Romans & histoires Why You So Quiet What's On Your Mind

I heard him took a deep breathe. "Bakit ka nandito?" I asked to start the conversation. "Ah, gusto lang kitang samahan. I..I also want to ask something." he answered. Tumango-tango lang ako at humigop ulit ng kape sa tasa. How should I start this? "Ano iyon?" I asked. Hindi ka agad ito sumagot at mukhang humugot pa ng lakas loob.. "About you're silence. I...I mean, I thought you were just sick or something not feeling well but... I don't know... what's wrong, really." he said.

“You think this is easy for me?” Silence. Dead air. Ang tunog lang ay ‘yung mahina kong paghinga, at ‘yung tibok ng puso kong para nang sasabog. I waited for him to say something—anything. Pero wala. Just that same, infuriating quiet. “Sabihin mo,” I whispered. “If you’re doubting me now… after all this time… maybe you never really trusted me in the first place.”

Handa akong pababawin iyon huwag ko lang magulo ang relasyon nila. "You're so quiet." "Because I'm thinking of you," wala sa sariling sabi ko. Para akong binuhusan ng malamig na malamig na tubig nang ma-realize ko ang katangah*an ko. Ngunit parang ayaw pang makipag-cooperate sa akin ang isip ko para makapagpalusot. Wala akong maisip na palusot sa nasabi ko. "K-kasi a-ano. I-iyon b-bang ano---"

It was gentle and soft. I slowly walk towards his bed. Tinapik niya ang gilid ng kama niya para paupuin ako na mabilis ko namang ginawa. “What’s wrong, hmm? Why are you so silent? I haven’t heard your voice since I woke up, sweetie. What are you thinking?” Mabilis na nangilid ang luha sa mata ko at wala sa sarili siyang hinampas sa braso. “Ouch! What was that for?”

ani Wesley at saka ako dinungaw sa likod ng kanyang eyeglasses. "What?" I asked. All of them looking at me. "Just not in mood. " Nag iwas ako ng tingin. I sighed. They're starting to wonder why I'm always silent all of the sudden. Pansin ko naman. I just can't help it. Sanay silang nakikisabay lagi ako sa mga usapan nila tuwing magkikita kita kami. Ngayon, ewan ko. They continue their unfinished discussion--or more like stories about

Matagal bago ito nagsalita para bang ang lalim ng iniisip. Awkward silence filled the air. He's not talking but I can feel his heavy breathing. Tahimik lang din akong nakatingin sa kanya. I'm just observing him. His very quiet for a while like he's in a deep thought. He's not his usual self. I feel that something is off. Hindi naman kasi ito tumatahimik nalang bigla ng walang dahilan. Isang araw ko pa lang naman syang nakasama pero pansin ko agad yun sa kanya.

oo importante siyang tao pero hindi sa akin! Yes! He will never be important to me! So how dare him playing with my thoughts? Lagi nalang siyang ganito. Anong akala niya? Na porket hindi ko siya mapigil-pigilang halikan ako ay meron na siyang karapatan sa akin? Ang kapal! “Why are you silent?” tanong niya. Tumingin ako sa di kalayuan. “I'd rather be silent than tell some visible words.” I bit my lip when I realized my voice was loud enough for him to hear.

Sandali siyang mapanganga, ngunit walang salita ang lumabas mula sa kanyang bibig. "So tell me, why do you suddenly seem to lose your mood and keep quiet? Is something on your mind?" Dagdag na tanong ko pa. Of course, hindi ba halata? Madalas ko siyang inisin dahil iyon ay nagpapapansin ako. Pero alam ko parin naman kung kailan at paano sumeryoso sa usapan.

“Look at me, baby.” Parang may sariling buhay ang ulo ko na bumaling sa kaniya. Napalunok ako nang mapagtanto kung ano ang ginawa ko at kung ano’ng tinawag niya sa akin. Shit! “What’s bothering you? Tell me.” “Wala nga.” “Then why are you so silent?” “Wala.” “Ano’ng wala? Puro ka na lang wala baka meron!” “Wala ka sa pelikula!”

“Kael…” He leaned closer. “I want more mornings like this. Napatingin si Maxine dito. Ano ang ibig nitong sabihin? Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Kasi kung totoo iyon... ibig sabihin seryoso ito. Gumagana ang pang-aakit niya rito. “Why are you quiet?” maya-maya ay tanong nito. Huminga siya nang malalim.