Walang Kawala Novels & Stories

agad na turan ni Haring Zakarias sa nakaluhod na kawal sa kaniyang harapan. "Opo mahal na hari, nakakita po kami ng isang malawak na kagubatan sa disyerto ng Valhala," sagot ng kawal na pinipigilan ang panginginig habang nasa tabi niya ang sunog na bangkay ng isa sa mga kasama niya na walang naibigay na magandang balita sa hari. Isang ngisi ang rumehistro sa labi ng hari dahil batid niyang hindi maaari na basta na lamang magkaroon ng kagubatan sa isang nakamamatay na disyerto.

hinawakan niya ako sa magkabilaang balikat and then he steady me. "Calm down Caza ,their being entertained .Huwag kang mag-alala at mukhang alam naman ng pamilya mo na may pagkakataong pwedeng mangyari ito kaya noong hindi ka kaagad nakababa ay may mga performers na na nagpunta sa gitna at inumpisahang aliwin ang mga bisita mo.You need to calm down now dahil ang tantiya ko ay papatapos na iyon"

"Bumili ka ng mineral walter yun alali at bili ka na din ng take out food hanggang gabihan" "Hanggang gabihan?hindi tayo aalis boss?" takang tanong ng kanyang kanang kamay. "Hindi! babataysn ko ang perlas ng silangan buong magdamag" sabi ni Kaloy.

"Anong nangyayari sa'yo? Kagabi lang..." "Kagabi ay isang pagkakamali." Diretso, walang-awa, at walang pag-aalinlangan. Parang binuhusan ng kumukulong tubig si Tala. Nanlaki ang kanyang mga mata, ang kanyang puso ay tila huminto sa pagtibok nang ilang segundo. "P-Pagkakamali?"

Magkwento ka naman; dali naaaaa! Me: Wala akong ikukwento, okay? Just pretend na wala kang alam. Lea: Aba, ang damot! Dali na; magkwento ka na! Ano, masarap ba? Gaano kasarap? Me: Baliw! iwan ko sa’yo!

Akala ko'y habangbuhay tayo Akala ko'y hanggang dulo Kay haba pa ng kalsada Dito na ba tayo bababa Kung ganito na nga ba'ng usapan Kung dito na ang hangganan Dapat sigurong iwasan Ang mga minsang kamustahan Mga nakasanayan Dapat ng kalimutan Upang di tayo magkasakitan Hanggang dito na lang Hanggang dito na lang Ikaw ba ang nagbago o ako o tayo Baka tayo Hanggang dito na lang Hanggang dito na lang Kung tunay ang paalam Wag ka ng magparamdam Dahil humihirap lang Hanggang dito na lang Akala ko'y habangbuhay ang awit Akala ko'y hanggang langit Kay haba pa ng kantahan Dito na ba tayo tatantan Kung ganito na nga ang tadhana

--- --- --- --- "At ikaw..." "Ikaw ang nawala." --- --- --- --- Napayuko ako. --- --- --- --- Kaya pala. --- --- --- --- Kaya pala walang bumalik. --- --- --- --- Dahil lahat sila ay naniniwalang nawala na ako. --- --- --- --- --- Pero may isang bagay pa rin akong hindi maintindihan. --- --- --- --- "Bakit ngayon?" --- --- --- --- "Bakit ngayon lang niya ako hinanap?"

“Kawawa naman si Ms. Eloisa ano? Ang tagal niyang hinintay ang asawa niya, e.” “Oo nga. Madalas na natin siyang makitang umiyak ngayon. Sayang, iba na ang laging kasama ni Mr. Walton ngayon, e.” Kawawa? Ako? Yes, I must say they’re right. Kawawa nga naman ako talaga, e. ano pa ba ang tamang salita para ilarawan ako? Puro kamalasan na lang yata ang nangyayari sa buhay ko. Wala nang magandang nangyayari.

Wala. Walang ngiti, walang tanong at walang kilig. Parang may nakita lang siyang interesting pero hindi enough para tanungin kung sino. And just like that? Bumalik siya sa fries. Bumalik sa tawanan. Bumalik sa banda niya. Pero para sa'kin? Tatlong segundo 'yon ng panlalambot ng tuhod, pagsikip ng dibdib, at kaunting "maybe someday."

“Mga kawal! Hanapin ninyo agad ang magsasakang may mais! Kung walang nag-iihaw, kayo mismo ang mag-iihaw! Ngayon din!” Nagkatinginan ang mga kawal, halatang nagtataka, pero wala ni isa ang naglakas-loob na umangal. Dahil kilala nila — kapag tungkol kay Reyna Cassandra, walang ‘pero’ sa utos ng kanilang hari.