Walking Pad Philippines Novels & Stories

“Paano ang papeles, Teddy? Paano kung kailangan pa natin ng bagong passport o visa? Hindi ba mahirap sa Singapore?” “May plano tayo,” sagot ni Teddy nang matatag. “Una, temporary visitor visa muna para sa atin. Dahil private jet at may medical reason, mas madali ang processing. May medical certificate ka na ‘fit to travel’ mula sa OB-GYN mo sa Manila, kasama ang ultrasound at prenatal records. Sa Singapore, puwede tayong mag-apply para sa extension o short-term stay sa ilalim ng compassionate grounds, lalo na kung ipapakita natin ang threat of violence. May recording tayo ng banta mula kay Wright, at may draft ng Philippine court Temporary Protection Order na inihahanda ex-parte batay sa RA

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

“But I’m a little worried you’ll sweat on your way back. We need to redo the makeup if it happens.” Napangiwi siya sa sinabi nito. May point nga naman. Kahit na wala na ang haring araw ay hindi imposibleng pagpawisan siya. She’s in the Philippines. Mas mainit pa rito kaysa sa France. “H’wag na lang pala.” Tipid siyiang ngumiti rito. “Continue. Bukas ko na lang siguro puntahan ‘yung lalakarin ko.”

Naglalakad na siya sa hallway ng may nadinig siyang mga yabag mula sa kanyang likuran. “Let me help you carry your bags.” Nagulat siya ngunit hindi nagpahalata. Malamig niya itong tinignan na tila ba ang kaharap ay isang estranghero. Walang kibong nagpatuloy siya sa paglakad. “The seminar will start after lunch. It’s still early. If you want, let’s see some beautiful views or we can try surfing. Alam mo naman ang La Union ang surfing capital of the Philippines.”

At ngayon nga, kailangan niyang iuwi ang bata sa Pilipinas, upang magkaroon ito ng Philippine passport. Sa bahay nina Lara sila tutuloy. May katiwala daw iyon na nakatira sa likod ng bahay nila na siyang naglilinis sa kabahayan. Nakaplastic ang mga gamit at inaalis lamang iyon kapag uuwi ang pamilya. Napansin ni Izza ang isang maedad ng babae na naglalagay ng gamit sa itaas, at nahihirapan ito, kaya tumayo siya para tulungan iyon.

“Halos dalawang oras na tayong naglalakad.” Hindi na kasi kayang daanan ng sasakyan ang parteng iyon ng bundok kaya ilang oras na silang naglalakad. Namewang siya. “Mapapadali ang pag-akyat natin kung dito tayo dadaan. Ang kaibigan ko mismo ang nagturo nito. Masukal? Siguro kasi hanggang ngayon, hindi pa din inaasikaso ng LGU ang makaron ng maayos na kalsada sa lugar na ito. Halos dalawang oras? Aabutin kayo ng apat na oras kung sa kabila kayo dadaan. Kung gusto ninyo dumaan sa kabila, ayos lang. Siguraduhin ninyo lang na maiiwasan niyo ang mga sibat, patibong at mga hayop doon.”

Si Atlas na matapos ang mga pinagdaanan--- huminto man ang pag-ikot ng orasan sa kanya kasabay ng kanyang paghinga ay muling tumibok ang puso, at si Willow na madaming kinaharap na problema ay nahanap ang pahinga sa munting mga braso ng kanyang mga anak. Pitong oras na huli ang España sa oras sa Pilipinas. Alas diyes na rito pero hindi pa rin makatulog si Willow buhat sa pinag-usapan nilang magkaibigan kaya naman minabuti niya na lamang tignan ang mga nangyayari sa mundo ng negosyo sa Pilipinas.

“Of course, Daviah. Maraming dagat sa Pilipinas. Did you know that the Philippines has 7,641 islands? So maraming dagat doon. If you want to see one, Palawan is one of the best options. You can ask Lolo Edie to take us on a trip to Palawan if you want because maganda ang dagat doon. We can swim and have a bonfire at night.” Napaangat si Belinda at Daviah kay Valeria nang sumabat ito.

magiliw na patiuna ng villa assistant. Isang pasilyo ang tinahak namin palayo sa villa.Yari sa bricks ang daan kung kaya hindi madulas apakan ng suot kung wedge. Dinahan-dahan ko lang ang aking paglalakad para hindi ako matapilok.Hindi pa namaan ako madalas nagsusuot ng wedge sandal.

"Sure na sure ka talagang safe tayo rito?" "If anything happens, masaya akong mamatay na kasama ka." Umingos si Jade. "Wala kang balak munang magkaroon ng sariling pamilya?" "I'll tell you the answer later." "...three!" "Ahhh!" sigaw ng dalaga nang kumawala sila sa metal brace na kumakabit sa kanilang mga harness. Blue Lagoon Zipline is one of the most beautiful attractions in Pagudpud, Ilocos Norte. Ang magandang tanawin ay sapat na upang maibsan ang takot at kaba ni Jade habang nakabitin sa ere.