What's Wrong With Me Novels & Stories

Medyo napaatras naman ang mukha ko dahil dito. "Problema nito?" mahinang usal ko. Tumalikod na lang ulit ako rito dahil parang nag-iba ang tempo ng pagtibok ng puso ko. Ang weird. /W.W/

Nang mag-isa na lang ako ay huminga ako ng malalim, I want to have some fresh air. Nasaan kaya si Shane? Wala bang napahamak sa amin? Masama naman akong tao, hindi naman ako tulad ni Mommy Miyu pero papaanong sa ganoong paraan ay parang napatawad ko na siya? Somethings wrong. Why does it feel like something is wrong?

Bumuntong hininga naman ako dahil nalilito na ako kung anong dapat kung gawin, Hindi ko na Kasi alam Ang gagawin ko para lang malinaw itong nararamdaman ko. Akala ko ba family problem at itong trabaho lang namin Ang dapat naming poproblemahin Hindi ko Naman alam na dapat pala mamomoblema Rin ako sa magiging amo namin. " Ahh!! Parang sasabog ata Ang ulo ko ng dahil sa mga iniisip ko tama na siguro, bahala na Lang si batman kung anong mangyayari!" Inis kung wika at tumayo tiyaka ako kumuha ng bato at inihagis ito sa dagat.

Napapansin iyon ng mga classmates namin pero pinakikisamahan nalang sya. "Crapberry! " sinubukan ko syang pigilin pero wala na sya. Lalo akong namroblema. Sad life,paano ako kikilos? "Humm. What am I gonna do?" I asked myself. "Is there a problem?"

Ngayon ko lang napagtanto na kanina pa pala ako nagpipigil ng hininga. "What's wrong with me?" bulong ko, hinahagod ang sariling dibdib. "I think I'm going nuts..." marahas akong napailing.

Buong linggo na akong hindi nakakapagpokus sa pagkanta o sa kahit na anong ginagawa ko. Hindi ko alam kung anong mali sa akin. Ang bigat-bigat ng pakiramdam ko. Wala naman akong kahit na anong sakit, ngunit wala akong ganang kumilos o sa kahit na anong bagay na gagawin o nais kong gawin.

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

"What's wrong with you?" Nag-iwas ito ng tingin sa kanya at patuloy lang tiningnan ang nasa loob ng sketching pad niya. "I don't know what's wrong with me. Maybe ayoko lang masisi ng ama mo at nang magulang ko—"

Nagtungo naman ako sa taniman namin at pinagmamasdan ko lang ang mga ito. Hindi ko tuloy mapigilang mapatulala nang maisip kung ano nga ba ang nararamdaman ko kanina. “Nothing is wrong with me, right? It’s just that I hate Ana Marie, there’s nothing wrong with what I feel,” hindi ko mapigilang sambitin sa sarili. Kung ano man ang naiisip ko, siguradong mali ako doon. Napa-buntonghininga na lang ako dahil dito at mas lalo pang tumagal ang titig sa kawalan.

Isa 'yun sa problema. Parang kahit ano pa ang sabihin ko, mali o bawal, Kahit anong gawin ko, mali. Kahit trabaho ko, mali. Unti-unti kong naramdaman ang bigat sa aking dibdib. Not from work. Not from stress. From my own twin. From the person who’s supposed to understand me the most. I sighed and took another sip. After a few minutes, medyo nag-i-stabilize na ‘yung breathing ko.