Who Really Am I Mga Nobela at Kwento

Kapag tahimik na ang mundo, ang boses niya ang naiisip ko. Kaya habang lumalamig ang kape sa tasa ko, isang desisyon ang pumasok sa isip ko. Kailangan kong makilala ang sarili ko. Hindi lang bilang nurse. O bilang anak. Kailangan kong malaman kung sino ako bilang babae. Bilang ina. At bilang Celeste—hindi lang ang Celeste na iniwan, o ang Celeste na palaging matapang.

Ni hindi ko nga magawang lumabas ngayon dahil ayaw kong makita ako ng ibang tao at kaawaan. Tuluyan na akong napahikbi sa tuwing naiisip kung ano itong katangahang pinagagawa ko sa sarili ko. Hindi ko na kilala ang sarili ko. This is not me. This is not the life I am dreaming. Pero hindi ko magawang kumalas dahil pakiramdam ko, mas ikalulugmok ko kung papayag ako sa kagustuhan ni Zander na makipaghiwalay.

baka hindi ko na maibalik sa dati ang lahat. Hindi ko na alam kung mas gusto kong bumalik pa sa dati. Kasi kahit magulo, kahit puno ng tanong, kahit puno ng delikado at kasinungalingan ang buhay ko ngayon—ito na ako. Ako na ‘to. Ang tanong... sino ba talaga ang ako ngayon? Gabby? Seraphina? O isa nang ganap na bagong pagkatao na pinanganak mula sa dalawa?

Sinabi ko iyon dahil sawa na akong maging tahimik. “What? Isn’t it money? Fame? Wealth?” tanong niya, puno ng panunuya habang sumimsim ng orange juice. “You don’t know me at all, ma’am.” Diretso ko siyang tiningnan. “You only know my name but not me.” Pinilit kong huwag magtaas ng boses. Ayokong mag-eskandalo. Pero minsan, kailangan ko ring ipagtanggol ang sarili ko.

Just go with the flow," I've heard from many of my friends, family, and loved ones. People have told me that I overreact to little matters and that I should quit overthinking. But I can't help myself, I can't help myself. I'm left wondering whether that's all there is to me. What am I doing here? I have yet to respond to this inquiry, which irritates me. I have yet to discover who I actually am, and that terrifies me since time seems to be racing at breakneck pace, and I'm fighting to keep up with all the change in the world. I was eighteen years old and believe I'm going through a phase.

Di sila naka imik sa aking tanong. "Lasing ka lang. Baka kailangan na nating umuwi." Lihis nila sa usapan. Kumunot ang noo ko. "No, iinom ako ngayon! I need an answer. Who Am I? Kilala n'yo ba ako? Am I Amber!" Kilala nila ako. T'yak ako doon. Di sila nagulat sa tanong ko. Inisang lagok ko ang tequila. "Patay tayo kay Isiah nito," bulong ni ruby.

Wala sa sariling tumulo ang mga luha ko. Who am I right now? I almost faint a while ago. Hindi ko na talaga maintindihan ang nangyayari. Gulong-gulo na ako. Hindi ko alam kung paano ko nagagawa ang mga ganoong bagay. Nakakasuka na rin na pilit ko na lang ipinagsasawalang bahala ang pinagmulan ng aking kapangyarihan at kung bakit ako biglang nagkaroon nito. What am I right now? A magician? A gifted person with special abilities? Should I act with Harry Potter now? Darn it! I am confused as hell!

NO! "Ashley? Ashley! Can anyone help me?! ASHLEY!" I shouted. "You're not my mom, you just killed me again. Ilang beses mo pa ba 'tong gagawin?" Muli siyang tumayo at tumawa ng malakas habang patuloy ang pag-agos ng kaniyang dugo mula sa bibig. "Who are you? You're not my daughter, you're not Ashley!" "That's the real question, who am I ? I'm not Ashley, I'm never Ashley. Sino ba talaga ako ?"

Takang-taka kong tanong sa kanya na siyang mas napatingala para mas makita ako. “You heard about me, right?” Tanong niya at umiwas nang tingin. Kunot-noo ko siyang tiningnan. “But is that enough reason to tell everyone?” Pumikit ako. “The person we know isn’t the person they know.” Panimula ko at binuksan ang mata kung saan tumambad sa akin ang babae na parang hindi makapaniwala sa naririnig niya. “Although I heard a lot about you, it doesn’t mean I know who you truly are.” Sagot ko at umiling. “Kilala ka nila bilang ganyan ganito, pero iba ‘yong sa akin.” Humalukipkip ako. “Sa hindi malamang dahilan, hindi ko talaga nakikita ‘yung sinasabi nila tungkol sa’yo.” Pag-iling ko.

Tahimik siyang napabuntong-hininga, habang ang mga mata niya ay unti-unting namuo ng luha. “Who am I, really?” mahina niyang bulong, at hinayaan niya ang dagat na sumagot sa katahimikan—isang alon na tila bumungad sa kanya bilang tanging sagot: wala pa ring kasiguraduhan. “Mahal kaya ako ng mga magulang ko? Pinaghahanap kaya nila ako?” mahina niyang bulong, at hinayaan niya ang paa niyang ,mabasa pa lalo ng tubig.