What A Shame の小説・ストーリー

"I'm sorry." Sa isip ni Shane, sapat na iyon. Pumunta siya rito. Nagpakumbaba. Nag-sorry. Tapos na. Maaari na silang umalis. Ngunit hindi iyon ang iniisip ni Charlie. Malamig itong tumingin sa kaniya. "Anything else?" Napatigil si Shane. Nanigas ang mukha niya. Anything else? Naalala niya ang sinabi ni Charlie habang nasa sasakyan sila. Hindi sapat ang apology. Kailangan niya ang forgiveness ni Carmelle.

“Sai, ang Chairwoman na lang ang lapitan mo. Gusto naming tumulong sayo, kasi ano naman sa amin ang isang million? Kaya lang hindi maganda na kalabanin ang Chairwoman ng Choi Corporation. Mas magandang kausapin mo na lang ang iyong Grandma.” “F*ck. Over my dead body.” Saka ko ibinaba ulit. Kamuntik ko na sanang maibato ang phone ko, ngunit wala akong pambili nito. Ganito ba ang nararamdaman ng isang tao na napaka-hopeless? F*ck! Talagang ginawang bulsh*t ni Sharmaine ang buhay ko! Pagbabayaran ni Sharmaine ang ginawa niyang ito. “Sayruz…” Napapikit ako ng marinig ko ito, at humarap na nga sa akin si Angie. “Di ko sinasadya na marinig yung…”

Guato kong umiling at sabihin sa kanyang mali ang nasa isip niya ngunit hindi ko alam kung bakit tila may pumipigil sa akin. Pakiramdam ko wala akong karapatan at dahilan upang ipaliwanag ang aking sarili but damn it, she got hurt and i saw that on her eyes. Afterwards, Shanaia stood up. She held the kid hand. She stared at me. I could see the pain in her eyes and it makes me feel the same way too. I don't know but i hate seeing her in pain. I just hate seeing her being hurt. "t-thank you for accompanying my daughter., we have to go and sorry for disturbing your......date"

Napatulala pa muna ito saglit at unti-unting namula ang pagmumukha. I knew it, bitch. May feelings pa rin siya kay Mer. Hindi ako gano'n kamanhid para hindi makita iyon tuwing nag-aasaran sila paminsan-minsan. Si Lovimer iyong tipo ng lalaki na kapag minahal mo ay mahihirapan ka ng kalimutan pa. Ayon kay Shane, ang babaeng ito naman talaga ang may kasalanan kung bakit sila naghiwalay.

Anong kasalanan ni Shaira sa nangyari? Napailing siya. “I, I’m sorry…” halos bulong lang iyon. Alam niyang kahit na anong paghingi pa ng tawad ang gawin niya ay hindi nito magagamot ang lahat ng sakit na dinanas nito.

Sa dami ng taong nakasalamuha niya sa entertainment industry, naging sensitibo na siya sa intensyon ng mga tao. Ang una ay maaaring nagkataon. Ang pangalawa ay puwedeng coincidence. Pero ang pangatlo... Mukhang sinadya na. Sa kabila noon, maayos pa rin umasta si Shawn. Hindi siya kailanman direktang umamin. Kung ginawa niya iyon, madali sana siyang matatanggihan ni Jam. Pero sa sitwasyon ngayon... Hindi naman puwedeng bigla na lang sabihin ni Jam na, "Huwag mo akong mahalin. Wala itong patutunguhan," gayong wala namang ginagawang mali ang lalaki.

Ang mga salita ni Shaun ay nagpakita sa kanya na sobrang nakakaawa at inosente. Masakit nga para sa isang pitong taong gulang na batang lalaki na mawalan ng ama at iba pang miyembro ng pamilya sa murang edad. Ito rin ang isa sa mga pangunahing dahilan kung bakit naging mabisyo si Shaun.

SInira niya ang birthday party nito kagabi, kaya malamang, hindi nito palagpasin ang ginawa niya. Subalit ang ekspresyon ni Shane ay nanatiling mahinahon at kalmado, "nais kong isauli ang nabili ko sa iyo na damit. May damage ito at hindi ko man lang naisuot kahit isang beses.."

Never in my wildest dream that I would be shy like shit. Natahimik kami ng ilang sandali pero binasag niya rin kalaunan "I'm sorry also," seryoso n'yang sabi "Sorry for?" "Sorry for being petty. Na nagtatampo ako sa'yo dahil lang doon," paliwanag niya

"What a shame. Your engagement was grandiose, but in ended in the most unexpectable reason. It was tragic…" "Kung wala kang magandang sasabihin, you better shut up, Adam. " Matalim siya na tiningnan ni Shianna. "Natutuwa ako sa kooperasyon mo, pero mas matutuwa ako kung lalayo ka sa akin."