Vain Of My Existence 소설 & 이야기

Walang permanente sa mundong ginagalawan ko. I am Aquil. I don't do love. Para sa akin, ang pag-ibig ay isang kahinaan na walang puwang sa aking tagumpay. At sa gabi na ito, ang akin ay ang kaniyang katawan, ang kaniyang dangal, at ang kaniyang bawat pag-ungol. Ito ang buhay ko bilang isang bilyonaryo—makapangyarihan at walang limitasyon.

𝐊𝐀𝐌𝐀𝐓𝐀𝐘𝐀𝐍. Ang bagay na ito lamang ang may katiyakan sa mundong ito para sa normal na tao. Kamatayan ang huling destinasyon ng tao at ito rin ang katapusan ng paghihirap nila sa daigdig. Minsan ko ng hiniling na maranasan ang kamatayan. Ngunit ngayon na narito ako sa madilim na ataol at hinihintay ang pagsundo sa akin ng kamatayan ay nais ko siyang pigilan. Hindi pa ako maaring mamatay lalo na at lingid sa aking kaalaman na ang taong nasa likod ng matagal kong pagkakahimlay ay balak na mabuhay magpakailanman bitbit ang masama at gahamang hangarin.

Naisara ko na ang pinto ng kadiliman at kahit nawala na ang kapangyarihan ko, naniniwala akong tama ang ginawa ko. Hindi man ako bumalik sa pagiging imortal, hindi man ako magkaroon muli ng kakayahang maghilom ng mga sugat sa isang iglap, o makipag-usap sa kalikasan, alam kong may mga bagay pa rin na hindi kayang kunin sa akin ng kahit sino. Tulad ng pagmamahal ko kay Alina, sa mga anak namin at sa mga taong mahahalaga sa buhay ko, tulad ng determinasyon kong gawin ang tama. At kahit hindi na nagliliwanag ang mahiwagang swimming pool, kahit hindi na kumikislap ang libro ko, at kahit hindi na sumasagot sa akin ang mga bulaklak sa paligid, nandito pa rin ako, buo pa rin, tumitibok ang puso.

Magagawa ko lang 'yon kapag matutulungan ko rin silang gumaling at bumangon. I wasn't particularly fond of writing about just anything, but during my stay at the facility, I often found myself in solitude. It was in those moments that I discovered the ability to write my own story, drawing inspiration from the struggles I experienced with my mental illness. I chose to title it: "The Untouched Myth." Isinalaysay ko sa librong iyon kung paano ako naka-survived na virgin nymphomaniac sa buong buhay ko na kinaya, which is napaka-rare, kasing rare ng sakit na ito mismo. Isinulat ko rin kung paano nawala ang iniingatan ko. And of course, I added how, despite my illness, I gave myself and my body t

Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatulala sa puntod ni mommy basta naramdaman ko nalang ang kamay na humawak sa mukha ko at pilit akong pinapaharap sa kanya. "Wala kang kasalanan, wala kang kasalanan lagi mong tatandaan yan, para sakin walang mali sa existence mo dahil ikaw lang ang nag-iisang tama sa buhay ko." Pagkatapos sabihin ni Amara ang mga katagang iyon ay dahan-dahan niyang inilapit ang mukha sa akin para ako ay halikan. Napapikit ako ng maglapat ang aming mga labi, taos-puso kong tinugon ang mga halik niya, walang ibang nag-eexist ngayon kundi kaming dalawa lang.

Galit kong saad, natahimik naman si Isay "Bakit, bakit mo nagawang itago at hindi sabihin na buhay pala si Voughn, hindi mo kasi nakita kung paano masaktan ang mga tao nagmamahal sa kaniya, na inakalang patay na siya, hindi mo alam kung anong sakit ang naramdaman ko ng mawala at malamang patay na si Voughn, hindi mo alam dahil sarili mo lang ang iniisip mo,!" napunad ako ng luha at lumapit kay Vaughn, hinaplos ko ang makinis nitong mukha.

NIKA Halos kumukulo ang dugo ko habang nagmamaneho pauwi. Hanggang ngayon ay paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang bawat salitang binitiwan ni Vianna. Hindi ko matanggap na pagkatapos ng limang taon, ang yabang na niya masyado at nakakapagsalita na sa akin ang ganoon. Mas lalong nakakainis dahil wala akong naibalik na matinong sagot. Para akong natameme sa harap niya at hanggang ngayon ay hindi ko pa rin mapatawad ang sarili ko dahil doon.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

🎶I always stay at home 'Cause I'm not good in public I sit here on my phone I'm always disappointed I watch them live their lives I wish that I were happy Victim of my generation Time machines cannot erase it🎶 Tuwing inaatake ako ng anxiety ay lagi akong magmukmuk at umiiyak ng palihim at tahimik dahil lagi kong nararamdaman na walang maniniwala sakin at pagsinabi ko sakanila ay sasabihin lang kaartihan lang yan. 🎶Who am I supposed to be? When will I be complete? When will they be proud of me? It's getting harder to see🎶 i hate my self so much 🎶Slit my wrists, bloody fists Questioning why I exist Pain persists, evil gifts Fucking up my life to shit I'm worthless, I'm worthless I'm worth

Hindi ko napigilang mapahikbi nang madama kong muli ang mga bisig nitong nakayakap sa katawan ko. Hindi ko akalain na sa tanang buhay ko'y walang nakapansin sa sa'kin, I am invisible. All my life I have been ignored and here at this moment the man noticed me. He noticed my existence, that I am visible. All my life iniisip kong I am alone and no one to lean on but with his presence he made me feel that I am not. That I am alive and breathing. Na nandiyan ito para masasandalan ko sa tuwing kailangan ko