Novel & Cerita Vain Of My Existence

Ano pa ba ang maaari kong gawin? Tumingala ako sa rebultong nakaupo sa mataas na lotus platform sa pangunahing bulwagan, lumuhod sa sahig, at paulit-ulit na lumuhod. Kung may kailangang mamatay, sapat na ang kamatayan ko; kailangang mabuhay ni Vicento. Wala na akong buhay, wala nang katawan—ang natitira na lamang sa akin ay isang hibla ng kaluluwa. Wala na rin akong anumang mawawala.

“Alam mo talaga kung paano ako pakiligin, ‘no?” I giggled. “Of course, isang harot ko lang sa ‘yo, bibigay ka na, eh.” “Tsk. You’re unfair habang ikaw ang tigas mo.” I just giggle and hugged him tight. Nilipat niya ang page niyon. Ang notebook na iyon ay naglalaman ng mga hinaing ko sa buhay. Hindi kasi ako nasanay na magsabi ng nararamdaman sa ibang tao kaya sinusulat ko na lang. Writing is my comfort zone. Through writing, I am able to say what I want to say. Mga bagay na hindi ko masabi-sabi sa ibang tao.

dear. --- "OH, MY God! It's really heaven!" nalululang bulalas ni Zalheia habang inililibot ang paningin sa kabuuan ng kinaroroonan nilang hacienda—ang Hacienda de Cordova. Tila ito isang paraiso sa ganda—isang kaaya-ayang lugar na kahit na sino ay mapapahanga. She could see trees lined up perfectly, standing tall as it should be. Even plants, shrubs and flowers were indeed bloomingly captivating. The said Hacienda was truly an epitome of the profound beauty of nature made by the Most High.

Sigaw ko pa. I am completely devastated. Paano naman ako makakatakas kung nasa isla ako kasama ang walang hiyang nilalang na si Keanu? Walang ibang bahay na nahagilap ng mata ko, walang bangka at lalong walang ibang tao. Kinulong niya ako dito sa isla kasama siya. Napaka walang puso!

Hindi ko pa man masabi sa kanya ang salitang mahal din kita, pero pinaparamdam ko naman na gusto ko na siya. Ang saya ng ganitong pakiramdam; it was like nothing else existed—no hurtful memories, no Onse, no drama. It was just me and Vincent in a moment that felt like a world of our own. I let myself relax into that feeling, letting the calm sink in as if it could protect me from anything outside.

pinagsalikop nito ang mga kamay kasabay ng pagyuko, pagkatapos ay muling nagsalita. “Na-realize kong wala talagang naidudulot na maganda sa isang tao ang pagtataksil. Dahil tingnan mo ang nangyari sa ‘min ni Vivian, hindi rin kami nagtagal. Ako na mismo ang nang-iwan sa kanya dahil hindi ko matagalan ang mga ginagawa at ugali niya. At magpahanggang ngayon, ay wala na akong balita pa sa kanya. Hindi ko na alam kung nasaan siya simula nung maghiwalay kami, five years ago. Basta ang alam ko, may kinasama iyong matanda na naibibigay lahat ng luho niya. At heto ako ngayon, malungkot ang buhay at puno ng pagsisisi. Pero ngayong nakahingi na ‘ko ng kapatawaran sa ‘yo, parang biglang gumaan ang paki

Wahhhh! Para akong idinuduyan sa alapaap sa sobrang saya at sarap ng pakiramdam ko. Sobrang nakakabaliw ang pakiramdam na ito! Hindi pa rin nito inaalis ang braso niyang nakayakap sa akin kaya hinayaan ko nalang syempre. Jusko day! Aayaw pa ba ako? Papalag pa ba ako sa nag iisang Vincenzo Villaroman na mahal na mahal ko pa? Natusok na nga nito ang birhen kong lagusan tapos papalagan ko pa ba ang yakap lang? I will just savor the moment.

Not only his body is beautiful his face is also screaming ethereal beauty. Sobrang gwapo niya, minsan kapag nakakasalubong ko siya sa hallway or kung saan ay lagi akong napapaisip. How the hell did he existed? Hindi ako makapaniwala na may isang taong katulad niya ang nageexist sa mundo. He's like a God! He looks like a God.

Agad ko siyang inapakan sa ulo at inginudngod sa lupa. Napa-ngisi ako, "Diyan ka nababagay, Van. Sa LUPA. Hanggang dyan ka na lang. You will never reach me again. Hindi mo na makukuha sa akin ang lahat ng mayroon ako ngayon. You're weak. And I only entertain those who are strong. You're still not enough to fight me. The only one who can surpass me is me, Van. Nobody else can. Aside from ME."

Saan kaya sila nagpunta? Naglakad ako papunta sa cr. Naisip kong gumamit muna ng cr dahil naiihi na ako bago ko sila hanapin. Malapit na ako sa cr nang bigla akong napahinto sa paglalakad. A vision of a woman hung herself inside the prison's cr suddenly entered my mind. It was a quick vision so I didn't clearly saw the face of that woman. But I have a hunch that the woman I just saw from my sudden vision is no other Nana Violy. Siya lang naman kasi ang babaeng kilala ko na nasa loob ng kulungan at wala ng iba pa.