Novel & Cerita What A Shame

kumbinsi pa ni Shin. Pairap na tumayo si Chelsea. "Whatever!" sabi pa nito bago pumanhik sa itaas. Napailing si Shin. "Ano’ng meaning ng whatever niya? Negative or positive?" tanong niya dito. "She’s considering it." "Sana nga. Kasi kung di siya kikilos baka bumalik na lang ako kay Chekwa, di mo naman pwedeng solohin lahat ng ‘to eh."

The air between us crackled with unspoken words and shared memories, a silent acknowledgment of the journey we had both undertaken to arrive at this moment of closure and acceptance. "Heather, I'm so sorry. Hindi ko gusto ang nangyari sa iyo. Nadala lamang ako ng emosyon at ng takot ko. Takot na takot ako noon, alam ko, mahal na mahal ka ni Anthony, natatakot ako na maagaw mo sa amin ang ama ng anak ko. I'm really really sorry" ani ni Sharmaine sa akin nang maiserve ko sa kanila ang pagkain nila.

bakit parang may gumugulo na sa isip ko? Dahil sa ganitong ugali ni Damien, na-stress tuloy ako nang sobra. Sa totoo lang naman, wala namang problema. Wala namang ginagawang masama sina Sharraine at Mommy niya. Si Damien lang talaga 'yung laging may iniisip, laging may binabantayan, at parang laging may masamang mangyayari.

Nagulat nalang ako nang siya mismo ang magsalikop sa mga kamay namin at inangat iyon. "Bakit? May problema ba ro'n, Shaamara?" Umiling-iling si Shaam at dismayado namang suminghap si Renea. "I am really disappointed. Matalino ka naman. I just can't believe ma pumapatol ka sa flirt at spoiled brat na 'yan!"

Hindi nangimbay ang boses niya, pero halatang pinipigilan. “What makes you think you’re too late?” He swallowed hard. “Kasi Mia learned to protect herself from me. Kasi Liam got to show her what healthy love looks like… habang ako, I was busy choosing pride over communication.” “You’re recognizing the pattern,” sabi ng therapist. “That’s good. Awareness is the beginning of healing.” Pero umiling si Ethan. “It doesn’t feel like healing. It feels like punishment.” “That’s because you’re still viewing yourself from a place of shame,” paliwanag ni Dr. Vale. “Shame says, ‘I am bad.’ Guilt says, ‘I did something bad.’ They are not the same, Ethan.”

Kaya heto siya at walang magawa kundi tanggapin ang masasakit na paratang nito sa kanya. "I-I'm really sorry," tanging naisagot niya. "Sorry? The most stupid word that I never expect to hear coming from you! After all this years sorry lang ba talaga ang masasabi mo? Maibabalik pa ba ng sorry mo ang lahat?" matalim ang mga matang tanong pa ni Shaun Dale, pakiramdam nga niya kung pwede lang siyang patayin nito sa tingin kanina pa siya ibinurol.

Ang kahihiyan. Ang pagsisisi. At ang paulit-ulit na paghusga ng mga tao. Tahimik siyang nakinig hanggang matapos ako. Walang panghuhusga. Walang paninisi. Walang sermon. Nang matapos ako ay marahan niyang hinawakan ang kamay ko. “Shane.” Tumingin ako sa kanya. “We are all imperfect.” Nangilid ang luha ko. “Kahit gaano pa kalala ang pagkakamali mo, hindi iyon sapat na dahilan para apihin ka ng ibang tao.”

"I'm sorry." Sa isip ni Shane, sapat na iyon. Pumunta siya rito. Nagpakumbaba. Nag-sorry. Tapos na. Maaari na silang umalis. Ngunit hindi iyon ang iniisip ni Charlie. Malamig itong tumingin sa kaniya. "Anything else?" Napatigil si Shane. Nanigas ang mukha niya. Anything else? Naalala niya ang sinabi ni Charlie habang nasa sasakyan sila. Hindi sapat ang apology. Kailangan niya ang forgiveness ni Carmelle.

Sa biglang pagmura ko, hinampas ako nito ng clipboard niya. “Wag na wag mong mumurahin si Grandma.” “I never cursed her! Ang akin lang… Sh*t!” “Anong pinuproblema mo?” “Oh f*ck.” “Takot ka sa nalaman mo na… Baka alam na ni Sasa ang tungkol sa nangyayari ngayon sa buhay mo?” “Get out!” Na hindi ko na nga nakontrol sarili ko naituro ko na ang pinto, at agad naman kumilos ang mga tauhan ko upang ilabas si Sharmaine.

Guato kong umiling at sabihin sa kanyang mali ang nasa isip niya ngunit hindi ko alam kung bakit tila may pumipigil sa akin. Pakiramdam ko wala akong karapatan at dahilan upang ipaliwanag ang aking sarili but damn it, she got hurt and i saw that on her eyes. Afterwards, Shanaia stood up. She held the kid hand. She stared at me. I could see the pain in her eyes and it makes me feel the same way too. I don't know but i hate seeing her in pain. I just hate seeing her being hurt. "t-thank you for accompanying my daughter., we have to go and sorry for disturbing your......date"