Unpredictable In Tagalog Novels & Stories

pagtataray ko Hindi ba marunong makiramdam ang isang 'to na ayaw ko ng kausap ngayon? "Malaki yata ang problema mo" Sabi ni mom, don't talk to strangers. Lalong lalo na kung panay ang tanong sayo. "Anong klaseng problema yan?" Chismosong pa-epal. Hays! May ibang katangian pa ba siya? "May pagka-chismoso ka din ano?" "Nagtatanong lang. Pero kung chismoso ang dating sayo nun, wala na 'kong magagawa" sabi niya sabay shrug

Kahit ang mga bagay na nabuo na ng isip at panahon ay nawawala. The best thing to do is go to the flow of destiny. You can't do anything kapag ikaw ang nabiktima. You would just go with the flow. Dahil kapag hindi mo sinabayan ay malulunod ka lalo na't kapag hindi ka marunong lumangoy. The Unexpected really hits different. She made me something i didn't expect. I love her more than i cannot expect. How i wish that.. All of the times I am with her. I can't say if i can live without her in my life. And also my two Angels... Uno and Uni. ~END~ :-*

--- --- --- --- "Pinapunta nila tayo sa lugar na gusto nila." --- --- --- --- Napatingin ako sa kanya. --- --- --- --- "Trap?" --- --- --- --- Tumango siya. --- --- --- --- "Oo." --- --- --- --- At sa unang pagkakataon... --- --- --- --- Hindi ako natakot. --- --- --- --- Dahil dati, ang takot ang dahilan kung bakit ako tumatakbo. --- --- --- --- Pero ngayon... --- --- ---

"Really, Love?" Tumango ito habang naglalakad na paakyat ng hagdanan. Mahina naman akong natawa dahil kita ko ang struggle sa mukha niya dahil hindi naman niya makita ang steps ng hagdanan dahil karga niya ako. "Baka mahulog tayo, ha? Naku sinasabi ko sa 'yo!" "Trust me, I'll never gonna put you in danger."

"Bakit?" "Miles was fine noong una kaming magsama. We were great together. May pagkakataon pa ngang napanaginipan kong ikakasal daw kami. I was so sure of the two of us...now looking back, isang impulsive move ang desisyon kong iyon. Sa buong dalawang taon na nagsama kami, nagbago siya. Nakakasakal. Masyado siyang mapagduda. She won't even let me… talk to my mom."

ah basta hindi ko alam! "Hindi ko alam" sagot ko nalamang pero bigla itong umupo sa harapan ko "pano ko malalaman ang mangyayari o mararamdaman ko kung hindi naman mangyayari ang sinasabi mo at isa pa bakit naman ako aasa na buhay pa siya" dagdag ko "kung buhay ito di sana nag pakita siya sakin"

Mas effective ang katahimikan kaysa sa mga salita. Hindi tumingin sa akin si Ramon, pero bahagyang kumurba ang labi niya. “Mukhang 'yung babaeng 'yon ang tipo na maraming unpredictable na bagay ang nangyayari sa paligid niya. May pakiramdam ako na hindi na ito magiging gaya ng dati. Maraming bagong kaganapan ang susunod mula ngayon.” Bahagyang nanliit ang mga mata ko. Akala niya ay naiintindihan niya ako. Hindi naman.

) (I can't stand seeing you in that kind of outfit) (What kind of dress up is that again?) (Dont ever, ever dare wearing that kind of dress up of yours, again) Bakit all of a sudden nagiging ganito kana?. I wonder kung may pakielam kana ba sakin?, haysst! bakit ba ang hirap umasa?. Ayuko mag expect pero iba ee!, iba talaga. Haysst!.

sabi ko "I don't know, until now hindi ko pa rin alam ang gagawin. Masyadong mabilis ang pangyayari. Hindi pa ako stable, hindi pa naghilum ang sugat sa madilim na nakaraan na nangyari sa akin tapos ito na naman." pag amin ng dalaga. "Malakas ka at alam kung kaya mo 'yan." pagpapagaan ko sa loob nito

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?