Webtoon 10 Pm

อบเชย สาวแรกรุ่น ทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อส่งตัวเองเรียน งานที่ได้ เงิน อบเชยไม่เคยเกี่ยง เธอทำงานได้ตั้งแต่เด็กเสิร์ฟ จนถึงงานล่าสุด โคโยตี้ งานพาร์ทไทม์ที่พลิกชีวิตของเธอแบบพลิกคว่ำ คะมำหงาย เมื่อได้พบกับ ดีแลน หวังผู้ชายคนเดียวที่ครอบครองหัวใจของเธอไว้ทั้งสี่ห้อง เธอแอบหลงรักบุตรชายนายจ้างของแม่...เด็กหญิง กับหนุ่มรุ่น อายุห่างกันเกือบ10ปี เขาเป็นหนุ่มฮอตมีเสน่ห์ เป็นทายาทหวังคนเดียว ทั้งหล่อและรวย สาวๆ วิ่งตามเป็นพรวน เธอกลายเป็นสต็อกเกอร์ แอบมองเขาด้วยความหลงใหล แต่...สิ่งนั้นทำให้เขารำคาญ เขาเกรี้ยวกราดใส่ อบเชยน้ำตาตก เธอแอบซ่อนความรู้สึกพิเศษไว้ในใจ เก็บเอาไว้อย่างดี เพราะไม่อยากทำให้มารดาเป็นทุกข์ แต่ดูเหมือนชะตาชีวิตเธอถูกกำหนดไว้แล้ว...10ปีให้หลัง...ระยะห่างของเธอกับหนุ่มในฝันขยับเข้ามาใกล้กัน เพราะถูกใครคนหนึ่งจัดฉากให้ ความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกิดขึ้นในคืนที่ดีแลนเมา หลังเขาไล่ตะเพิดเธอเหมือนเดิม... ความจริงที่อบเชยไม่เคยรู้ ดีแลนเองก็แอบรักเธอมาตั้งแต่เธอเป็นแค่เด็กหญิงนั่นแหละ เขา กันอบเชยออกไปห่างๆ ไม่อย่างนั้นเทพบุตรในวันนี้อาจจะเป็นได้แค่ผู้ชายบ้ากามในวันนั้น

It had been five years since I started dating Ross Jenner. His family invited my mother and me to their family home in Fellaton to discuss our wedding plans and to spend Valentine's Day together. It was past 10:00 PM when my mother and I landed, but Ross wasn't there to pick us up because his college junior, Laurel Elledge, had just arrived in Fellaton. He told me to figure out a way to get a cab to the house myself. In a strange place, unfamiliar with the area, it wasn't long before we found ourselves in danger. Just over ten minutes outside the airport, we were robbed. My mother was injured while trying to protect me, and she collapsed, bleeding heavily. Desperate, I held onto her, frantically trying to call Ross. Each call was abruptly cut off, and when I finally reached him, he sounded irritated. "Jennifer, you're an adult, so stop acting like a child. You couldn't even hail a cab on the street? Laurel just got to Fellaton and isn't feeling well. I need to take care of her." Without waiting for a response, he hung up. I tried calling again, only to find that I had been blocked. In the end, my mother's injuries were too severe, and she bled out before the doctors could save her. As I stared at her lifeless body, tears flowed uncontrollably. When I finally checked my phone again, the first thing I saw was a picture Ross had posted on Twitter. In the photo, he was kissing Laurel and holding a bouquet of roses. [Spending Valentine's Day with the one I love most.] I quietly threw the gifts I had brought from home into the trash. Then, I left a comment, which said, [Wishing you both a lifetime of happiness.]

At 10:00 pm sharp, a food deliveryman wearing a cap knocks on the door of Unit 502. "Excuse me, are you the one who ordered delivery?" Unit 502 is an apartment that's rented out to multiple people. There are three rooms here altogether. The one opening the door is my roommate, William Yates. He has his headphones on and is currently immersed in a game. So, he waves a hand impatiently. "It wasn't me." The deliveryman wastes no time in pulling out a machete. Immediately, he slashes William's throat in one fluid motion. Next, the deliveryman opens the door leading to another bedroom while holding the takeout. "Did you order delivery?" That room belongs to a gym trainer named Leon Holton. He's obviously taken aback by the deliveryman's presence. "Nope. Who are—" The deliveryman doesn't give Leon a chance to finish his question. He reacts by plunging the machete into Leon's heart. When I'm done with my shower, I open the bathroom door to see large puddles of blood on the floor as well as the deliveryman, who's wielding a machete. "They weren't the ones who ordered delivery. Did you do it?" Scared out of my wits, I subconsciously shake my head. "It's not me! I don't know anything—" Before I can finish speaking, the deliveryman hacks me to death. When I open my eyes again, I've gone back five minutes in time before I get murdered in cold blood. Almost immediately, I rush out of the bathroom, only to see the alarmed expressions plastered all over William's and Leon's faces. That's when I'm certain that everyone has gotten reborn. Suddenly, the doorbell rings loudly. A suppressed masculine voice echoes afterward. "Excuse me, are you the one who ordered delivery?"

At 11:00 pm, I've just locked my car and am about to walk away when rows of bright red comments appear right in front of my eyes. "Warning! Your husband, whom you're still in a 30-day cooling-off period with, wants to kidnap you! He'll take nudes of you while livestreaming the entire process before mutilating you into chunks and flushing you down the sewers!" "Well, this gold digger keeps swindling money from her husband while toying with his feelings relentlessly. Now, she even wants a portion of his assets by getting a divorce from him. Serves her right for being a target of revenge!" I'm left feeling shell-shocked. After all, I'm single as a Pringle. How the heck did I even have a husband, to begin with?

It is 9:00 pm, and a soft glow still lights the master bedroom on the Lowe residence's second floor. "Helena, there's only a month left before the marriage agreement ends. Once it's up, I'll go ahead and arrange the fake death." Sitting at her vanity, Bianca Lane types the message and sends it to her mother-in-law, Helena Johnson. A reply comes back almost instantly. "Bianca, you've worked so hard these past ten years. You've taken such good care of Sebastian and even gave birth to a child for our family. "To me, you've always been my daughter-in-law. Why not just forget about the agreement?" Reading the message, Bianca unconsciously tightens her grip on her phone before quickly typing her response. "No, Helena. Let's just stick to the agreement."

10 ปีก่อน เขาคือผู้ชายที่เธอตกหลุมรักจนเหมือนคนบ้า พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นคนในสายตา แต่กลับถูก ภาคินทร์ คัลเลน ปฏิเสธอย่างไม่ไยดี มะเหมียว จึงหนีไปเรียนต่อญี่ปุ่นหลบเลียแผลใจเงียบๆ แต่ไม่คิดว่าทันทีที่เรียนจบ กลับมาจะพบว่าเขาคือคนที่แม่ตอบตกลงรับการแต่งงานแบบคลุมถุงชนให้โดยไม่ถามความสมัครใจสักคำ +++++++++++++++++++++++++++ "ก็...เฮียไม่ได้รักหนู ที่เข้ามาทำดีกับหนูก็แค่เพราะคุณย่าสั่งใช่ไหมล่ะ" "เรื่องที่ทำดีกับหนู เฮียไม่เคยทำเพราะคุณย่าสั่ง" "ไม่ได้ทำเพราะคุณย่าสั่ง แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะชอบใช่ไหมล่ะคะ หนูเข้าใจแหละว่าหนูมันไม่มีอะไรดีสักอย่าง ขนาดผู้ชายจะแต่งงานด้วยสักคนยังไม่ชอบหนูเลย" "ใครบอกว่าเฮียไม่ชอบหนู" "ไม่มีใครบอก หนูคิดเอง เมื่อก่อนเอียไม่ชอบหนูนี่" เขาเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มจะจุดขึ้นที่มุมปาก "เมื่อก่อนไม่ชอบ แล้วตอนนี้ชอบไม่ได้เหรอครับ?"

อีกคนซ่อนพิษ อีกคนซ่อนความลับ จากคอยปกป้องกลายเป็นหวง จากหวงกลายเป็นอยากครอบครอง เมื่อนางเลือกจะแก้แค้นเขาก็พร้อมจะเคียงข้าง "อยู่ดีไม่ว่าดีเรียกข้ามาวางยาพิษถึงที่ ร้ายมาร้ายกลับสามเท่าไม่โกง" "หลางเย่หลิน" บุตรีเสนาบดีที่ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับบิดา นางอยู่บนเขาฉีซางดี ๆ แต่มีราชโองการเพื่อให้เข้าร่วมพิธีหาคู่ขององค์ชายทั้ง 10 ใน "ต้าเซี่ย" นางจึงต้องลงเขา ใครจะคิดว่าลงได้แค่ตีนเขาก็ถูกลอบโจมตีจนพบกับเขา.... "โม่จางหยวน" องครักษ์ลับที่รับคำสั่งจากอาจารย์ของนางให้มาปกป้องนางจนถึงเมืองหลวง "หลางเสี่ยวหง" และ "จางเยี่ยน" สองแม่ลูกที่ส่งคนตามฆ่าเพื่อมิให้หลางเย่หลินได้มาถึงเมืองหลวง นางไม่ต้องการให้มีคนมาแย่งตำแหน่ง "ชายาองค์รัชทายาท" แต่เมื่อมาถึงเมืองหลวงและพบกับบิดา "หลางฮุ่ย" เสนาบดีของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันซึ่งนางมาที่นี่ จุดประสงค์เดียวคือ "ตัดขาดกับสกุลหลางโดยเด็ดขาด" แต่ในเมื่อทำไม่สำเร็จ "หลางเย่หลิน" รอดมาได้จนถึงเมืองหลวง โดยมี "โม่จางหยวน" คอยปกป้อง "พวกเจ้าก็ระวังตัวให้ดี ๆ การแก้แค้นกำลังจะเริ่มต้น ณ บัดนี้"

“ที่ไหนมีฉัน ที่นั่นจะต้องไม่มีเธอ ถ้าฉันอยู่ที่ไหนก็ตาม จำไว้ว่าที่นั่นคือสถานที่ ‘ต้องห้าม’ สำหรับกรวดทรายไร้ค่าอย่าง...เธอ... และถ้าเธออยู่ที่ไหนก็ตาม ฉันจะไม่ขอเหยียบย่างเข้าไปที่นั่นเป็นอันขาดเช่นกัน... ” นั่นคือประกาศิตแสนเลือดเย็นจากปากของผู้ชายที่เธอแอบหลงรักและเฝ้าคิดถึงมาตลอด 10 ปี!!

โอนไปแล้ว 10 ล้าน!! จำไว้คราวหลังอย่ามาเทสระบบ //ไหนบอกไม่แคร์ แม้แต่ " เศษรัก " ก็ไม่มีทางได้ แล้วหวงก้างทำไม!!!

Risna Prameswari, wanita penyabar yang rela menggadaikan hidupnya untuk merawat sang ibu mertua yang stroke juga lumpuh dan mengharuskannya menjalani LDR dengan sang suami. Tapi ia harus menelan pil pahit bahwa suaminya justru mendua. 10 tahun LDR, kepercayaanku dihancurkan olehnya 10 tahun LDR, kesetiaanku kau balas pengkhianatan 10 tahun LDR penantianku tak mampu membuatmu untuk tetap singgah. Kau berpaling meninggalkanku hanya karena sebuah alasan ~Risna