam ko ang tuwa nila dahil naranasan ko rin 'yong ganun, iyong umuwing masayang-masaya dahil suspended ang klase, pero nakakatakot rin ang banta ng bagyo. Kanina no'ng nags-scroll ako sa Facèbook, doon ko napagtanto na kasing laki ng Pilipinas ang bagyo.

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Sabi ko sabay haplos sa makinis na mukha nito. "Maniwala ka na. Kayakap mo na nga ako di ba." Nabigla naman ako sa pabirong sinabe nito, pero expressionless parin ang mukha. Natuto ka nang magbiro ngayon ha. Improvement to. Kinurot ko naman ang tagiliran nito. "Oo na nga! Pero seryoso. Di ko lang talaga inaasahan na mangyayari 'to. "

tanong niya rito, para siyang sira na kinakausap ito kahit na nakatingin lang naman ito sa kaniya. Napaisip siya sa kung ano ang itatawag sa dalaga, pangalan na babagay sa kanya. Sumagi sa isip niya ang nakita sa f******k habang nagbrobrowse. “Ara.” Means ‘brings rain.’ Para itong ulan na dumating sa buhay niya na bigla nalang bumagsak at dumating, ang lanta niyang buhay ay parang nadiligan ng ulan ng dumating ito sa kanyang buhay.

Umali slang siya sandal tapos ay nang bumalik siya, may ibinigay na siya sa aking singsing. Like, oh shit! Ang bilis! Napakabilis nang pangyayari. Hindi ko na nalaman ang mga sumunod. Kinasal kami. Medyo na-late pa si Kairos sa kasal namin. He was thirty minutes late. Nakatayo na nga ako sa altar para i-announce na hindi siya darating but he came and we got married.

My breathing became shallow and heavy until I can no longer feel the surroundings. _____________________________________________ Sino po yung mga nag-expect na may mangyayare at na disappoint kasi wala naman pala? Haha, guys, I did not intend to make it happen from the start kaya wag kayo madisappoint. Vote and comment!

Saad niya. Umawang ang aking labi at saka tumango. We live in a world which in some respects is mysterious, things can be experienced which remain inexplicable, not everything which happens can be anticipated. It's full of surprises and serendipity. "P-Pero a-ano e wait nga! Marami nga siyang babae dito e!" Halos mapamura ako ng bahagyang tumaas ang aking tono. "Totoo?" Gulat niyang tanong.