What A Shame Novels & Stories

“Because I don’t love you.” Walang prublema sa mga salitang ito. Diretsahan. Walang paligoy-ligoy. “I don’t owe you explanations. Hindi kita utang na loob.” Sa bawat salitang binitiwan, ang sakit na naramdaman ni Honey—hindi na matitinag. Pero ang pinaka-mabigat sa lahat ng sinabi niya? “And you don’t get to shame her to make yourself feel better.”

Dapat hindi na rin ako mahihiya dahil parang wala lang naman ito sa kanila. Unlike with humans, pagnalaman nila na natatae ka, pagtatawanan ka pa. Kaya nakakahiya sabihin iyon. To them, it's natural and they don't find it funny kaya hindi na nakakahiya. Ngayon ko lang napagtanto, na nakakahiya lang ang isang bagay kung pagtatawanan ka ng mga nasa paligid mo. Doing a thing is never been shameful, not until if you're surrounded by judgmental people. It makes things shameful when people make it that way.

“Ilang araw din akong nagutom at nasugatan pa nga ako.” “I’m sorry.” Nakokonsensya si Catherine. Kung hindi siya nito tinulungan, hindi sana rito nagalit si Shaun. “Bakit ka nag-so-sorry?” Tawa ni Liam. “Minalas lang talaga ako.” “Liam, bumubuti na ba ang iyong kalagayan ngayon?”

Bakit kailangan magpanggap na ng ibang tao para lang mameet sya? Why? Is she ashamed to see people? shy? or hindi va sya worthy para sa oras neto!? It hurts his ego so much. "Love! Rowan! Bakit!? Why you didn't want to help us anymore!?" hinabol pala sya ni Sharize papasok sa kwarto nya, lumingkis nanaman eto sa braso nya not bothering his wet clothes "Ngayon, halos pa bankrupt na ang kumpanya. All our expected orders had been cancelled, nakatengga na lang sa warehouse namin yung mga gamit! we loss so much income! we can't pay the employees anymore. If we didn't solve this in any moment talagang babagsak na kami, Love please" paawang saad ni Sharize sa kasintahan.

Katumbas lang nito ay ilang milyon? Kaya nga siguro kahit na kailan di ko maramdaman na mahalaga ako kasi pera lang pa la ang katumbas ko… Hindi si Shy makapaniwala sa mga nangyari na parang gusto niya na lang isipin na isang masamang bangungot ang lahat-lahat. ******

Mahigpit kong niyakap si Shella Mae na matamlay na nakaratay sa patient bed. I-i'm so sorry!" Paimpit na wika kong habang yakap ang katawan ni Shella Mae. Isinubsob ko ang mukha ko sa braso nito at doon ay hinayaang dumaloy ang mga luha ko. Wala na akong pakialam kung mababasa ang braso nito o ang suot nitong damit. "I-i am sorry! I'm so sorry ,Shella Mae! SANA MAPATAWAD MO AKO MAHAL, SA LAHAT NG MGA GINAWA KO AT MGA NAGING PAGKUKULANG KO!"

"Yes, minsan na akong nagmahal at nagpakatanga. Nagpagamit at ipinaglaban siya ngunit sa bandang huli ay iniwan niya rin." Biglang naawa si Shaina sa babae at ang lalim nang sugat sa puso nito. "Sorry!" Biglang ngumiti si Grace kahit sa kaloob-looban ay muling nabuhay ang pagkamuhi sa mga taong naging dahilan nang pagiging misirable ng kaniyang buhay. Mga taong dahilan kung bakit hindi na siya naging masaya. Ang nagpapasaya na lang sa kaniya ngayon ay ang makitang sira ang pamilya ng mga taong gustong paghigantihan.

"Kaya, kahit buhay mo pa ang kapalit ay kulang pa yan na pambayad sa lahat ng paghihirap ko." "Sh@-ron..I'm sorry if you feel that way. It was not my intention to hurt you." Cassandra thought it was useless explaining to Sharon, hindi ito nakikinig noon, what's the difference now? Sa kaniyang isipan, si Cassandra ang may kasalanan ng lahat. "Not your intention?!" Sharon screamed at her, it was so loud that Cassandra closed her eyes. As she did, nakita niya ang mukha ni Sharon sa katauhan ni Bridgette Lagdameo doon sa mental correctional ng dumalaw siya.

malambing na sabi n'ya rito para pakalmahin ito. "Sabi mo yan ha! Baka mamaya ma body shameful ako sayo," sagot nito habang nakausli ang mga nguso. Mahina s'yang natawa at pinanggigilan na pinisil ang ilong ng babae. "It's body shaming baby and not body shameful! Rest assured na hindi mo mararanasan sa akin yan, I don't fvcking care kung anong hugis man mayroon ang katawan mo. Kahit hugis tatsulok pa yan baby, mamahalin pa rin kita ng buong-buo," s'ya rito at bahagya pang itinaas ang dibdib at nagmukha s'yang mayabang sa harapan nito. Inirapan naman s'ya ni JM bilang tugon.

Pilit ko h tinatagan ang tinig but I failed. “I’m so sorry wala ako para iligtas ka Shobe.” Umiiyak kong sabi, inayos ko ang buhok niyang magulo. “H-Hindi mo kasalanan, wala kang kasalanan.” Sobrang gulo at miserable niya tignan, hindi ko kayang titigan siya sa ganitong sitwasyon. Pinaka-ayaw ko sa lahat ay ang maranasan ng ibang babae ang nangyari sa mommy ko, pero dinanas ‘yon ngayon ng importanteng tao sa buhay ko.