Who Really Am I Mga Nobela at Kwento

Because if what he’s saying is true… kung may ibang babae na ngayon ang kasama nila… kung may ibang babae na ngayon ang tinatawag nilang Audrey… then… ako… ano na ako ngayon? Wala akong identity. At mas masakit doon… baka wala nang makakakilala kung sino talaga ako.

Bakit may paganito bigla? Bumuntong-hininga ako at pinakalma ang sarili, saka sya tiningnan sa mata. "Why... why me? I mean, out of all the women you could choose, why someone like me? I'm broke, jobless, and basically a nobody."

Pero mas higit sa lahat, binawi ko ang sarili ko. I’m still me. Still Althea. Pero ngayon, mas totoo na ako. At mas handa na akong harapin ang consequences, basta’t alam kong pinili ko ito bilang ako—not just the daughter they molded, but the person I’m becoming. ______

Nawawal ang normal na ritmo. "Sino nga ba ako?" mahinang tanong niya sa sarili. Gusto niyang alamin. Gusto niyang makalaya hindi lang sa kulungan na hatid ni Vincent kundi sa alaalang nakalimutan niya. Gusto niyang makilala kung sino talaga siya. Kahit masaktan pa siya sa puwedeng maging katotohanan...

It was positive. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Buong buhay ko may hinahanap akong isang bagay na nakita ko ngayon, binuo ako pero hindi naman ako masaya. Bakit nga ba hindi ako masaya? Bakit ng aba nahihirapan akong tanggapin ang katotohanan? Hindi ako si John Eric. Ako si Selenos Demitri.

Ang mga luha ko ay patuloy na dumadaloy habang pinapakinggan ko ang mga salita ng awitin. "Who am I, that the Lord of all the earth would care to know my name?" Ang tanong na ito ay patuloy na naglalaro sa aking isipan. Ano nga ba ako para sa Diyos? Bakit nga ba niya ako minamahal at inaalagaan?

Hinahayaan niya lang akong umiyak. Hinahayaan ko lang din siya mag salita. Dahil... To be honest, ngayon ko naramdaman ang pagod. Pagod ko bilang ako. Pagod ko bilang si Calliste. "You are the Calliste of others, but you're not the Calliste of yourself. Can you tell me why?" Sa sinabi niya, hindi ko maipagkakailang tama siya. "K-Kasi kaya ko naman 'yung sari—"

“She wants your life.” That night, hindi ako makatulog. Kahit yakapin ako ni Leonardo, kahit paulit-ulit niyang sinasabing safe ako sa tabi niya—I didn’t feel safe. Hindi sa kanya. Hindi sa mundo niya. At lalo na… hindi sa sarili kong mukha. I got up, walked to the mirror, and stared at my reflection. “Who are you?” I whispered. My lips trembled. My eyes blurred.

I should work harder to prove to them that I am not like Brielle. Well, hindi naman talaga ako ‘yong tao na ganito—na pipiliting i-prove ang sarili ko sa ibang tao. Para sa akin noon, kung anong iniiisip n g ibang tao, wala na akong pakialam doon. Ang mahalaga, alam ko kung ano at sino talaga ako.

Hindi ngayon. Sa puntong iyon, pinaalalahanan ko ang sarili ko kung sino ako. Hindi ako basta-basta. Sanay akong magbasa ng tao, mag-analyze ng kilos, at umintindi ng intensyon sa likod ng salita. Psychometrician na ako. Kung isipan ang labanan, hindi ako magpapatalo sa kanya—kahit pa may parte sa akin na nagsasabing hindi lang ito simpleng usapan para sa kanya.