Novel & Cerita Vain Of My Existence

Namumuo ang kanyang mga luha sa gilid ng kanyang mga mata. He experienced what? “I was experimented brutally because of my rare genes and blood, Sayne.”

Parang pinapalo ng baseball bat ang buong katawan ko sa sakit. "Let my soul be with you," I whispered on the particles of wind. I felt hopeless in my estate. Wala ng pag-asa. Hindi na ako makaka-ahon dito. Imposibleng may mkahanap pa sa akin sa ganitong pagkakataon. Nasa dulo kami ng hardin ni lola. May batis ito at munting talon na nagpapa-ingay sa paligid. I slowly closed my eyes, strating to embrace my faith. Nanghihina na rin kasi ako dahil sa dami ng dugong tumakas sa katawan ko. Nakakapagtaka nga lang at hindi pa ako natuluyan kahit paano.

Ang lahat ay iniisip lamang ang tungkol sa kanilang sarili, at walang sinuman ang may pakialam sa kanya, doon sa kanila ni Warren. Muling bumalot sa kanya ang pakiramdam ng kalungkutan na para bang iniwan siya ng buong mundo. Wala na sa mundong ito ang handang makinig sa mga hinaing niya. Wala na, maliban kay Rohi. Siya lang ang may pagpapahalaga sa existence ng pagkatao niya. “Viana, kinakausap kita. Ano sa tingin mo? Alam mo naman ang dahilan ko kung bakit ako pumayag sa kasalan niyong ito hindi ba?”

So mukhang hindi niya ako kailangan pam Napahigpit ang hawak ko sa manibela. Hindi ako bayani. Hindi ako Voss ngayon. Pero Voss pa rin ang dugo ko.At tulad ng nasa sinapupunan nito isang Voss .At ang Voss hindi nag-iiwan ng gulo sa labas. Kinukuha namin ang lahat. Bago pa ako makaisip ng susunod...nag vibration ang phone ko Unknown number. Text lang:

Aalis na siya sa pamilyang ito at hindi na magpapakita kahit na kaylan sa kahit na kanino man. 'O how I wish i was totally banished in this existence!' hikbi ng isip niya na muli na namang inagusan ng luha ang mga mata. 'How i wish i was never been a Rose Mary Villadencio! I wish i was nver been in this freak story!'

bulong niya sa akin bago niya tuluyang ilapat ang labi niya sa mga labi ko. Magmula nang araw na iyon, alam kong ang buhay ko ay hindi na sa akin. Dahil magmula nang araw na iyon ay nakatali na ako sa lalaking hindi ko naman mahal, sa lalaking walang ibang gustong gawin kundi ang makapaghiganti sa akin, at iyon ay walang iba kundi si Ashton Kleid Ditfreid.

sagot ko habang pinapanood ko ang dahan-dahang pag-alis ng kanyang anino mula sa salamin ng bintana. Nanatili akong nakahiga sa dilim, ang aking dalawang kamay ay hindi umaalis sa aking tiyan habang ang bawat segundo ay nagiging isang parusa ng aking sariling mga alaala. Nakita ko sa aking isipan ang mga puting papel ng diborsyo na aking nilagdaan sa ibabaw ng glass table, ang gintong singsing na aking iniwan sa tabi ng porcelain cup ni Sophia, at ang huling malupit na titig ni Rafael na nagtaboy sa akin patungo sa bagyo. Ang lahat ng sakit na ito ay aking itatago sa pinakamalalim na bahagi ng aking puso, at gagamitin ko ito bilang isang matibay na pundasyon upang maging isang untouchable na

He keep me in his arms and so my traitor tears fall again. Niyakap ko nalang ito Ng mahigpit showing what his family done to me. If this is the last hug that I would accept, I surely treasure it. Dahil pag ka tapos nito this man will dump me in a reason that he can not take at risk his inherit wealth instead of me. I am just a nothing, an excess I guess. Siguro ganito na talaga Ang buhay ko and it was written in my fûckïng destiny book. "Let's go inside"

The only thing that I could do in this situation was to wait… or hurt myself. Yeah, that’s right. Nilibot ko ang aking paningin sa loob ng kuwarto at doon ko nakita ang gunting sa ibabaw ng bedside table. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang dahan-dahang inaabot ang gunting. I can’t hear anymore. My heart is beating so fast and loud. It was very painful, yet… mas masakit, mas mabisa. My father was right. I only have myself. Sa panahong kailangan ko sila, masala akong mahawakan ni isa. I am not important. My feelings weren't valid… and so was my existence.

ani Daddy. Sumunod lamang ako sa kanila palabas. Gustuhin ko man na kausapin si Mommy, hindi ko magawa. Ito na agad ang naiwas kapag malapit na ako sa gawi niya. Aaminin ko, ang sakit sa pakiramdam na ganito na kaming dalawa. Sobrang close ako kay mommy, bine-baby niya ako kapag kaming dalawa lamang. Ngayon, I feel as if I don't exist because she never takes the time to give me a glimpse. And it's excruciating. Her actions are excruciating. And I despise myself as a result.