Walking Pad Philippines Novels & Stories

sambit pa nito at patuloy kami sa paglalakad. "Hahaha, ok." "Yeah, You know what ang Pilipinas lang walang mandatory military training, far from the other countires like Korea, USA and many more." sambit niya at papumunta kami ngayon sa mga Batang sundalo na nag p-push up.

“Buweno, kaming mga mandirigma ay may kakayahan ring tumakbo sa mga bubong at tumawid sa mga ilog gamit lamang ang patpat. Kaya sa palagay ko ay makikita kami ng mga karaniwang tao bilang mga supermen!” Sumali rin si Wilson sa usapan. “Pagtawid sa ilog gamit ang patpat? Hindi ba iyan bagay na tanging si Bodhidharma lamang ang makakagawa? Maaari rin bang gawin iyon ng ibang mga mandirigma?” Nagsimula na namang magpanggap ang binata. “Anong nakakamangha dun? Yung mga mandirigmang nakakabisado ng Feather Walk ay kayang lumutang sa tubig at maglakad sa dagat!”

WATCHOUT FOR HOMOPHOBIC A baby Reminder: Please bare with my typos and Grammar mistakes. WARNING 18+ is advice Vulgarity of some Words (Tunog ng isang babaeng naglalakad gamit ang 5 inch takong) jeje ko sa part na to😂 "Welcome Philippines" ani ng isang babae sabay hubad ng soot na shades at nakangiting pinasadaanan ng tingin ang buong paligid bago ulit suotim ang shades.

Halos mapatalon sila sa gulat nang makita ako. They are walking towards the training ground. Malaya akong nakakapaglakad-lakad dito sa Maharlika Palais. The boduguards doesn’t like me that much or should I say almost everyone here doesn’t like me but they don’t have a choice because the president was the one who told them that I’ll be his guard.

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

Pagdating ni Tala sa likod ng klinika, halos malaglag ang panga niya sa kanyang nakita. Ang kanyang tahimik at malawak na bakuran ay nagmistulang isang aktibong war zone. Mahigit dalawampung sundalo ng Philippine Air Force ang mabilis na nagbabaan mula sa mga trak. Bawat isa ay kumikilos nang may perpekto at matigas na disiplina. May mga nagbababa ng mga heavy-duty modular tents, may mga nag-a-assemble ng communication arrays at mahahabang antena, at may mga naglalatag ng mga sandata at supply crates.

pangungumbinsi ng lalaki. Tumango si Cielo at nagbukas pa ng iba. “Blending solar energy with amphibious-style capability, this vehicle is a paradigm shift to the future of transportation not only in the Philippines but also the world.” “This solar-powered vehicle can cross both rough terrain and floodwater, making it one of the most intriguing concepts in sustainable mobility.” Pinunas ni Cielo ang tumakas na luha sa kanyang mata. Pagkuwan ay niyakap niya ang asawa kahit na nasa likod lang nila si Nanay Criselda. “Thank you!”

Parang ganun. Wala akong masyadong makitang mga sasakyan na tumatakbo pero marami akong nakikitang naglalakad na mga banyaga at may iba pa na nagjojogging. Parang isa lang itong village sa Maynila. "Sila yun mga turista dito. Malalaman mo naman kasi iba sila sa karaniwan." Saad ulit ni Jopay at hinila na ako nito para tumawid kami sa daan.

“Ma-mi-leh?” “Sa Palawan tayo ng one week,” sabi ko na lang. Sa Coron ko siya dadalhin para malayo dito sa isla. Ang isla ng Agrianthropos ay nasa boundary na ng Malaysia at Pilipinas. Halos karugtong na rin ang Agrianthropos ng mga dulong isla ng Palawan. Parehong gobyerno ang sinusuhulan namin para parehong walang mag-angkin sa isla na para lang sa Foedus.

Sandali pa nga na nilingon siya nito kung kaya ngumiti su Lira dito and mouthed thank you dito pagkatapos dinugtyngan nita ang sinabi nito. “Mommy sorry po pero vaka hindi sko makassma sa inyo ss ibang bansa. Lalo na may sakit si mama at kailangan niya ng mag aalaga.” Inaasahan na ni Silvua at Eya ang sagot na iyon ni Lita kung kaya napangiti nalang ito sa mga anak niya at umiling. “Walang maiiwan satin dito sa Pilipinas,”