Vain Of My Existence นิยาย & เรื่องราว

Our kingdom is a living sanctuary for nature at walang makakapantay doon. Nasa kalagitnaan ako nang masayang pag-iisip nang biglang narinig ko ang mabagal na pagbangon ng mortal sa kaniyang higaan na nasa kabilang silid lamang. Agad na hinampas ng kaba ang aking puso sa ideya pa lamang na gising na siya. Vreihya? Why are you freaking nervous? He is just a human! Marahas kong inalis ang ideya at kung ano pa man na dahilan kung bakit tila magwawala na naman ang aking puso.

Mataray na ani Trexie at inirapan din ang katulong. "Excuse me, sa ating dalawa ay mas mukha kang kawawa dahil bukod sa hindi mabuhay kapag walang pera ay hindi rin maka survive mag isa. Saka kawawa ka rin dahil walang magmamahal sa iyo kapag wala kang pera!"

Umiiyak ako. “It hurts, doesn’t it?” Napatitig lang ako sa kanya. Hindi makasagot. Dahil hindi ko alam ang sagot. Hindi ko maintindihan ang tanong. At higit sa lahat hindi ko maintindihan ang sarili ko. “Aderfos,” mahinang sabi ni Vaughn. “We are here for you.” When I heard their voices, my resolve cracked. The anger, the confusion. Ang sakit na kukumakalat sa dibdib ko. Nabasag ang pader. Isang basag na tunog ang tumakas sa lalamunan ko habang tuluyang bumuhos ang aking mga luha. Halos bumigay ang tuhod ko sa bigat ng isang bagay na hindi ko pa kayang pangalanan. Dahil wala na si Raine. Dahil biglang naging totoo ang salitang paalam. His goodbye was painful as fuck. Fuck.

Nakakapreskong pakiramdam ang maingay at abalang kalye. Napakaganda ng buhay para sa akin. Mayroon akong isang napakalakas at magandang master, isang hindi inaasahang pag-iibigan, at isang maayos na buhay. Ito ay mapayapa. Nagpasya akong maglakad-lakad dahil baka ito ang una at huling beses kong gawin ito. Matapos ang ilang minutong pagbisita sa ilang tindahan, nakalimutan ko ang oras ng pag-uwi. Bago ko namalayan, kailangan ko nang umuwi dahil malapit nang lumubog ang araw at malayo na ang narating ko. Pauwi na ako ngunit nakita ko ang mga bulaklak na umaakit sa akin sa tukso at hindi ko ito mapigilan.

Natigil lamang siya na obserbahan ito nang magkaroon na ng masayang inuman hanggang sa magdilim na ang buong paningin niya. Bumungad kay Avaeh ang maliwanag na sikat ng araw na sumisilip sa maliit na bintana ng kuwarto. Napahawak na lamang siya sa kaniyang ulo sa sobrang sakit nito. Hindi niya maalala ang mga pangyayari kagabi, ngunit sigurado siyang naparami siya ng inom. Bakit niya naman ginawa iyon eh, pinangako niya sa kaniyang sarili na hindi siya malalasing?

Nakapagtatakang masyado siyang subsob sa trabaho pero nagagawa niya pa ring pag-initan ako. Naiinis ako dahil ganoʼn siya saʼkin noon. Naririndi ako kasi wala siyang katapusan kung manermon. Sa tagal na nasanay ako sa ganoʼn, narealize ko na lang na mas nakakainis pala noʼng hindi na siya nagsalita. Wala akong ni isang salita na narinig pero ramdam ko sa bawat galaw niya kung paanong may espasyong nabuo.

"Lyka, please!!!Come back to me!!!Please!!! Mahal na mahal kita!!!Hindi ko kayang mabuhay kung wala ka!!!" Halos pati yata kaluluwa ni Vladimir ay umiiyak sa sakit na kan’yang nadarama sa mga sandaling ito ng kan’yang buhay. Hindi niya matanggap na sa isang iglap lang ay mawawala ang babaeng minahal niya ang buong puso.

Pumunta muna ako sa kwarto ko para magbihis. I went outside wearing only my bra with matching short shorts. Naglakad lang muna ako sa may dalampasigan at eni-enjoy yung view. Sana ganito lagi ka peaceful yung buhay ko. Yung walang nakakainis at nanggugulo. Maya-maya pa ay may nakita akong stick kaya naisipan kong magsulat sa buhangin. V-I-N-C-E "Vince!" sambit ko bago ko marealize yung naisulat ko? Takte naman! Bakit sa lahat ng pangalan Vince pa yung naisip ko? No erase. Marami namang Vince sa mundo.

Alam kong binuhat niya ako papasok sa kwarto, nakapalibot pa rin ang mga paa ko sa bewang niya, at nakabaon pa rin ang titi niya sa loob ko at nanginginig pa rin. Hindi ko alam kung ano ito, o kung saan kami pupunta dito, ngunit wala akong pakialam. Dahil kung ano man ito, ito ay perpekto. Ito ay kaligayahan. Ito ay pakiramdam ko na mas buhay kaysa dati. At lahat ng ito ay dahil sa kanya Ang P.O.V ni Vivian. Kaya akala nila matatanggal nila ako ng ganun kadali" I smirked as staring at the window to Damien suite.