What A Shame Novels & Stories

Natutop niya ang kanyang bibig. Napatingin siya kay GB na tila umaapoy ang mga mata. Lagot na! Bakit pa ba niya iyon sinabi? “Im sorry. I didn’t mean it. Pero diba dati tinatago mo rin ako sa mga tao dito? Hindi nga nila alam na magkarelasyon tayo. Sinubukan ko naman na intindihin yun pero bilang babae masakit yun sa part namin,”matapat niyang sabi. “Kaya si Shaira, hindi niya deserve ang ganun. Dapat wag mo siyang itago. Iyong mga katulad niya, deserve nilang i-flaunt.”

naging hindi man maganda ang una nilang pagtatagpo pero ang mahalaga ngayon natuto silang bumawi at itama ang mali. Isang bagay na dapat naming gawin ni Shaine..ang itama ang minsan naming pagkakamali..para na rin sa ikabubuti naming lahat..ayaw kong magsinungaling kay Yaz o kahit na sino sa kanila. ........

“May patawa tawa ka pa diyan no’ng nabaril ka? Paano kung namatay ka? Paano kung may nangyaring masama sayo na hindi ko alam?” Gusto na talagang ngumiti ni Connor, pero pinili niyang mag poker face dahil ayaw niyang marealize ni Shy ang mga sinasabi niya ngayon. Gusto niya ito, iyong hindi nag-iisip si Shy at emotion lang ang pinapairal kasi nalalaman niya kung ano ba talagang nararamdaman ni Shy sa kaniya. “Sorry…” “Sorry? Sa tingin mo ayos na ako na nagsorry ka? Nabaril ka, hindi nadapa. Ano bang tingin mo sa katawan mo? Bakal?”

Ayun kay Kuya Damian malaki ang natamong pinsala ng mga mata ni Shiela at posibleng habang buhay na itong hindi makakakita. "Hanggang ngayun mataas pa rin ang lipad mo Pamela. Mukhang hindi ka pa rin nagsisisi sa mga kasalanan na nagawa mo sa akin..sa pamilya ko...sa ama ng mga anak ko!" galit ko din na sagot dito. Agad itong ngumisi sa akin.

Kung hindi lang sana ganun ang nangyari sa pagitan namin noon at kung may nagawa lang sana ako iligtas siya mula sa sarili niya sana hindi ganito ang kahihinatnan ng lahat ngayon. Buong byahe ay tahimik lang ako, hindi ko din alam kung bakit pero kung mag-isa lang ako ngayon malamang kahit na ang paglapit man lang sa puntod niya ay hindi ko magagawa. Guilt and shame was eating me kasi naman napakalaki ng naging parte ko kaya siya nasa ganoong sitwasyon eh. I am the person who was the cause of her d××th.

“Look at Damion. Ilang beses na siyang bumabawi sa mga sinabi niya, pero kailan mo siya nakitang nag-guilty? Bukod sa makapal ang mukha niya, marunong din siyang gumawa ng excuse na siya mismo ang naniniwala.” Bahagya siyang ngumiti. “In this aspect, I think you could learn a thing or two from him.” “But I feel that being shameless is a prerequisite.” “Yes, you’re too shy. Hindi mo ba narinig ang sinabi ni Damion kanina? Sabi niya, uuwi siya sa Marquez family pagkatapos niyang matapos ang mga kailangan niya rito. Kapag iniwan ka niya at siya lang ang umuwi, hindi mo agad makikita si Tiantian.”

Wala man siyang tulog pero parang nasa langit naman ang pakiramdam niya. Masaya na sana ang buong araw niya nang maalala na kailangan pala niyang maghugas ng kanyang kamay sa kanyang nobya. Nakokonsensya siya sa nagawang pagtataksil dito. It was not intentional but there's no denying it that he cheated and he felt really bad. Napakabait ni Shannon, maganda, maalaga, maunawain, matulungin. Nasa dalaga na ang lahat ng katangian na inaasam ng mga lalaki. She is a wife material.

Pero nagulat na lang ako nang ilang saglit lang ay sumisinghot na siya and it was too late for me to notice that she was already crying. “A-Alam mo, Lorenz... mahal na mahal ko ‘yon shi Liam eh. Hindi naman ako m-mashashaktan nang ganito kung hindi ko siya mahal, ‘di ba? Naiintindihan mo naman ako, ‘di ba? Pero alam mo, t-tama ka naman eh... h-hindi ko dapat pinapakitid ang utak ko. Hindi ko naman kashi akalain na magsheshelos ako nang gano’n sha babaeng espashol na ‘yon. Kaya alam mo, bukash na bukash din, magsho-shorry ako kay Liam-babe ko. Pramish ‘yan!”

⚠️Warning:⚠️ Other scenarios have delicate words that are not appropriate for children ages 12 and under. Please just follow this warning. Shaine's POV "I'm sorry Shaine, hindi ko kayang iwan si Mama sa ganitong kalagayan." Walang ibang tumatakbo sa isip ko sa mga sandaling bitawan ni Dia ang mga salitang iyon, isang salita ang paulit ulit na bumabagabag sa isipan ko "Bakit?".

Tanging pagdikit lang ng tainga ko sa pintuan ang aking ginagawa para marinig ang pinag-uusapan nila. "Alam kong sa loob ng ilang buwan na naging sa amin itong apartment ay naging malaking bagay na rin ito lalo na sa pagpasok sa eskwelahan nitong mga anak ko," si Mama. My lip caught between my teeth. I understood the difficulty of their position. They wanted to return to this apartment, but shame held them back. I could feel it radiating from them whenever Immanuel offered help. And yet, despite that shame, they also wanted to help me heal. They recognized the cruel irony that accepting his generosity had become another burden in itself.