Why You So Quiet What's On Your Mind の小説・ストーリー

So I tried to understand her. I trusted Damon. And I trusted Ely. Kaya wala akong dahilan para mag-isip ng kung ano-ano. “Babe?” Napatingin ako kay Damon. “Hmm?” “Why are you quiet?” Umiling ako at ngumiti. “Nothing. I’m just tired.” Iniabot niya ang isang kamay niya sa likuran nang hindi inaalis ang tingin sa daan. Hinawakan ko iyon.

I love when the sky is gloomy and looks so sad. "So, why are you here? I received a kick from Onyx and his minions for telling them that I don't know where are you. Which is true." I chuckled. "I'm just not in the mood playing with him. I refer like this enjoying the silence not until you came." Kita ko ang pagsimangot ni Kit. He turns his gaze to me like he's looking for an answer.

Ilang minuto rin kaming nanatiling tahimik bago ko ito binasag. ''Bakit?'' I asked out of the blue. ''Anong bakit?'' he asked back. Malalim akong napabuntong hininga. "Bakit ako? Hindi naman ako kagandahan o katalinuhan. I'm a quiet person and boring to be with. Simple lang at walang kadating-dating. Marami naman diyang iba na mas nakakahigit sa 'kin. Isa pa ay hindi ka ba nag-aalala sa maaaring isipin at sabihin sa 'yo ng ibang tao, sa oras na malaman nilang nagkagusto ka sa isang katulad ko?"

Gusto kong sampalin ang sarili. Parang hindi gumagana ng maayos ang utak ko ngayon, pati ang pandama ko ay ganun rin. Hindi ko nga naramdaman ang pagdating ni Lucien e. Ano bang nangyayari sa akin? “Don't you know how much I think and worry about you? I've been wondering why you're so quiet, why you're feeling down. Then it turns out you're just looking for an opportunity to leave me? Bullshit! Todo alala pa ako tapos ito pala ang rason mo?”

Katabi niya si Gab. “Mommy,” mahina niyang sabi, “why are they quiet?” Bahagya siyang napangiti. “Because sometimes,” sagot niya, steady ang boses, “truth is louder than noise.” Sa screen, Marianne was losing control of the room. And this time, hindi si Ruth ang gumawa ng eksena. Kundi ang batas.

"Why are you so quiet?" Wala naman siyang sinabi na kung ano, nagtanong lang siya pero sobra-sobra ang naging epekto sa akin no'n. Marinig ko lang ang boses niya, may kung ano nang nagpa-panic sa loob ko. Napigilan ko ang pamumula ng mga pisngi ko pero hindi ko napigilan ang pagbilis ng kalabog ng puso ko. "Kumakain kasi ako..."

"Where is your car? Grabe ang traffic Mine! Mabuti na lang talaga at nakakalibang ding makinig ng music." Pagtingin ko sa kaniyang tainga ay may nakasalpak itong earphones."Iyong mamatay matay Ako sa pag aalala sa kaniya kanina pero siya chill lang habang nakikinig ng music! Edi wow!" tanging nasabi ko na lang sa aking sarili. "Why your so quiet? Wala ka naman ba sa mood?" malambing na tanong nito sa akin habang hawak ang aking kamay.

It wasn't the kind of silence that was peaceful, it was the kind that signaled the beginning of an end. ​"Talia is out of the frame now, Thisa. Everything was supposed to be okay. I fixed everything for you, for our relationship... pero bakit pakiramdam ko mas lalo kang napapalayo sa akin? Naging kampante ka ba? Bakit? Are you not thrilled anymore, Thisa? Is the spark gone just because things got quiet?" punong-puno ng hinanakit niyang sabi.

Hindi gumawa ng tunog ang pinto kaya nakalabas ako ng hindi nila nalalaman. Madilim ang paligid at ang tanging liwanag lamang ng buwan ang nagsisilbing liwanag. I don’t know why I remained quiet when I should be calling for help now. But I think, my guts want me to know who’s behind this.

I gave him a smile which means thank you at tumango lang siya. Sa buong tanghalian ay tahimik lamang kaming kumakain. Walang nagtangkang magbukas ng topic, kahit ang mga kaibigan kong likas na maiingay ay nagmistulang pinipit na bawang din sa isang tabi. "Why so quiet, guys? Okay, I will start a conversation para naman hindi masyadong tahimik." Napunta ang tingin naming lahat kay Allyson nang bigla siyang magsalita out of nowhere.