Whimpered Novels & Stories

Humigpit ang hawak sa damit niya halos mapunit ang tela sa bandang likod ngunit hindi niya na alintana, kung ikagagaan ng loob nito ang pagpunit sa damit niya kahit umuwi siyang wala nang suot, ayos lang. "Shh, it's okay... you can cry until you feel relieved. I'm still here baby..." he whispered trying to calm her kaya lalo siyang niyakap niyakap ng mahigpit. Lumipas ang mga segundo, minutos nang unti-unti rin ay humina na pag-iyak nito at nakaramdaman na ng pagod at ramdam niya ang panghihina nito sa kaiiyak kaya mahigpit pa rin niyang yakap wag lang bumagsak at baka mawalan ng malay.

dagdag niya. Sa loob ng isipan ni Amara— madilim. Pero hindi na kasing dilim ng dati. May tunog. Mahina. Malayo. “…mommy…” “…gising ka na…” “…mama…” Parang may tumatawag. Gusto niyang gumalaw. Pero hindi niya magawa. Parang mabigat ang katawan niya. Parang may humihila sa kanya pababa.

Her emotions are so vulnerable right now. Humugot siya ng malalim na hininga at buong pusong niyakap siya pabalik. Ang luhang pilit niyang pinipigilan ay tila ba hindi sang-ayon sa kanyang gusto. Kusang tumulo ang luha sa kanyang mga mata at humikbi sa dibdib nito. “Hush now,” he whispered.

He whimpered in my neck. My mouth parted when I felt the wetness on my neck. Hindi ako makaimik pagtapos ng mga binitawan niyang salita. Nakakapanghina. Him being weak and crying like this is my weakness. Hinayaan ko lang siya. Hindi ako nagsalita hanggang sa humiwalay siya. “I’m sorry… for being dramatic,” he mumbled and looked down. I pursed my lips and looked away. I sighed and turned my back at him. Sinalubong ako ni Elena nang makalapit ako sa kanila.

Kahit masakit na ang mga tuhod ko ay parang hindi ko nararamdaman ang kirot nito. "No!" I whispered. My knees trembled in fear. My tears streaming down into my face.

Don't worry, my lips are sealed" bulong niya. But that doesn't mean am going to let you off that easily either" He whispers closely before pulling back. I could hear my self gulp. Gulp? Lumunok ako dahil ba sa uhaw? Isang pagkauhaw para sa ano nga ba? Isang uhaw para kay Damien!!!

I couldn't help but to let out a whimper as he continue to do that! "Oh, God..." I whispered. Narinig ko ang pagbukas ng pinto at muling pagsara nito. Maya-maya pa ay naramdaman ko na ang paglapat ng likod ko sa malambot na kama at nasisiguro kong sa kaniya ang kwartong kinaroroonan namin dahil amoy na amoy ko ang pabango niya na humalo sa kaniyang natural na bango.

The sound of his ragged breath warmed her ear as he whispered hoarsely, “That was mind-blowing.” Pumikit siya at hinayaang humupa ang init habang si Wade ay patuloy pa rin sa maliliit at mahihinang pag-ulos. Tila sinasaid ang bawat katas. Ramdam niya ang pinaghalong init nila sa kaibuturan niya.

Tanging si Giselle lang ang makakasagot sa kaniyang mga katanungan pero hindi na siya naglakas ng loob na tawagan ito dahil baka magalit niya ito lalo. Huminga muna siya nang malalim saka niya pinikit ang mga mata. She thought that if she focus enough, she would be able to make her wings disappear just as how she could shrink her size if she gets more concentration. “Please, disappear… please, disappear…” Iyan ang mga katagang paulit-ulit na sinasabi ni Tempest nang pabulong na akala mo ay nagri-ritwal ito. Halos isang minuto niya itong ginawa pero napasabunot na lang siya ng buhok dahil hindi man lang gumana.

At mas pinili kong maging mahina, kaya ganon ang nangyari saakin. "I'm sorry," I whispered, and I felt my voice cracking. I tried not to cry, but I can't. "Sshh, don't cry," he whispered. Hindi ko alam na gising pala siya, or nagising ko. Pinunasan niya ang luha ko, at pinagdikit nito ang mga noo namin.