What Is Closure In A Relationship Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Napakagwapo niya lalo na sa malapitan, kaya hindi na siya nagtataka kung ma in love si Lauren dito. "You'll free to stare at me whole night." sabi niya habang naka tuon ang paningin sa daan. Bahagya siyang umiwas ng tingin. Hindi niya napansin na nakatingin sa kaniya si Lanche.Hindi niya rin ito maiwasan isipin.Isa na siyang Claveria. Hindi na siya isang ordinaryong babae ngayon, dahil nakadikit na ang apelyido ni Lanche sa pangalan niya. Isa na siyang Mrs. Claveria. Pumasok sila sa pinto. Sadyang maganda ito kumpara sa mansion. Hindi man kasing laki ng mansion pero nakakarelax. Tanaw mo ang mga building sa ibaba. Tanaw na tanaw rito ang kabilang bundok na sobrang sarap sa mga mata kung titi

Ang araw na masaya kami bago siya tuluyang hindi nagparamdam at kumalimot sa aming dalawa. Not having a closure is a closure, ito ang motto ko noon pero hindi pala. Minsan kailangan niyo ng closure, kailangan ninyong pag-usapan at pakawalan ang pag-ibig na hindi inayon sa inyo ng tadhana. "Ngayon ang huling araw na magkikita tayo, ikaw at ako isang parte ng kwento na kailan man ay hindi na pwede pang balikan." Tuluyang bumagsak ang luha ko.

another reporter asked. Itinaas ko ang wedding finger at middle finger ko nang sabay. "This two finger is the hardest to separate among the other fingers. That's how I define my relationship with them. We're inseparable cousins." I demonstrated kung gaano kahirap paghiwalayin ang dalawa. "See?" May mga gumaya sa akin at halos lahat ay tumango at may ilang tumawa.

Kaso iba na ang sitwasyon ko sa ngayon at noon. “Mag ex ba na magkaibigan?” Biro niya, “joke lang! Pwede naman!” Nakangiting sabi niya sa akin kaya ngumiti din ako. After ilang years ngayon lang kami nagkaroon ng closure. Para akong nakahinga ng maluwag. **

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

huling basa ko sa naging resulta ng G****e. Talagang pagkapasok na pagkapasok sa kuwarto ay s-in-earch ko agad kung ano ang ibigsabihin ng Hanii-san. At tingnan mo nga naman. Matapos ang pa-sweetheart, baby, ay ito na naman. "A term of endearment or affection, usually used by married couples, implying a deep connection and respect," pagpapatuloy kong basa habang titig na titig sa cellphone ko.

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

Hindi nila kailangan. Ang katahimikan ay puno ng intensity at quiet intimacy—isang controlled, mature na connection na unti-unting lumalalim sa bawat araw. Sa gabing iyon, bago maghiwalay, may isang sandali ng tibok ng puso: Miguel ay dahan-dahang yumuko, bahagyang lumapit, isang small hug—hindi malaki, hindi dramatic, ngunit sapat para ipakita ang damdamin.