What A Shame Novels & Stories

Ibinaba ko ang paper bag sa lamesa bago ako humarap sa kaniya nang buong-buo. "I want to apologize, Shan," wika ko, looking straight into her eyes. "I’m sorry dahil pinairal ko ang pride ko noong isang gabi. Instead of understanding kung saan nanggagaling ang takot mo, nagalit ako dahil naramdaman kong hindi mo ako pinagkakatiwalaan. That was very unfair to you." Napatitig sa akin si Shanaia, tahimik siyang nakikinig sa bawat salitang sinasabi ko.

Water "You should have just called me so I can lend you some money!" she ranted. I frowned. "Ehh! Nakakahiya naman," she rolled her eyes and crossed her arms against her chest. Ay, wala nga pala siyang hinaharap. Charot. "Since when did you feel the shame?" I glared at her. "Ang sama ha! Buraot lang ako pero nahihiya rin naman ako minsan! Minsan nga lang!" she tsked.

Shit. Fiona.

The air between us crackled with unspoken words and shared memories, a silent acknowledgment of the journey we had both undertaken to arrive at this moment of closure and acceptance. "Heather, I'm so sorry. Hindi ko gusto ang nangyari sa iyo. Nadala lamang ako ng emosyon at ng takot ko. Takot na takot ako noon, alam ko, mahal na mahal ka ni Anthony, natatakot ako na maagaw mo sa amin ang ama ng anak ko. I'm really really sorry" ani ni Sharmaine sa akin nang maiserve ko sa kanila ang pagkain nila.

bakit parang may gumugulo na sa isip ko? Dahil sa ganitong ugali ni Damien, na-stress tuloy ako nang sobra. Sa totoo lang naman, wala namang problema. Wala namang ginagawang masama sina Sharraine at Mommy niya. Si Damien lang talaga 'yung laging may iniisip, laging may binabantayan, at parang laging may masamang mangyayari.

Nagulat nalang ako nang siya mismo ang magsalikop sa mga kamay namin at inangat iyon. "Bakit? May problema ba ro'n, Shaamara?" Umiling-iling si Shaam at dismayado namang suminghap si Renea. "I am really disappointed. Matalino ka naman. I just can't believe ma pumapatol ka sa flirt at spoiled brat na 'yan!"

Hindi nangimbay ang boses niya, pero halatang pinipigilan. “What makes you think you’re too late?” He swallowed hard. “Kasi Mia learned to protect herself from me. Kasi Liam got to show her what healthy love looks like… habang ako, I was busy choosing pride over communication.” “You’re recognizing the pattern,” sabi ng therapist. “That’s good. Awareness is the beginning of healing.” Pero umiling si Ethan. “It doesn’t feel like healing. It feels like punishment.” “That’s because you’re still viewing yourself from a place of shame,” paliwanag ni Dr. Vale. “Shame says, ‘I am bad.’ Guilt says, ‘I did something bad.’ They are not the same, Ethan.”

Iyon bang kahit matagal na kayong hindi nagkikita, pero kapag nagkita ganoon pa rin. The truth is, in our generation right now, a lot of friendships were shattered because of jealousy and betrayal. Kaya sobra sobra ang pasasalamat ko kasi naging kaibigan ko sila. We never feel jealous of each other's success and achievements. Kami pa nga ang nagtutulak sa isa't-isa na gawin iyon.

Kaya heto siya at walang magawa kundi tanggapin ang masasakit na paratang nito sa kanya. "I-I'm really sorry," tanging naisagot niya. "Sorry? The most stupid word that I never expect to hear coming from you! After all this years sorry lang ba talaga ang masasabi mo? Maibabalik pa ba ng sorry mo ang lahat?" matalim ang mga matang tanong pa ni Shaun Dale, pakiramdam nga niya kung pwede lang siyang patayin nito sa tingin kanina pa siya ibinurol.

Ang kahihiyan. Ang pagsisisi. At ang paulit-ulit na paghusga ng mga tao. Tahimik siyang nakinig hanggang matapos ako. Walang panghuhusga. Walang paninisi. Walang sermon. Nang matapos ako ay marahan niyang hinawakan ang kamay ko. “Shane.” Tumingin ako sa kanya. “We are all imperfect.” Nangilid ang luha ko. “Kahit gaano pa kalala ang pagkakamali mo, hindi iyon sapat na dahilan para apihin ka ng ibang tao.”